Błędy, pomyłki, manipulacje, czyli brzydsza strona historii skoków narciarskich

  • 2016-06-12 01:10

Skoki narciarskie określane są często mianem jednej z najbardziej niesprawiedliwych dyscyplin sportowych. Na ową niesprawiedliwość skoków poza charakterystyczną dla nich nieobliczalną, krnąbrną i oddziałującą z ogromną siłą pogodą składa się jeszcze element nie tyle już charakterystyczny dla samych skoków, co stanowiący wspólny mianownik z wieloma innymi dyscyplinami sportu. Chodzi o zawodny czynnik niedoskonałości ludzkiego oka i umysłu, czyli krótko mówiąc werdykty sędziów (nie związane już ze złożoną problematyką aury) czy też, szerzej rzecz ujmując, osób mających wpływ na ostateczne wyniki zawodów.

Każdej zimy co najmniej kilka razy wraca na świecznik temat sprawiedliwości przyznawanych ocen za styl wykonywanych skoków, a nawet zasadności istnienia tychże not sędziowskich. Podczas ostatniego sezonu wiele zastrzeżeń wśród kibiców wzbudzały nawet, pomimo zaawansowanej techniki, pomiary odległości uzyskiwanych przez zawodników. Nic to jednak nowego. Stare to wszystko jak stare są skoki. Poniższy tekst to nie kolejne rozważania na przywołane powyżej tematy, a można by rzec, tradycyjny o tej porze roku na naszym portalu rzut okiem w przeszłość. Wspomniany już powyżej zawodny czynnik niedoskonałości ludzkiego oka i umysłu odgrywał istotną rolę podczas układania końcowych klasyfikacji mniej lub bardziej ważnych imprez przez całe dziesięciolecia. Poniżej kilka dość jaskrawych przykładów z historii, niewyczerpujących jednak wcale tematu.

Haug przed Haugenem, Haugen przed Haugiem

Norweg Thorleif Haug był największą gwiazdą Międzynarodowego Tygodnia Sportów Zimowych w 1924 roku w Chamonix, któremu nadano później miano I Zimowych Igrzysk Olimpijskich. W świetnym stylu zdobył trzy złote medale, dwa w biegach (na 18 i 50 kilometrów) i jeden w kombinacji norweskiej. Do tego dorobku dorzucił jeszcze brąz wywalczony podczas konkursu skoków narciarskich. Jego właścicielem był przez pięćdziesiąt lat (przez czterdzieści lat pośmiertnie, bowiem w 1934 roku zmarł na zapalenie płuc) do momentu kiedy na jaw wyszła pomyłka sędziów... Na czwartym miejscu pierwszego olimpijskiego konkursu skoków sklasyfikowano Amerykanina norweskiego pochodzenia, Andersa Haugena, wielokrotnego mistrza USA, dwukrotnego rekordzisty świata w długości skoku narciarskiego (w 1919 i 1920 roku uzyskał na skoczni w Dillon 64,5 i 65 m.). Haugen w Chamonix skakał najdalej oddając próby na 49 i 50 m., z Francji wyjeżdżał jednak bez medalu. Trzecie miejsce przegrał z Haugiem o 0,083 pkt. W latach 60. XX wieku, Norweg Thoralf Stroemstad, dwukrotny srebrny medalista z Chamonix (w kombinacji i biegu na 50 kilometrów), analizował wyniki poszczególnych konkursów tamtej imprezy. Przeglądając końcową klasyfikację zawodów w skokach dostrzegł pewną nieprawidłowość. Według jego obliczeń brąz powinien przypaść Amerykaninowi, ponieważ nota jego rodaka została zawyżona. W rzeczywistości Haugen powinien wyprzedzić Hauga o 0,104 pkt. Stroemstad swoimi spostrzeżeniami podzielił się z historykiem sportowym, Jacobem Vaage, a po jego interwencji MKOl skorygował wyniki zawodów. W 1974 roku podczas specjalnej uroczystości w Oslo, 83-letni wówczas Anders Haugen odebrał swój zasłużony brązowy medal z rąk córki Thorleifa Hauga.

Jak oszukano Marusarza w Szczyrbskim Jeziorze...

