Polscy skoczkowie na igrzyskach olimpijskich, część 3

  • 2009-12-21 12:46

XXI Zimowe Igrzyska Olimpijskie w Vancouver coraz bliżej. W oczekiwaniu na dobry występ naszych reprezentantów na kanadyjskiej ziemi w lutym przyszłego roku, chcemy zaprezentować historię dotychczasowych zmagań skoczków z Beskidów oraz spod tatrzańskich regli na najważniejszej dla każdego sportowca imprezie. Dziś trzecia, ostatnia, część opracowania.

Adam MałyszAdam Małysz

W 1988 roku miejscem rozegrania igrzysk było 600-tysięczne kanadyjskie Calgary. Największą gwiazdą imprezy został fiński skoczek wszech czasów, Matti Nykaenen, który łącznie wyskakał trzy złote olimpijskie medale. Był absolutnie poza zasięgiem rywali, oddając zdecydowanie najdłuższe skoki w każdej ocenianej serii, każdego z trzech konkursów, w tym także drużynowym. Skokiem na 118,5 metra ustanowił nowy rekord dużej skoczni. Polskę na igrzyskach reprezentowali dwaj skoczkowie: Piotr Fijas i Jan Kowal. Dla tego pierwszego była to już trzecia olimpiada, najmilej ze wszystkich przez niego wspominana: „Organizacyjnie to była najładniejsza z moich olimpiad. Cieszę się także z moich wyników, dziesiąte i trzynaste miejsce to było wtedy optimum. Miałem 30 lat i byłem chyba najstarszym zawodnikiem w konkursie. To był mój najlepszy występ.” (Wypowiedź P. Fijasa pochodzi z książki Wojciecha Szatkowskiego „Od Marusarza do Małysza”). Dla Fijasa była to ostatnia duża impreza. Po kanadyjskich igrzyskach odniósł poważną kontuzję - zerwanie ścięgien i musiał zakończyć karierę. Drugi z naszych olimpijczyków, Jan Kowal zanotował zupełnie nieudany występ, zajął 37 miejsce na dużej skoczni i 34 na mniejszym obiekcie.

XVI Zimowe Igrzyska odbyły się w dniach 8 – 23 lutego 1992 roku we francuskim Albertville. Rewelacją rozgrywanych w Courchevel konkursów skoków był młodziutki, niespełna 17-letni talent z Finlandii, Toni Niemienen. Po dwóch znakomitych skokach na odległość 122 i 123 metry sięgnął po złoto na dużej skoczni. Do kolekcji dołączył brąz ze średniego obiektu i złoto z konkursu drużynowego. Na skoczni K-90 triumfował, Austriak Ernst Vettori, oddając skoki na 88 i 87 metrów. Jedynym polskim skoczkiem na imprezie był Zbigniew Klimowski. Zawodnik z Nowego Targu wystąpił tylko w konkursie na dużej skoczni i zajął, odległe 49 miejsce po skokach na 87,5 i 91 metrów. Klimowski większą część igrzysk oglądał z perspektywy łóżka: „Przyjechałem na te zawody, odbyłem praktycznie jeden trening i rozłożyła mnie grypa. Miałem temperaturę w granicach 40-41 stopni i swoje jedyne Zimowe Igrzyska przeleżałem w łóżku. Tak, że nawet nie uczestniczyłem w ceremonii otwarcia tych zawodów. W związku z chorobą nie wystartowałem w konkursie na średniej skoczni. Po konsultacji z lekarzem postanowiłem jednak wystartować w konkursie na skoczni K-120. Zwlokłem się z łóżka i poszedłem na skocznię po tygodniu leżenia, oddałem dwa skoki treningowe i wziąłem udział w konkursie na dużej skoczni. Byłem zupełnie osłabiony i wiem, co to znaczy skakać po grypie. Po prostu zaliczyłem te igrzyska.” (Wypowiedź Z. Klimowskiego pochodzi z książki Wojciecha Szatkowskiego „Od Marusarza do Małysza”).

