Einar Olsson - skoczek, piłkarz i... listonosz
Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej nabierają tempa, a my spieszymy z kolejnym artykułem z pogranicza skoków i futbolu. Niejednokrotnie już na naszych łamach prezentowaliśmy sylwetki sportowców, którzy na profesjonalnym poziomie łączyli uprawianie skoków narciarskich i piłki nożnej. Dziś pora na kolejnego z nich.
Sportowców przełomu XIX i XX wieku cechowała duża wszechstronność, niemniej nawet na tle ówczesnych atletów Szwed Einar Olsson wyróżniał się swoim interdyscyplinarnym podejściem do sportu. Wytrzymałość, siła i zmysł techniczny uczyniły go - obok zapaśnika Edvina Vesterby'ego, największym mistrzem Djurgården, wyspy w Sztokholmie.
Einar Emil Andreas Olsson urodził się 18 lipca 1886 roku. Zdobył aż 16 tytułów mistrza Szwecji w kilku dyscyplinach sportowych. Osiągnięcie takich sukcesów ułatwiała mu praca zawodowa. Einar na co dzień był listonoszem, a w uzyskaniu wysokiej kondycji fizycznej pomagało mu codzienne bieganie po schodach z torbą pełną listów i gazet.
W 1905 roku dziewiętnastoletni wóczas Einar Olsson został zawodnikiem klubu z Djurgården. Niemal z miejsca stał się jedną z największych gwiazd klubu. Zimą dominował na śnieżnych arenach, a poza sezonem zimowym realizował się jako prawoskrzydłowy w sekcji piłki nożnej i czarował swoim efektownym dryblingiem. Zarówno na skoczni jak i na boisku nosił czapkę z daszkiem, z którą nie rozstawał się ani na moment. To z powodu docinków, z jakimi musiał się mierzyć z uwagi na swoje jaskrawo rude włosy.
W latach 1910–1921 Einar zdobył pięć tytułów mistrza Szwecji w skokach narciarskich i 7 w kombinacji norweskiej. W 1908 roku wygrał premierowe zawody o Puchar Fiskartorps w Sztokholmie, a pięć lat później zdobył mistrzostwo w skokach narciarskich na Igrzyskach Nordyckich w stolicy Szwecji. W 1914 roku pokonał w paszczy lwa faworyzowanych Norwegów podczas legendarnych zawodów na Holmenkollen.
Trzykrotnie zdobył tytuł mistrza Szwecji w piłce nożnej, w 1912, 1915 i 1917 roku. Głównie kreował sytuacje swoim kolegom z drużyny, ale zapisywał też ważne bramki na swoim koncie. W finale w 1912 roku przeciwko drużynie Örgryte IS zdobył decydującego gola na 2-1 w 70. minucie, zapewniając tytuł mistrzowski swojej drużynie. W finale rozgrywek w 1917 roku przeciwko AIK zdobył zwycięską bramkę na 3-1 w 85. minucie.
Kilkakrotnie otrzymywał powołanie do reprezentacji narodowej, lecz nigdy nie zadebiutował w kadrze. Powód był prozaiczny – jego przełożeni na poczcie wymagali od niego wyboru między pracą a występami w reprezentacji. Einar zawsze stawiał obowiązki zawodowe na pierwszym miejscu.
Oprócz skoków narciarskich, kombinacji norweskiej i piłki nożnej odnosił sukcesy także w narciarskich biegach sztafetowych na orientację oraz w gimnastyce.
Jednym z najbardziej niezwykłych epizodów jego kariery były mistrzostwa Szwecji w sztafetach narciarskich rozegrane w 1915 roku w Ludvice. Drużyna Djurgården słynęła z doskonałych umiejętności orientacji w terenie, lecz ustępowała specjalistom od narciarstwa biegowego z północnej Szwecji.
Podczas zawodów panowały wyjątkowo trudne warunki – odwilż, mgła i ograniczona widoczność. Na ostatnim odcinku rywalizacja była niezwykle wyrównana. Wówczas Einar zastosował podstęp, który przeszedł do sportowej legendy. Zamienił się wyposażeniem z kolegą z drużyny Albinem Sandströmem i celowo odciągnął rywali od właściwej trasy. Gdy przeciwnicy zorientowali się, że zostali wprowadzeni w błąd, Sandström był już daleko na prowadzeniu i zmierzał ku zwycięstwu Djurgården.
Choć rozwścieczeni rywale nie kryli oburzenia, historia ta na zawsze wpisała się do klubowego folkloru jako przykład sprytu i poświęcenia dla drużyny.
Po zakończeniu kariery aktywnej na początku lat 20. XX wieku Einar Olsson pełnił role administracyjne w sporcie, jednocześnie utrzymując stabilną karierę zawodową. Pracował jako urzędnik pocztowy w szwedzkiej poczcie w Sztokholmie, stanowisko to zajmował przez całe dorosłe życie, zapewniając sobie stabilność finansową, pozwalającą mu pozostać zaangażowanym w działalność klubu
Olsson pozostawał aktywny przez całe życie. Nawet po dziewięćdziesiątce regularnie jeździł na nartach, jeśli tylko pozwalały na to warunki pogodowe. Ostatnie lata spędził w ukochanym domku letniskowym, gdzie rąbał drewno, łowił ryby i odbywał długie spacery po lesie.
Znany był również z poczucia humoru i zamiłowania do opowiadania anegdot ze swojej bogatej kariery sportowej. Wśród znajomych uchodził za człowieka pogodnego, energicznego i niezwykle serdecznego.
Einar „Lill-Einar” Olsson zmarł w 1983 roku w wieku 96 lat. Pozostawił po sobie imponujący dorobek sportowy i opinię jednego z najwybitniejszych przedstawicieli Djurgårdens IF. W 1970 roku został członkiem honorowym klubu, a w 2022 roku jego nazwisko trafiło do Galerii Sław.