W 1935 roku Stanisław Marusarz był już renomowanym na międzynarodowej arenie skoczkiem. Do mistrzostw świata, jakie zaplanowano na ten rok w Wysokich Tatrach przystępował jako jeden z faworytów do złota. Na skoczni w Szczyrbskim Jeziorze potwierdził medalowe aspiracje. Oddał skoki na 59 i 57 metrów co po zsumowaniu dawało najlepszy wynik w konkursie biorąc pod uwagę tylko i wyłącznie odległość. Polaka wyprzedziła jednak trójka Norwegów, Birger Ruud, Reidar Andersen i Alf Andersen. Ten ostatni pokonał "Dziadka" o pół punktu skacząc łącznie krócej od niego o 4,5 m. i kończąc jeden ze swych skoków podpórką! Dodatkowy pech Marusarza polegał na tym, że podczas pierwszego skoku pękła mu narta. W klejeniu deski pomógł polskiemu skoczkowi Ruud, co było początkiem długiej przyjaźni zawiązanej pomiędzy tymi dwoma świetnymi zawodnikami. Niestabilność uszkodzonej narty odbiła się na jakości Marusarzowych prób, niemniej nikt z postronnych obserwatorów nie miał wątpliwości, że zakopiańczyk został przez sędziów skrzywdzony. Za zaistniałą sytuację winę w dużej mierze ponosił Polski Związek Narciarski, który nie skorzystał z możliwości obsadzenia wśród arbitrów swojego przedstawiciela, a Międzynarodowa Federacja Narciarska dawała PZN-owi taką możliwość. Można z dużą dozą prawdopodobieństwa założyć, że gdyby w komisji sędziowskiej zasiadł Polak, skoki Marusarza oceniłby wyżej niż Norweg, Szwajcar i Czechosłowak. Na takiej sytuacji mógłby zyskać też Bronisław Czech, któremu do dziesiątego miejsca zabrakło również pół punktu.

... i w Lahti

Trzy lata później podczas mistrzostw świata w Lahti Marusarz był w swojej życiowej formie. Co prawda nie wyszedł mu zupełnie start w kombinacji norweskiej, który zakończył na 21 miejscu, ale na ten wynik w dużej mierze złożyła się słabsza dyspozycja biegowa i upadek na skoczni. W momencie rozgrywania imprezy był najlepszym skoczkiem narciarskim świata, do Zakopanego przywiózł jednak tylko (i w tym kontekście słowo "tylko" jest bardzo na miejscu) medal ze srebra. Już podczas skoków treningowych poważnie postraszył rywali lądując regularnie w okolicach rekordu skoczni, który wynosił 63 metry. W pierwszej ocenianej serii skoczył 66 metrów, co było najlepszym jej rezultatem. W drugiej dołożył... no właśnie ile? Sędzia fiński ocenił, że dotknięcie zeskoku nartami miało miejsce na 67,5 m., arbiter z Norwegii wykłócał się, że była to odległość o jeden metr krótsza. "Norweskim" targiem" stanęło ostatecznie na 67 metrach, co i tak było na tej skoczni wynikiem kapitalnym. Polak skoczył łącznie o 5,5 m. dalej niż młody, 19-letni Norweg Asbojoern Ruud i o 2,5 m. dalej niż jego rodak Hilmar Myhra. Złoty medal dla Marusarza wydawał się formalnością. Ogłoszenie wyników nie miało miejsca bezpośrednio po zawodach, ale kilka godzin później w sali hotelowej. Zakopiańczyk zewsząd odbierał gratulacje będąc pewnym swego, jednak ziarnko niepokoju tuż przed ogłoszeniem wyników zasiał w nim pewien fiński działacz."- Według mnie wygrałeś konkurs ty! Ale Norwegowie są innego zdania! Cóż miały oznaczać słowa Fina? Czyżby rzeczywiście przyznano zwycięstwo komu innemu? Przecież miałem nad resztą wyraźną przewagę... Opanowała mnie niepewność i zdenerwowanie (...) Gdy jako pierwszego wywołano Asbjoerna Ruuda pojąłem, że mnie skrzywdzono. Przegrałem na trybunie sędziowskiej. Sala była wyraźnie zaskoczona.(...) W łącznej nocie przyznano Asbjoernowi Ruudowi, który rzekomo dystans metrowy nadrobił lepszym stylem 226,4 punkta, mnie 226,2! W tej sytuacji mogło mi dać przewagę nad Ruudem owe pół metra, o które norweski sędzia najwyraźniej tendencyjnie okroił mój wynik " - pisał po latach Marusarz w swojej biografii. Dla dumnych wynalazców dyscypliny zwanej skokami narciarskimi, był czymś nie do przyjęcia fakt, że silną koalicję norweskich skoczków pokonał zawodnik z Polski, stąd podjęli szereg skutecznych zakulisowych działań, które pozwoliły im postawić na swoim.

