Strona główna • Polskie Skoki Narciarskie

Polacy bez punktu w Lillehammer. Adam Małysz: Miejmy nadzieję, że był to przypadek

Pierwszy indywidualny konkurs Pucharu Świata 2026/27 zakończył się dla reprezentacji Polski bez ani jednego punktu. To pierwsza taka sytuacja od 14 grudnia 2014 roku, kiedy żaden z Biało-Czerwonych nie znalazł się w czołowej „30". Adam Małysz nie ma wątpliwości, że Kacper Tomasiak skakał w grupie zawodników pozbawionych przez warunki realnych szans na dobry wynik, ale nie szukał w wietrze usprawiedliwienia dla całej drużyny. – Zaprezentowali się wręcz fatalnie – ocenił czterokrotny zdobywca Kryształowej Kuli w rozmowie z dziennikarzami zgromadzonymi w Lillehammer.

Czy Kacper Tomasiak został pokrzywdzony przez warunki?

Adam Małysz: Myślę, że nie tylko Kacper. Nie powinno dojść do sytuacji, z jaką musieli zmierzyć się szczególnie ci trzej zawodnicy, czyli Domen Prevc, Ren Nikaido i Kacper. Oczywiście można powiedzieć, że Norwegowie na końcu pierwszej serii również skakali w trudnych warunkach, ale widać, że są w bardzo dobrej dyspozycji i byli w stanie sobie z nimi poradzić. Tamta trójka nie miała w zasadzie żadnych szans. Nie zmienia to faktu, że nasi zawodnicy naprawdę nie pokazali się dzisiaj z dobrej strony. Zaprezentowali się wręcz fatalnie. W ich skokach nie było widać woli walki. Trzeba przygotować się do jutra i tyle.

Z twojego doświadczenia: co może teraz czuć reprezentacja Polski? Jak wygląda sytuacja po nieudanym otwarciu sezonu? Pojawia się wściekłość i szukanie na siłę elementów do poprawy?

Myślę, że najważniejszy jest teraz spokój, optymistyczne podejście do jutrzejszego konkursu i danie z siebie wszystkiego. Skoki niektórych chłopaków wyglądały trochę tak, jakby przede wszystkim nie chcieli ich zepsuć. W takich warunkach trzeba iść na całość, po prostu zaryzykować. Tak było w przypadku Prevca. Wiedział, że zaryzykował, że jego skok był zły, a dodatkowo zdmuchnął go wiatr. Mimo to schodził uśmiechnięty i mówił: „Jutro jest kolejny dzień, będę walczył dalej”. Nasi zawodnicy powinni podejść do tego tak samo.

Od lat nie było konkursu, w którym żaden Polak nie zdobył punktów.

Od 2014 roku, prawda? Nie było przez ten czas takiego konkursu. To przykre, że wydarzyło się to akurat teraz, ale miejmy nadzieję, że był to wyłącznie przypadek.

Skok Kacpra. Taka próba może rozregulować zawodnika czy Tomasiak spokojnie wróci jutro i będzie robił swoje?

Myślę, że w przypadku Kacpra nie ma to większego znaczenia. Na innego zawodnika mogłoby to wpłynąć, ale Kacper jest dobrze przygotowany mentalnie. Jak już mówiłem, skacze nieźle, ale nadal popełnia pewne błędy. Kiedy warunki są nierówne i mocniej dmuchnie mu z jednej strony, wówczas tak reaguje. Myślę jednak, że jutro będzie normalnie skakał.

Jak ogólnie oceniasz skoki Polaków podczas tych dwóch dni? Pomijając przypadek Kacpra, cokolwiek wygląda obiecująco czy czeka nas trudna zima?

Szczerze mówiąc, jestem zaskoczony. Byłem na ostatnim treningu w Wiśle i tam wyglądało to naprawdę fajnie. Pytanie, czy wpływ miała zmiana obiektu, inne tory – tutaj naturalne, a nie sztucznie mrożone – sama skocznia albo to, że dopiero w Lillehammer po raz pierwszy tej zimy skakali na śniegu. Być może nie wytrzymała głowa i sami chcieli osiągnąć więcej, niż w danym momencie mogli. Zawsze powtarzam, że potrzebna jest bezpośrednia konfrontacja. Jeżeli przez dłuższy czas trenujesz sam, szczególnie w końcowym okresie przygotowań, nie wiesz dokładnie, w jakim miejscu jesteś. Możesz tylko przypuszczać, czy jest dobrze, źle, czy przeciętnie. Przekonujesz się o tym dopiero podczas pierwszego starcia z innymi zawodnikami.