Na kolejne zimowe igrzyska kibicom przyszło tym razem czekać nie cztery, a tylko dwa lata. Wszystko to za sprawą pomysłu MKOL-u, by zimowa i letnia olimpiada nie odbywały się w jednym roku, a przerwa między tymi imprezami trwała dwa lata. W 1994 roku igrzyska powróciły do Norwegii, na gospodarza wybrano miasto Lillehammer. 25 lutego rozegrano konkurs na skoczni K-90. Ku uciesze miejscowych kibiców zwyciężył pewnie Norweg, Espen Bredesen, uzyskując odległości 100,5 i 104 metry. Jedyny reprezentant Polski, 18-letni wówczas Wojciech Skupień uplasował się na 29 miejscu (84,5 i 86,5 m.). W konkursie na dużej skoczni lepszy od Bredesena był Jens Weissflog. Niemiec po skoku na 129,5 m. był drugi na półmetku, ale finałowa próba na odległość 133 metrów zapewniła mu złoto. Skupień zajął tym razem 31 miejsce (94, 5 i 100 m.).

W 1998 roku rozegrano drugie w historii zimowe igrzyska na kontynencie azjatyckim. Rolę gospodarza powierzono japońskiemu Nagano. Pierwszy konkurs skoków rozegrany został 11 lutego na skoczni K-90 w Hakubie. Polscy kibice mocno liczyli na dobry występ Adama Małysza, który rok wcześniej zwojował japońskie skocznie, zwyciężając w Sapporo i Hakubie. Na normalnej skoczni Małysz zajął odległą 51 pozycję, po dwóch słabych skokach na 69,5 i 68,5 metra. Spośród naszych skoczków najlepiej zaprezentował się Robert Mateja, który zajął 21 miejsce (81,5 i 82 m.). 32 pozycję zajął Wojciech Skupień, a Krystian Długopolski konkurs ukończył na ostatnim, 62 miejscu. Złoty medal zdobył, Fin, Jani Soininen (90 i 89 m.). W konkursie na skoczni K-120 błysnął Wojciech Skupień. Zawodnik z Poronina na moment przypomniał sobie o tym, jak duży tkwi w nim potencjał i oddając dwa ładne skoki na 117 i 125,5 m. zajął niezłą, jedenastą pozycję. W drugiej dziesiątce zmieścił się także Robert Mateja (20 miejsce), 45 lokatę zajął Łukasz Kruczek, najsłabszym z Polaków okazał się Adam Małysz, tym razem 52. Triumfował Kazuyoshi Funaki, a jego drugi skok na odległość 132 metrów został przez sędziów oceniony na pięć „20”. Polacy po raz pierwszy w historii olimpijskich występów wystawili zespół w konkursie drużynowym. Czwórka w składzie: Małysz, Mateja, Skupień, Kruczek w przeprowadzonych w bardzo trudnych warunkach zawodach zajęła ósme miejsce w gronie 13 startujących ekip. W zasięgu naszej drużyny była nawet szósta lokata, jednak szanse na wyższe miejsce Polaków pogrzebał skokiem na 85 metrów Wojciech Skupień. Adam Małysz z oczywistych względów japońskiej imprezy miło nie wspomina: „Dla mnie to były bardzo ciężkie igrzyska. (…) Wszyscy mieli nadzieje, że może w ostatniej chwili forma nadejdzie. Ale ja wiedziałem, że raczej nic z tego. Były to już czasy kryzysu i nieporozumień z trenerem Mikeską. Samych zawodów nie pamiętam zbyt szczegółowo i nie ukrywam, że dobrze mi z tym, gdyż wypadłem na nich bardzo słabo, by nie powiedzieć – tragicznie. Zająłem miejsca w szóstej dziesiątce. Tego już nie można nazwać nawet dramatem. Psułem skok za skokiem. Nic mi nie wychodziło. Równie dobrze mógłbym być wtedy przedskoczkiem, a nie olimpijczykiem. W zawodach drużynowych ja skoczyłem pięć razy, a moi koledzy nie oddali ani jednego skoku. Jechałem wtedy w pierwszej grupie. Za każdym razem, gdy zbliżaliśmy się do jej końca, zawody przerywano. A to śniegu za dużo napadało i nie było jednakowych warunków dla wszystkich, a to wiało za bardzo... Kiedy wszystko się uspokajało i wracało do normy, konkurs trzeba było zaczynać od nowa. Tak więc ja sobie przynajmniej potrenowałem, ale moi koledzy moi koledzy w ogóle nie pokazali się na rozbiegu. Jednak ze startu na tych igrzyskach w ogóle nie byłem zadowolony.” („Adam Małysz, Moje życie”)