Zakopiańska wtopa

Mistrzostwa świata w narciarstwie klasycznym, jakie rozegrano w Zakopanem 1962 roku okazały się sportowym i organizacyjnym sukcesem. Impreza zebrała znakomite recenzje, rozegrano ją w przepięknej zimowej scenerii przy bardzo wysokiej frekwencji. Po raz pierwszy w historii mistrzostw zawody w skokach rozegrano na dwóch skoczniach. Na Średniej Krokwi triumfował Norwego Toralf Engan przed Antonim Łaciakiem, na Wielkiej Krokwi zwyciężył Helmut Recknagel z NRD, który okazał się lepszy od triumfatora Turnieju Czterech Skoczni z 1956 roku, reprezentanta ZSRR Nikołaja Kamieńskiego. Jednak sposób w jaki zakomunikowano brązowego medalistę drugich zawodów był jedynym, ale za to dużym zgrzytem podczas całej jak już wspomniano całościowo udanie przeprowadzonej imprez. Tuż po zawodach ogłoszono wyniki i trzecie miejsce przyznano reprezentantowi NRD, Peterowi Lesserowi. Po wydaniu werdyktu komisja sędziowska postanowiła jednak raz jeszcze przeliczyć wyniki i wtedy okazało się, że doszło do dużej i karygodnej pomyłki, bo to Niilo Halonen z Finlandii powinien otrzymać brąz. Ludwik Fischer, Józef Podstolski i Stanisław Węgrzyniak, przedstawiciele Komitetu Organizacyjnego tłumaczyli, że błąd polegał na pominięciu najdłuższego skoku trzeciej serii przy obliczaniu not za odległość (bazową notę za odległość obliczano ze średniej pięciu najdłuższych prób w każdej serii). Jak widać sposób obliczania końcowych wyników był wówczas bardzo skomplikowany i nie ułatwiał zadania organizatorom.


Fortuna drugi, ale pierwszy

Im niższa ranga imprezy tym łatwiej o przekręty i tendencyjność w przyznawaniu zawodnikom lokat. Krótko po zakończeniu igrzysk w Sapporo w 1972 roku w Zakopanem zorganizowano mistrzostwa Polski na Wielkiej Krokwi. Na skoczni zjawiły się tłumy, a relację z wydarzenia przeprowadziła nawet telewizja. Nikt nie wyobrażał sobie innego scenariusza niż triumf mistrza olimpijskiego. Problem polegał jednak na tym, że wyśmienita forma Fortuny wygasła wraz z konkursem na Okurayamie, a jego koledzy z reprezentacji kierowani sportową złością na młokosa, który w Japonii zepchnął ich w cień nie zamierzali ułatwiać mu zadania. Fortunie zmierzono w konkursie oficjalnie 109 i 108,5 m., drugiemu w zawodach, Stanisławowi Gąsienicy Danielowi dwukrotnie 107,5 m. Podobno gołym okiem widać było, że mistrzowi olimpijskiemu dołożono kilka metrów. Bohater z Sapporo od razu zorientował się co jest grane i podszedł do swojego rywala, by wyjaśnić sytuację. "Byliśmy przyjaciółmi i nie mógł nas rozdzielić jakiś lizus, który ustalił, że w tych prestiżowych zawodach mistrz olimpijski nie powinien przegrać. Nie wiem komu na tym zależało, władzy sportowej, politycznej? Zdecydował ktoś wbrew zdrowemu rozsądkowi, zrobił w konia 50 tysięcy ludzi i miliony telewidzów, którzy dobrze widzieli ile skoczyłem" – wspominał po latach Fortuna. "Gratuluję ci, bo jesteś dzisiaj zwycięzcą, ale teraz musisz być drugi" – powiedział zaraz po konkursie Gąsienicy-Danielowi prezes jego klubu, zakopiańskiej Wisły-Gwardii.



