Strona główna • Norweskie Skoki Narciarskie

Eksplozja emocji Graneruda. „Nie panowałem nad niczym”

Po 1343 dniach Halvor Egner Granerud ponownie znalazł się na podium zawodów rangi Pucharu Świata. 30-latek jeszcze kilka tygodni przed inauguracją sezonu zastanawiał się, czy nadal jest skoczkiem ze światowej czołówki. Druga pozycja w Lillehammer przyniosła odpowiedź, na którą Norweg pracował po groźnym upadku, kontuzji kolana i nietypowych przygotowaniach do rozpoczętej zimy.

Skijumping.pl: Halvor, gratulacje. Mogę sobie tylko wyobrazić, ile znaczy dla ciebie pierwsze podium od trzech lat.

Halvor Egner Granerud: Znaczyło dla mnie więcej, niż się spodziewałem. Od trzech lat pragnąłem oddawać takie skoki jak dzisiaj. Najpierw udało mi się to w pierwszej serii. Poszedłem do szatni, obejrzałem nagranie i pomyślałem: „Wow, to zdecydowanie najlepszy skok, jaki oddałem przez ostatnie trzy lata”. Później powtórzyłem go w serii finałowej. To była eksplozja emocji. Byłem niezwykle szczęśliwy, a pozostali także bardzo się ze mną cieszyli. To było coś wielkiego.

To był dla ciebie bardzo emocjonalny dzień. Po skoku zdjąłeś kask. Chyba widziałem też łzy.

Nie panowałem wtedy nad niczym. Kask ułożył się na mojej głowie w bardzo dziwny sposób, więc go zdjąłem i próbowałem założyć ponownie. Później udzielałem wywiadów i pytano mnie, ile ten wynik dla mnie znaczy. Naprawdę bardzo wiele.

Zostałeś ojcem, przeszedłeś też poważną kontuzję. Jak długa była droga do tego miejsca?

Bardzo długa. Po drodze mierzyłem się z różnymi wyzwaniami. Pierwsze pojawiło się zaraz po moim ostatnim triumfie w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata. Kiedy wznowiliśmy treningi z nowymi przepisami, już podczas piątego skoku mnie obróciło. Chyba po raz pierwszy w skokach doznałem urazu. Pozostały też ślady w psychice, których zatarcie zajęło dużo czasu.

W kolejnym sezonie przytrafiła się kontuzja kolana. W ubiegłym roku wróciłem do pełnych treningów dopiero na przełomie września i października. Myślę, że wykonałem całkiem niezłą pracę, biorąc pod uwagę takie przygotowania.

W tym roku okres przygotowawczy również nie był typowy, ponieważ jego początek spędziłem na urlopie rodzicielskim. Opiekowałem się dzieckiem, zanim poszło do przedszkola. Tym razem obyło się jednak bez kontuzji i to jest najważniejsze.

Czy w ostatnich latach pytałeś sam siebie, czy nadal jesteś zawodnikiem ze ścisłej światowej czołówki?

Jeszcze kilka tygodni temu zadawałem sobie to pytanie. Ciężko i bardzo uważnie pracowałem nad zbudowaniem stabilnych skoków. Na szczęście mam w Trondheim świetnych trenerów, którzy bardzo mi pomagali. Stworzyliśmy plan tego, jak mają wyglądać moje skoki. Mniej więcej miesiąc temu byliśmy już zadowoleni z tego, jak wyglądała moja pozycja najazdowa podczas ćwiczeń bez wózka czy innych przyrządów. Później próbowaliśmy dopasować do niej wszystkie pozostałe elementy. W tym tygodniu wszystko naprawdę zaczęło się zazębiać. Czerpałem przyjemność ze skakania, a dzisiaj doszło jeszcze kilka szczegółów. To było niesamowite.

To był bardzo trudny dzień pod względem warunków. Ty jednak byłeś gotowy na wszystko. W takich konkursach trzeba zachować otwartą głowę, prawda?

Skupiałem się przede wszystkim na własnych skokach. Dużo pewności siebie dała mi pierwsza seria. Widziałem, że miałem dość trudne warunki i trochę pecha, a mimo to zajmowałem dobre miejsce. Dzięki temu również w drugiej serii mogłem zaatakować z pełną mocą.

W relacjach między tobą a polskimi kibicami bywały lepsze i gorsze chwile. Jestem jednak pewien, że dziś wszyscy w Polsce cieszą się z twojego sukcesu.

Mam taką nadzieję. Zdarzały mi się w tej relacji niefortunne momenty, ale bardzo cenię polskich kibiców. Mam nadzieję, że oni również cieszą się z tego wyniku.

Bardzo dziękuję. My także ogromnie się cieszymy. Gratulacje i powodzenia przez cały sezon.

Dziękuję. Dziękuję bardzo.

Z Halvorem Egnerem Granerudem rozmawiał Dominik Formela