Z zupełnie innym nastawieniem leciał Adam Małysz na igrzyska rozgrywane w amerykańskim Salt Lake City w 2002 roku. Wówczas był jednym z głównych faworytów i miał walczyć ze Svenem Hannawaldem o olimpijskie złoto. Dwóch wielkich mistrzów pogodził jednak niespodziewanie Simmon Amman, który dwukrotnie okazał się najlepszy, mimo że na kilka tygodni przed olimpiadą po fatalnym upadku na skoczni w Willingen trafił do szpitala. Małyszowi pozostał brązowy medal na skoczni K-90 i srebro na K-120, po tym jak Hannawald nie ustał swojego drugiego skoku. Te wyniki przyjęto jednak w kraju z lekkim niedosytem. Niestety fatalnie spisali się pozostali podopieczni Apoloniusza Tajnera. Robert Mateja zajął 37 i 29 miejsce, Tomasz Pochwała 40 i 43, Wojciech Skupień zajął 42 lokatę na skoczni normalnej, a Tomisław Tajner 39 na skoczni dużej. W konkursie drużynowym polska ekipa w składzie: Małysz, Mateja, Tajner i Pochwała zajęła 6 miejsce. Oddajmy raz jeszcze głos Adamowi Małyszowi, który w sposób następujący podsumował swoje drugie igrzyska: „Przyznam, że rola faworyta wcale mi nie pomagała. Jednak igrzyska były dla mnie wielkim sukcesem, a nie porażką. Przywiozłem z nich dwa medale, co jest bardzo dużym osiągnięciem. Owszem, nie było złota, ale przecież dwa razy stawałem na olimpijskim podium. Na średniej skoczni skakałem bardzo dobrze. Przede mną był Japończyk – Noriaki Kasai. Upadł, i po jego wywrotce zeskok został kiepsko wyrównany. Przy lądowaniu narta wpadła mi w rowek wyżłobiony przez Kasaiego. Zresztą o tym, jakie przeciążenia tam działały, może świadczyć fakt, że na drugi dzień strasznie bolały mnie wszystkie mięśnie brzucha. Mimo tej przygody wywalczyłem brązowy medal. Gdybym nie był w tak dobrej formie, w ogóle nie dostałbym się na podium. Na dużej skoczni sytuacja była nieco inna, miałem wielkie szanse na zwycięstwo. Byłem bardzo dobrze przygotowany pod względem siłowym. Wiedzieliśmy, że skocznia położona jest bardzo wysoko, przez co powietrze jest rzadsze i kluczowe będzie odbicie. Jeździłem wtedy bardzo nisko, ekstremalnie, ale miałem to kopyto, by się odpowiednio mocno odbić. Z drugiej strony pech chciał, że w czasie konkursu wiatr zaczął kręcić. Gdyby dmuchało z tyłu, nie wiem czy znalazłby się ktoś, kto by mnie pokonał. (…) Na szczęście spadłem w efekcie na drugie miejsce i wróciłem do domu ze srebrnym medalem.”(„Adam Małysz. Moje życie”)

Na medale trudno było liczyć cztery lata później na igrzyskach w Turynie. Prowadzony przez Heinza Kuttina Adam Małysz od początku olimpijskiego sezonu prezentował przeciętną, jak na jego możliwości, formę i ani razu przed olimpiadą nie stanął na podium pucharowych zawodów. W pierwszym konkursie rozgrywanym na skoczni K-90 w Pragelato zwyciężył po skokach na 101,5 i 103,5 metra Norweg Lars Bystoel, a Adam Małysz znalazł się siódmej pozycji (101,5 i 102,5 m.). Na 16 miejscu uplasował się Kamil Stoch (100 i 98,5 m.), na 25 Robert Mateja (95,5 i 94,5 m.), a na 29 Stefan Hula (95,5 i 90,5 m.) Konkurs na dużym obiekcie był słabszy w wykonaniu naszych reprezentantów. Małysz był dopiero 14. (123 i 123,5 m.), Stoch 26. (116,5 i 121 m.), Mateja 38 po słabym skoku na 111 metrów, a Rafał Śliż w ogóle nie zakwalifikował się do konkursu głównego. Mistrzem Olimpijskim na dużej skoczni został Thomas Morgenstern oddając skoki na odległość 133 i 140 metrów. Niepowodzenie w drugim konkursie indywidualnym Polacy powetowali sobie w zawodach drużynowych. Drużyna w składzie Małysz, Mateja, Stoch, Hula wyskakała nadspodziewanie dobrą piątą lokatę.