Przywołany wcześniej na potrzeby tego tekstu 'zawodny czynnik niedoskonałości ludzkiego oka i umysłu' w odniesieniu do niektórych z wyżej wymienionych sytuacji jest bardzo delikatnym eufemizmem, bo stanowi zaledwie fasadę ukrywającą niecne intencje osób odpowiedzialnych za niezgodne ze stanem rzeczywistym wyniki konkursów. Czasem były to jednak faktyczne, niepodszyte drugim dnem ludzkie pomyłki. Nie trzeba jednak sięgać do odległej historii, by znaleźć przykłady podobne do powyższych. W odniesieniu do opisanych sytuacji przywołać można choćby konkurs drużynowy rozegrany w ramach mistrzostw świata w Val di Fiemme w 2013 roku, kiedy to za sprawą błędów w obliczeniach punktów za długość najazdu jednego z Norwegów, reprezentacja Polski niemal została pozbawiona brązowego medalu.

Bibliografia:

Skoki narciarskie w Polsce w latach 1907-1939 - S. Zaborniak, Rzeszów-Krosno 2013.
Na skoczniach Polski i świata - Stanisław Marusarz, W-wa 1974.

Szczęście w powietrzu - W. Fortuna, Chicago 2000.
Od Marusarza do Małysza - Wojciech Szatkowski, Zakopane 2004.
Na światowych skoczniach i trasach – Wiesław Biedroń, Krosno 2000.


Adrian Dworakowski, źródło: Informacja własna
oglądalność: (13290) komentarze: (23)

Komentowanie jest możliwe tylko po zalogowaniu

Zaloguj się

wątki wyłączone

Komentarze

  • Wojciechowski profesor
    @Kolos

    Ale to nie jest zmyślanie żadnej Wikipedii, zapewniam. Wystarczy wziąć do ręki każdą polskojęzyczną mapę czy książkę o Tatrach nie tylko z naszych czasów, ale i z XIX czy XX wieku. ;)

  • Kolos profesor
    Wojciechowski

    No właśnie że wszelkie publikacje sportowe użwają raczej wersji "strbskie pleso". Wersję "szczyrbskie jezioro" widziałem po raz pierwszy w użyciu na wikipedii a tam lubują się w zmyślanianie tego typu spolszczeń i nie ma co brać z tego przykładu.

  • Wojciechowski profesor
    @Kolos

    I właśnie Szczyrbskie Jezioro wynika z tradycji, bo dziesiątki, jeśli nie setki, miejscowości słowackich leżących blisko Polski, zwłaszcza na Orawie, Liptowie i Spiszu (w tym ostatnim to już oczywiste, skoro przez kilka wieków mieliśmy tam swoją administrację) mają utrwalone nazwy polskie. W Tatrach to każdy dół w ziemi ma jakiś egzonim polski. ;)
    Duża część nazw miast całej Słowacji ma od stuleci polskie odpowiedniki. To nie jest nic na siłę, naprawdę.
    Polecam chociażby wykaz polskich nazw geograficznych wspomnianej komisji. I tam podają kilkaset nazw polskich miejscowości, dolin, szczytów, jezior itd. Słowacji. A oni naprawdę są oszczędni przy ferowaniu takich "wyroków".

  • Kolos profesor
    Wojciechowski

    Z tymi nazwami miast to nie jest takie proste, generalnie się ich nie spolszcza po za tymi większymi (na ogół stolicami) oraz tymi których spolszczenie wynika jakoś z tradycji.

    Co do szczyrbskiego plesa to w "obiegu" widuję jednak częściej "oryginalną" wersję niż spolszczenie i chyba nie ma sensu tego na siłę zmieniać na nieco niepotrzebne spolszczenie.

