Andrzej Stękała walczy o powrót do formy. „Gdybym nie wierzył, już bym skończył”
Zimą 2020/21 Andrzej Stękała stanął na podium Pucharu Świata na Wielkiej Krokwi i zdobył drużynowe medale mistrzostw świata – w lotach narciarskich i narciarstwie klasycznym. Ostatnie pucharowe punkty wywalczył w marcu 2022 roku. Dziś 31-latek trenuje w grupie bazowej, a skoki godzi z pracą i budową domu. Przed kamerą Skijumping.pl opowiada, dlaczego wciąż wierzy w powrót do czołówki i kiedy byłby gotów powiedzieć sobie „basta”.
Skijumping.pl: Andrzej, zacznę od najprostszego pytania. Dlaczego wciąż chcesz skakać na nartach?
Andrzej Stękała: Co jest dla mnie motywacją? Chciałbym jeszcze raz poczuć, jak to jest dobrze skakać i być w czołówce. Satysfakcja, jaką daje wtedy cała ta praca, jest nie z tej ziemi. To mnie motywuje.
Wracasz czasem myślami do wyników sprzed kilku lat? Do podium Puchar Świata na Wielkiej Krokwi w Zakopanem, do medali mistrzostw świata?
Na ogół nie wracam do tego, co było, ale ostatnio do tego wróciłem, bo już trochę zapomniałem, jak to było. Chciałem sobie odświeżyć pamięć i przypomnieć, że to jest możliwe, że byłem w stanie to zrobić. Ale na co dzień skupiam się na tym, co mam do zrobienia. A na skoczni idzie mi teraz źle, jest… totalna kicha.
Z czego to może wynikać?
Myślę, że ma to też związek z tym, jak wygląda teraz moje życie. Jest trochę stresu, nie wszystko jest jeszcze poukładane. Mam trudniejszy okres. Wierzę, że kiedy pozamykam pewne sprawy, będę mógł wreszcie skupić się na skokach. Do tego dążę i na to czekam. Jeżeli wszystko sobie poukładam, a na skoczni nadal będzie tak samo, będę musiał sobie powiedzieć: dość. Ale w tej chwili o tym nie myślę. Chcę skakać, bo to daje mi radość. Choć trudno się cieszyć, kiedy próbujesz wszystkiego, a skoki dalej nie wychodzą. Robię, co mogę, żeby wrócić na właściwe tory, ale nie robię tego za wszelką cenę.
Mówisz o sprawach poza skocznią. Chcesz powiedzieć, o co chodzi?
To są zwykłe rzeczy: budowa domu, praca, żeby się utrzymać, i kilka prywatnych spraw. Moim zdaniem to jest taka norma dla każdego człowieka. Tyle że, jest to stresujące i wyczerpujące, ponieważ grafik mojego dnia jest wypełniony od samego rana do nocy i niewiele jest w nim czasu, żeby się zregenerować. Myślę, że to też ma wpływ na skoki. Działam i wierzę, że kiedy wszystko trochę się uspokoi, wróci też forma. Fizycznie czuję się chyba najlepiej, jak kiedykolwiek się czułem. Może więc jeszcze będzie dobrze.
Jesteś znany z pasji do Formuły 1. Przychodzi mi do głowy przykład Roberta Kubicy. Po latach przerwy ponownie dostał się do stawki kierowców F1. Ty też już raz, łącząc skoki z pracą, dotarłeś do światowej czołówki. Wierzysz, że możesz to zrobić po raz drugi?
Gdybym nie wierzył, już bym skończył. Wiara jest i robię wszystko, żeby się udało. Jeśli poukładam sprawy prywatne, wszystko wróci na swoje miejsce, a forma zacznie rosnąć, to będzie świetnie. Jeśli nie, wiadomo, jaką decyzję trzeba będzie podjąć. Ale głęboko wierzę, że forma jeszcze wróci.
Wyznaczasz sobie jakiś termin graniczny czy podchodzisz do tego z dnia na dzień?
Dopóki będę widział na treningach, że fizycznie daję radę, będę skakał. Jeśli zauważę, że z wiekiem zaczyna mi pod tym względem brakować, wtedy się nad tym zastanowimy.
Na koniec: z kim teraz trenujesz?
Ćwiczę z grupą bazową trenera Zbyszka Klimowskiego. Wszystko jest dobrze zorganizowane, dzięki czemu mogę połączyć pracę ze skakaniem. Taki układ mi odpowiada.
Dzięki, Andrzej. Dużo siły i powodzenia.
Dzięki. Wszystko powoli idzie do przodu. Jest dobrze.
Z Andrzejem Stękałą rozmawiał Dominik Formela