Opracowano na pdst.:

W. Biedroń „Na światowych skoczniach i trasach”, Krosno 2000 r.
W. Szatkowski „Od Marusarza do Małysza”, Zakopane 2004 r.
M. Kurzajewski, Sebastian Szczęsny „Adam Małysz. Moje życie.”, Kraków 2004 r.

Adrian Dworakowski, źródło: informacja własna

oglądalność: (13973) komentarze: (28)

Komentowanie jest możliwe tylko po zalogowaniu

Zaloguj się

wątki wyłączone

Komentarze

  • anonim

    Małysz na średniej złoto, na dużej będzie 3-8

    Stoch na średniej 5-10, duża 10-20

    Ł. Rutkowski na średniej 20-30, na dużej 20-35 (pamietajmy, że na IO skacze mniej Austriaków czy Niemców)

    no i nasz czwarty ktokolwiek to będzie Miętus czy Hula to będą od 25-50.

    Drużyna 4-5 miejsce :) Wiem, że optymistycznie ale zgodnie z historią naszych startów "nasi" są nadzwyczaj dobrzy w drużynówkach na dużych imprezach.

    Powyższe to wariant optymistycznt

  • materac początkujący

    no może ta nasza 3 nie jest aż tak silna jak bym chciał, no ale szansa jest. ośmielam się stwierdzić że większa niż zazwyczaj.

  • materac początkujący
    fan skoków85

    mam bardzo podobne odczucia.
    co prawda zanim sezon się jeszcze zaczął, były przewidywania i nadzieje, że ktoś w końcu strąci Austrię z drużynowego tronu, ale okazuje się że to raczej nierealne.

  • anonim

    Proponuję nakręcenie obszernego filmu dokumentalnego z całą historią Mistrzostw Swiata i Igrzysk Olimpijskich w skokach. Byłby to interesujący film.

  • anonim
    drużyna

    5, 6, 3, 1, 3, 6. i 3.- to są nasze miejsca w konkursach gdyby wliczyć 4 najlepszych. Pierwszy wynik to z drużynówki. Oczywiście na szybko liczyłem więc mogłem jakieś drobne błędy popełnić.

  • anonim
    drużyna

    Szansa na medal w drużynie jest duża. Austriacy na dzień dzisiejszy są poza zasięgiem. Norwegowie są bardzo nierówni, jedynie na Ljoekelsoeya i Romoerena chyba mogą liczyć, troszkę przebudził się Hilde, coś tam Evensen próbuje i tyle.Finowie kompletnie się pogubili. Niemców chyba największą nadzieją jest Bodmer, reszta w kratkę. My mamy bardzo silną 3, która spokojnie może być w komplecie w "20" nierównego Hulę. Napewno poza Austriakami żadna drużyna od nas nie odbiega formą.

  • Rosiol początkujący
    ...

    małysz nie zdobędzie medalu, z taką formą... ale stoch moze błysnac pamiętacie 4 miejsce na mś w libercu? stoch jest młody i jest w dobrej formie a propos zwyciestw to na duzej to mi sie wydaje ze schliri (chociaz w ostatnich olimpiadach złota mieli "ci gorsi" czyli w 2002 nie małysz a 2006 nie janda) na sredniej zdecydowanie ammann , a druzynowo austria (polska ma szanse na medal pod warunkiem ze malysz bylby w formie rutkowski tez ,u norwegow by sie dzialo tak jak teraz, nie bylo by formy , u finow tak samo czechy i japonia tez tak samo)

  • anonim
    yhy

    Zgadzam sie malysz znajdzie sie maxymalnie w pierwszej siudemce a stoch w pietnastce. i tyle z naszych medali:D