Czy świetne skoki Kacpra na tle pozostałych reprezentantów Polski mogły stworzyć przekonanie, że osiągnął już formę pozwalającą walczyć o podium?

Myślę, że tak. Nie tylko trenerzy wypowiadali się w ten sposób. Ja również mówiłem, że Kacper jest naprawdę w dobrej formie. W Wiśle skakał z bardzo niskich rozbiegów, przy ciszy albo wietrze z tyłu, a mimo to osiągał dalekie odległości. Kiedy spojrzało się na rozpiski trenerów i serwismenów z prędkościami oraz belkami, dawało to poczucie bezpieczeństwa i dumy. Można było uwierzyć, że rzeczywiście będzie tutaj walczył o podium. Stało się zupełnie inaczej. Problemy pojawiły się już od pierwszego treningu. Skok kwalifikacyjny był całkiem niezły, ale również nie pokazał pełni jego możliwości. Widziałem latem kilka prób, które wyglądały niemal perfekcyjnie. Skok nigdy nie jest zupełnie pozbawiony błędów, ale dwie z tych prób były naprawdę bliskie ideału. Można było uznać to za dobry sygnał przed zimą.

A w przypadku pozostałych zawodników mówimy o problemach fizycznych, technicznych czy przede wszystkim mentalnych?

Jeśli chodzi o Pawła Wąska, który w ostatnim czasie był naszym numerem dwa, a tutaj nie zakwalifikował się nawet do konkursu, głównym problemem była chyba zmiana obiektu. Jeździł tu zupełnie inaczej niż w Wiśle czy Zakopanem. Z drugiej strony pojawiła się też niepewność. Czuł, że jest dobrze przygotowany, ale pierwszy skok nie był dobry. Drugi okazał się trochę lepszy, jednak nadal nie było w nim niczego specjalnego. Zawodnik zaczyna wówczas za dużo myśleć i zastanawiać się, co się dzieje. Tutaj trzeba to po prostu wypuścić. Robić to, co potrafi się najlepiej, bez nadmiernego analizowania. Nie myśleć o wyniku, tylko o oddaniu dobrego skoku.

Klemens Joniak miesiąc temu, w hybrydowych warunkach, zajął trzecie miejsce w finale Letniego Grand Prix w Klingenthal. Teraz zupełnie się nie liczył. Z czego może wynikać tak duża różnica?

Niestety podczas ostatnich treningów Klemens nie prezentował się już tak dobrze jak w Klingenthal. Można było więc przewidzieć, że nie będzie tutaj żadnej petardy. Spokojnie powinien jednak znaleźć się w pięćdziesiątce. Ciężko patrzy się na to z boku. Przykro, kiedy żaden z naszych zawodników nie kwalifikuje się do najlepszej trzydziestki, a w pięćdziesiątce znajduje się tylko czterech. Na pewno mają predyspozycje i możliwości, żeby walczyć z najlepszymi. Mam nadzieję, że jutro będzie zupełnie inny dzień.

Znasz dobrze Macieja Maciusiaka i Stefana Horngachera. Jak reagują w kryzysowych lub nietypowych sytuacjach? Zachowują pełny spokój czy organizują spotkanie z zawodnikami?

To zupełnie inne charaktery i inne reakcje. Maciek, mimo że jest góralem, częściej podchodzi do tego w taki sposób, że chce wszystko wytłumaczyć. Stefan potrafi natomiast ostro zareagować – i to naprawdę. Czasami jest to potrzebne. Jeżeli widzisz, że zawodnik skacze i nie ma w tym petardy, która powinna być, trzeba dać mu do zrozumienia, że ma zniszczyć próg, a nie go głaskać. Podejście nie może być takie: „Obym tego nie zepsuł”. Zawodnik ma chcieć wygrać, nawet jeśli w danym momencie nie jest jeszcze na to gotowy. Musi walczyć, dać z siebie wszystko i zaryzykować.

Byłeś pomysłodawcą powrotu Stefana Horngachera do Polski. Ma obecnie wystarczająco duże kompetencje, żeby potencjalnie potrząsnąć zawodnikami, czy reakcja po takich zawodach pozostaje zadaniem głównego trenera?

Bezpośrednio jest to na pewno rola głównego trenera, czyli Maćka. Myślę jednak, że Stefan jako koordynator czy menedżer wszystkich zespołów ma odpowiednie kompetencje. W takich sytuacjach wręcz powinien wkroczyć i zareagować. Liczę, że to zrobi. Nie wszyscy, ale większość zawodników czasami potrzebuje, żeby nimi potrząsnąć.

Korespondencja z Lillehammer, Dominik Formela