  • Adrian D. bywalec

    Panie Wojciechowski, poproszę jeżeli jest taka
    możliwość o kontakt na mój adres E-mail ze stopki redakcyjnej. Z góry dziękuje.

  • Wojciechowski profesor
    @dinozaur

    A ja proponuję też nie wydziwiać i jednak zauważyć, że nazwy Szczyrbskie Jezioro używa się od pokoleń, a w kręgach taterników, geografów itd. mówi się tylko tak, od "Wielkiej encyklopedii tatrzańskiej" po Komisję Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej.
    Zresztą nawet gdyby miało być po naszemu, to akurat górale podhalańscy powiedzieliby raczej "ploso" (a słowaccy "pleso"), więc Szczyrbskie Pleso to ani po naszemu, ani po ichniemu.

    Żadne wydziwianie, wypraszam sobie. I żadne półgłówki.

  • anonim
    do wojciechowski

    Ja proponuje w ramach innowacji nazwac Czarny Staw Czarnym Jeziorem Morskie Oko Morskim Jeziorem itd ... to ze kiedys jakis polglowek probowal tlumaczyc nazwe Strbske Pleso na jezioro to nie znaczy ze nalezy to powielac. W Tatrach nie ma jezior. Sa jeziorka zwane stawami okami plesami I tak powinno zostac a nie wydziwiac tym bardziej ze miejscowosc nazywa sie Strbske Pleso I nie powinna byc nazywana I aczej I przekrecana.

  • dejw profesor
    @Emil

    Czyli 2mm = 0,5 metra. I już wychodzi 1 punkt na odległości plus możliwe trzy za notach. No i tak to teraz wygląda. Przykre, choć pozostaje mieć nadzieje (oby nie ślepą) że to się wreszcie zmieni.

  • Wojciechowski profesor

    Tekst podobał mi się, ale pozwolę sobie na dwie uwagi:
    1) Štrbské Pleso ma od wieków polską nazwę Szczyrbskie Jezioro;
    2) Problem z jednym z medali w czasie MŚ 1962 rzeczywiście był, ale niestety p. Biedroń opisał tę historię najpewniej z pamięci, która niestety bardzo go zawiodła. Recknagel wygrał, Kamienski był drugi i co do tego nie było w Zakopanem żadnych wątpliwości. Natomiast na podstawie wyników prowizorycznych błędnie podano BRĄZOWEGO medalistę. Komisja rzeczywiście zrobiła błąd w obliczeniach i nie policzyła jednego ze skoków (bazową notę za odległość obliczano ze średniej pięciu najdłuższych prób w każdej serii), więc wyszło im, że trzeci był Peter Lesser z NRD. Tymczasem po kolejnym przeliczeniu okazało się, że medal powinien dostać Fin Nilo Halonen. Sprawę zresztą opisywano w ówczesnej prasie (polskiej, ale też zagranicznej), działacze i sędziowie tłumaczyli się. Rzeczywiście Lesser odjechał z medalem do NRD, zanim organizatorzy się zorientowali. Później okazało się, że Halonena... też już nie ma (to był ostatni dzień mistrzostw) i jakoś chyba ten medal mu dostarczono.

  • Major_Kuprich profesor
    Kolos

    Chyba trochę przesadzasz...

  • SaperPolska bywalec
    abc

    Nie, on jest trollem. Zapewne wierzy, w chemtrails, hoax księżycowy i jest zwolennikiem korwina.

  • abc początkujący
    Kolos

    ,,Przecież system punktów za wiatr nie powstał po to żeby wyrównywać szanse ale po to żeby FIS w osobie Hofera i Tepesa mieli kontrolę nad wynikami zawodów. "

    Ty na serio??

  • Kolos profesor

    Akurat obecnie jest więcej oszustw niż dawniej tyle ze obecne przekręty są bardziej wyrafinowane i zdecydowanie mniej widoczne niż przekręty w dawnych czasach.

    Przecież system punktów za wiatr nie powstał po to żeby wyrównywać szanse ale po to żeby FIS w osobie Hofera i Tepesa mieli kontrolę nad wynikami zawodów.

    To samo system kontroli sprzętu tak wymyślony żeby bez problemu dało się go oszukiwać i obejść...