  • anonim
    do Zygmunta

    myslisz sie
    nie przywiziemy żadnego medalu.....
    Małysz jest za stary.... A reszta to nadal nieudaczniki....
    moze bachleda ma medal zdobyć....hahahaha

  • anonim

    Jestem pewien, że z Vancuver przywieziemy nowe medale

  • MarcinBB redaktor
    dopisek

    Warto tu wspomnieć, że w konkursie drużynowym awans na piąte miejsce dały nam skoki Roberta Matei. Zwykle zapamiętuje mu się słabe występy wspominając jak to zawalał nam drużynówki np. w Sapporo. Tymczasem piąte miejsce w Turynie to zasługa głównie jego i Adama skoków, w pierwszej serii w swojej grupie Mateja skoczył gorzej tylko od Ahonena.
    Konkurs był emocjonujący, na półmetku traciliśmy 0,8 pkt do czwartych Niemców i 7,2 punkta do trzeciej Norwegii.
    Warto też dodać, że w tym konkursie brało udział aż 16 ekip, to chyba był rekord.

  • anonim

    Adi nie zapomnij przywieść tego albumu ok

  • popo początkujący

    po prz"eczytaniu wszystkich 3 czesci smiem stwierdzic ze polacy co raz lepiej wypadaja na olimpiadach i nie tylko, wiec powodzenia dla naszych

    swietne te artykuly brawo!

  • Snoflaxe stały bywalec

    @Adrian D.
    Zdarza się :) A wszystkie trzy części na prawdę świetne. Brawo!

  • Małysz początkujący

    Na igrzyska będzie Adanowi bardzo trudno zdobyc medal.Jęsli polacy mają zdobyc jakiś medal to brąz druzynowo

  • Snoflaxe stały bywalec

    "Pierwszy konkurs skoków rozegrany został 11 lutego na skoczni K-90 w Hakubie, na której rok wcześniej Adam Małysz wygrał zawody Pucharu Świata" - błąd, Adam wygrał na skoczni K-120.

    Co do wypowiedzi Adama o konkursie drużynowym w 1998 roku, to jednak jak widać takie kombinacje z przerywaniem, odwoływaniem były praktykowane już wcześniej :)

    @Parsi
    Jest tylko jeden konkurs drużynowy na dużej skoczni.

    Do igrzysk jest na prawdę sporo czasu. Wszystko się może wywrócić do góry nogami. Ocenianie czyichkolwiek szans mija się z celem. Myślę, że za miesiąc będziemy mądrzejsi i sytuacja będzie klarowniejsza. Ale jak to w skokach bywa, na najważniejszych imprezach często są niespodzianki. O zdobyciu medalu decydują zaledwie 2 skoki. Ale, nawet jeśli komuś się trochę poszczęści, to przecież jest to ten krążek i zapisanie się w historii jako jeden z nielicznych, który zdobył medal takiej imprezy

  • anonim

    W najlepszej sytuacji jest Ammann, tak czy owak 2 złote medale olimpijskie ma.

  • Maciek5052 bywalec
    -

    A czemu nie ma wzmianki o Brytyjskim orle? Mianowicie o Eddie "Orzeł" Edwards :) To był dopiero diament najwyżej półki !
    ------------
    moderator: ;)

    *** Komentarz zmodyfikowany przez Moderatora(11298), 2009-12-21 17:49:24 ***

  • anonim

    Szanse na medal są największe w drużynówce. Indywidualnie może zdobyć medal Małysz albo Stoch. W tym wypadku potrzeba dużo szczęścia którego Polacy w tym sezonie za bardzo nie mają, ale może karta się odwróci.

  • kibic_malysza doświadczony

    IO w Salt Lake City jak dla mnie są niezapomnianym wspomnieniem, to oczekiwanie na medal Adama Małysza przed tv...coś pięknego.

