Sobotni konkurs w Lillehammer bez Pawła Wąska. "Nie ma się co załamywać"
Nie tak wyobrażał sobie start sezonu 2026/27 Paweł Wąsek. Reprezentant Polski, który jeszcze kilka tygodni temu był najwyżej sklasyfikowanym Biało-Czerwonym w Letnim Grand Prix, nie wywalczył awansu do sobotnich zawodów na skoczni Lysgårdsbakken w Lillehammer (HS 140). Oznacza to, że zamiast rywalizacji w konkursie indywidualnym czeka go dzień przerwy.
Dla 27-latka to trudny początek po nierównym poprzednim sezonie. Minionej zimy cykl Pucharu Świata zakończył na 43. miejscu z dorobkiem 64 punktów (najwyżej, na 13. pozycji, uplasował się w Engelbergu), choć sezon osłodził mu olimpijski sukces i srebrny medal w konkursie duetów na igrzyskach Mediolan–Cortina.
Z kolei podczas Letniego Grand Prix Wąsek wysyłał sygnały powrotu formy – we wrześniu w Rasnovie stanął na drugim stopniu podium i z dorobkiem 121 „oczek” zajął 11. lokatę w klasyfikacji generalnej całego cyklu. Piątkowe skoki w Norwegii nie przełożyły się jednak na podobny wynik. Skok na odległość zaledwie 108 metrów dał mu bowiem 56. pozycję w kwalifikacjach. Zawodnik klubu WSS Wisła treningów również nie może zaliczyć do udanych – osiągnął wówczas odległości 110,5 oraz 120 m. Jak sam przyznał, nie taki obrót spraw znajdował się w jego założeniach. – Nie taki był plan, ale skoki zweryfikowały... – stwierdził Wąsek.
Zaznaczył jednak, że nie zamierza się poddawać ani zniechęcać: – Po prostu trzeba wszystko spokojnie przeanalizować, trzeba wyciągnąć wnioski. Nie ma się co załamywać. To dopiero pierwszy dzień – podkreślił. Skoczek wspominał także, że otwarcie sezonu było dla niego wymagające, a aura nie sprzyjała: – I te warunki takie bardzo zmienne, i to puszczanie z belki… Gdzieś ta pozycja nie do końca mi jeszcze odpowiadała, więc mamy nad czym pracować.
Zapytany o „legendarną” belkę, na którą każdego roku narzekają zawodnicy, stwierdził, że jej wysokie ustawienie wymaga nieco innego wejścia w najazd i zejścia w tory, dlatego trzeba znaleźć na to odpowiedni sposób. Wskazał również na nieprzewodywalny wiatr: – Faktycznie jest mocny wiatr, przede wszystkim z boku, ale mimo wszystko lubi kręcić, więc jeżeli gdzieś, tylko w pewnej partii zeskoku, na chwilę obróci się na boczny lub tylny wiatr, to przy tych prędkościach praktycznie nie ma szans lecieć… – podsumował.
Na zakończenie Wąsek zaznaczył, że początek zimy to zazwyczaj „jedna wielka niewiadoma”, ale do Lillehammer przyjechał z optymistycznym nastawieniem.
Korespondencja z LIllehammer, Dominik Formela