  • EmiI profesor
    @krzychoST

    https://pbs.twimg.com/media/CdbngQoUMAAQhu8.jpg:large
    https://pbs.twimg.com/media/CbLe0lYXEAAmcsp.jpg:large

    I dlatego jak widać na załączony obrazkach silny wiatr pod narty przy wyjściu z progu jest traktowany jak nie korzystny. I też jest ważony, na każdym miejscu skoczni jego waga jest inna.

  • Janeman weteran

    Ja zgadzam się raczej z jednym z przedmówców,że obecne Austriacko-Niemieckie przekręciki, które w dodatku wcale nie sa tak częste, jak za czasów panowania Austrii w skokach, są niczym wobec tego co niegdyś wyprawiali Norwegowie. To były najczarniejsze czasy skoków narciarskich i po tym co widziałem w poprzednim sezonie, oraz po tym jak FIS przyklaskuje wszystkim dziwnym pomysłom Norwegów , mam obawę że te czasy powoli wracają. Norwegowie ostatnio nawet mimo sukcesów traktowali skoki po macoszemu, ale mam wrażenie że w poprzednim sezonie coś się zmieniło.

  • krzychoSt weteran
    3 serie zamiast punktów za wiatr

    Punty za wiatr również bywają bardzo niesprawiedliwe. Wszystko zależy w którym miejscu skoczni wieje. Nie wszędzie jednakowo niekorzystny jest wiatr w plecy a korzystny pod narty. Przy wyjściu z progu silny wiatr pod narty wyhamowuje skoczka a na dodatek odejmuje mu się punkty!! Dlatego są dwie serie żeby dać szansę na w miare sprawiedliwe warunki, 3 serie jeszcze bardziej zwiększyły by szanse na w miarę równe warunki - rachunek prawdopodobieństwa. Sporty rozgrywane na powietrzu zawsze będą loteryjne.

  • krzychoSt weteran

    Dzisiaj także Są lepsi i gorsi w skokach. Niemcom w ubiegłym sezonie regularnie zawyżano noty a skoczkom teoretycznie słabszym zaniżano i to po punkcie od sędziego co dawało nawet 10 miejsc różnicy. Tak samo dodatkowo przyznaje się znacznie większe punkty za styl przy dłuższych odległościach bez względu na styl!! Nieporozumienie przecież odległość jest oceniana i nie może mieć żadnego znaczenia przy ocenie stylu!! Czasami wygląda na to że lepiej a na pewno sprawiedliwiej byłoby bez ocen sędziowskich.

  • EmiI profesor
    @dejw

    Dokładniejszy pomiar by się przydał. Bo teraz powiedzmy na takiej skoczni w Hinzenbach gdzie się skacze w jedną dziurę, pół metra to bardzo dużo, a możemy mieć taką sytuacje jedzie jeden skoczek skoczy 90,01 i mu zmierzą 90, inny 89,99 i mu zmierzą 89,5 i zgodnie z przepisami tak powinno być.

  • dejw profesor
    @ms

    Owszem, odległości są mierzone w miarę dokładnie. Tylko że w dzisiejszych skokach, to w miarę plus jeszcze niesprawiedliwe ciachnięcie na notach może oznaczać stratę kilku, lub nawet kilkunastu pozycji.
    Osobiście, oprócz zmian w systemie oceniania skoczków (dla mnie absolutną koniecznością jest wprowadzenie możliwości obejrzenia powtórek skoków dla sędziów), byłbym także za udoskonaleniem sposobu mierzenia odległości, z większą dokładnością niż 0,5 metra. Techniczne możliwości takiego pomiaru są na pewno, pytanie tylko czy byłyby one opłacalne finansowo.