Regulamin komentowania na łamach Skijumping.pl

  1. Zanim zadasz pytanie na forum - zobacz czy poniżej ktoś już nie dał na nie odpowiedzi.
  2. Redakcja serwisu Skijumping.pl zastrzega sobie prawo do usuwania oraz modyfikowania komentarzy łamiących regulamin - nie związanych z tematem newsa, zawierających obraźliwe treści, atakujących osoby publiczne (a w szczególności zawodników, trenerów, działaczy, polityków), napisanych wulgarnym językiem, spamu, powielania treści newsa itp.
  3. Zabrania się reklamowania innych stron, blogów itp.
  4. Forum to miejsce na przemyślane wypowiedzi i opinie. Do komentowania bieżących wydarzeń na skoczni oraz luźnych pogaduszek służy nasz czat. Komentarze o zerowej wartości merytorycznej typu "Ammann Słabo, Stoch - 125m, co tu tak cicho, czemu nie skaczą" - również będą usuwane.
  5. Komentarze powinny być rzeczowe, napisane poprawnie językowo i bez rażących błędów ortograficznych.
  6. Zapytania, opinie i uwagi skierowane do redaktorów serwisu Skijumping.pl, prosimy przesyłać na nasz adres email. Nasi redaktorzy nie czytają wszystkich komentarzy, często mogą więc wcale nie odpowiedzieć. Zapytania, opinie i uwagi skierowane do moderatorów forum Skijumping.pl, prosimy przesyłać na nasz adres admin@skijumping.pl.
  7. Wszystkich użytkowników forum, prosimy o kulturalną dyskusję. Do rozwiązywania wszelkich sporów i kłótni służy email, gadu-gadu lub inne środki komunikacji.
  8. Aby uniknąć bałaganu i nieporozumień, zabrania się tworzenia i korzystania użytkownikom z więcej niż jednego konta/nicka oraz podszywania się pod innych użytkowników, poprzez tworzenie bardzo podobnych nazw/nicków. W przypadku wykrycia takiego działania, konta będą kasowane, a w skrajnym przypadku (nagminne tworzenie kolejnych kont), użytkownik banowany.
  9. Wszelkie komentarze, atakujące bezpośrednio poszczególnych użytkowników (w tym także oskarżenia o pisanie pod wieloma nickami), moderatorów lub redaktorów, będą bezzwłocznie usuwane, podobnie jak spory między użytkownikami, nie mające nic wspólnego z tematem artykułu. Konta użytkowników, którzy obrażają moderatorów, administratorów, bądź atakują Redakcję Skijumping.pl, mogą być blokowane.
  10. Wszelkie narzekania na to, że komentarze są "bezpodstawnie" usuwane, będą również kasowane. Jeśli ktoś uważa, że jego komentarz był zgodny z regulaminem, a mimo to został usunięty, prosimy o kontakt emailowy na adres admin@skijumping.pl.
  11. Jeśli uważasz, że dany użytkownik nagminne łamie regulamin, wywołuje kłótnie i utrudnia dyskusję w komentarzach, prosimy o kontakt emailowy na adres admin@skijumping.pl.
  12. Redakcja zastrzega sobie prawo do usuwania wpisów bądź blokowania użytkowników, którzy używają niecenzuralnego języka, nagminnie wywołują konflikty, spory oraz prowokują innych uczestników forum do kłótni.
  13. Redakcja zastrzega sobie prawo do usuwania użytkowników, których nazwy (ksywki) zawierają wulgaryzmy lub brzmią podobnie do niecenzuralnych słów.
  14. Redakcja nie ponosi odpowiedzialności, w przypadku, gdy adres IP zablokowanej osoby, jest adresem całej sieci lokalnej. Ewentualne cofnięcie blokady może nastąpić jedynie w przypadku, gdy winny użytkownik zaprzestanie szkodliwych działań na forum.
  15. Redakcja nie odpowiada za treści i opinie prezentowane przez użytkowników forum. Jeśli wypowiedzi naruszają prawo, ich autorzy mogą ponieść z tego tytułu odpowiedzialność karną lub cywilną.
  16. W przypadku "bana" użytkownika, zabronione jest tworzenie nowego konta, przez 7 dni od momentu blokady konta.
  17. W przypadku nagminnego łamania regulaminu forum oraz ogólnych zasad dobrego wychowania, Redakcja zastrzega sobie prawo do powiadomienia odpowiednich służb, wraz ze wszystkimi posiadanymi danymi użytkownika (adres IP, logi, dane kontaktowe).