  • anonim

    Poprawcie sobie błąd w ostatnim zdaniu, "reprezentacja Polaki" :)

Regulamin komentowania na łamach Skijumping.pl

  1. Zanim zadasz pytanie na forum - zobacz czy poniżej ktoś już nie dał na nie odpowiedzi.
  2. Redakcja serwisu Skijumping.pl zastrzega sobie prawo do usuwania oraz modyfikowania komentarzy łamiących regulamin - nie związanych z tematem newsa, zawierających obraźliwe treści, atakujących osoby publiczne (a w szczególności zawodników, trenerów, działaczy, polityków), napisanych wulgarnym językiem, spamu, powielania treści newsa itp.
  3. Zabrania się reklamowania innych stron, blogów itp.
  4. Forum to miejsce na przemyślane wypowiedzi i opinie. Do komentowania bieżących wydarzeń na skoczni oraz luźnych pogaduszek służy nasz czat. Komentarze o zerowej wartości merytorycznej typu "Ammann Słabo, Stoch - 125m, co tu tak cicho, czemu nie skaczą" - również będą usuwane.
  5. Komentarze powinny być rzeczowe, napisane poprawnie językowo i bez rażących błędów ortograficznych.
  6. Zapytania, opinie i uwagi skierowane do redaktorów serwisu Skijumping.pl, prosimy przesyłać na nasz adres email. Nasi redaktorzy nie czytają wszystkich komentarzy, często mogą więc wcale nie odpowiedzieć. Zapytania, opinie i uwagi skierowane do moderatorów forum Skijumping.pl, prosimy przesyłać na nasz adres admin@skijumping.pl.
  7. Wszystkich użytkowników forum, prosimy o kulturalną dyskusję. Do rozwiązywania wszelkich sporów i kłótni służy email, gadu-gadu lub inne środki komunikacji.
  8. Aby uniknąć bałaganu i nieporozumień, zabrania się tworzenia i korzystania użytkownikom z więcej niż jednego konta/nicka oraz podszywania się pod innych użytkowników, poprzez tworzenie bardzo podobnych nazw/nicków. W przypadku wykrycia takiego działania, konta będą kasowane, a w skrajnym przypadku (nagminne tworzenie kolejnych kont), użytkownik banowany.
  9. Wszelkie komentarze, atakujące bezpośrednio poszczególnych użytkowników (w tym także oskarżenia o pisanie pod wieloma nickami), moderatorów lub redaktorów, będą bezzwłocznie usuwane, podobnie jak spory między użytkownikami, nie mające nic wspólnego z tematem artykułu. Konta użytkowników, którzy obrażają moderatorów, administratorów, bądź atakują Redakcję Skijumping.pl, mogą być blokowane.
  10. Wszelkie narzekania na to, że komentarze są "bezpodstawnie" usuwane, będą również kasowane. Jeśli ktoś uważa, że jego komentarz był zgodny z regulaminem, a mimo to został usunięty, prosimy o kontakt emailowy na adres admin@skijumping.pl.
  11. Jeśli uważasz, że dany użytkownik nagminne łamie regulamin, wywołuje kłótnie i utrudnia dyskusję w komentarzach, prosimy o kontakt emailowy na adres admin@skijumping.pl.
  12. Redakcja zastrzega sobie prawo do usuwania wpisów bądź blokowania użytkowników, którzy używają niecenzuralnego języka, nagminnie wywołują konflikty, spory oraz prowokują innych uczestników forum do kłótni.
  13. Redakcja zastrzega sobie prawo do usuwania użytkowników, których nazwy (ksywki) zawierają wulgaryzmy lub brzmią podobnie do niecenzuralnych słów.
  14. Redakcja nie ponosi odpowiedzialności, w przypadku, gdy adres IP zablokowanej osoby, jest adresem całej sieci lokalnej. Ewentualne cofnięcie blokady może nastąpić jedynie w przypadku, gdy winny użytkownik zaprzestanie szkodliwych działań na forum.
  15. Redakcja nie odpowiada za treści i opinie prezentowane przez użytkowników forum. Jeśli wypowiedzi naruszają prawo, ich autorzy mogą ponieść z tego tytułu odpowiedzialność karną lub cywilną.
  16. W przypadku "bana" użytkownika, zabronione jest tworzenie nowego konta, przez 7 dni od momentu blokady konta.
  17. W przypadku nagminnego łamania regulaminu forum oraz ogólnych zasad dobrego wychowania, Redakcja zastrzega sobie prawo do powiadomienia odpowiednich służb, wraz ze wszystkimi posiadanymi danymi użytkownika (adres IP, logi, dane kontaktowe).