O mistrzach, którzy nie zawsze byli mistrzami, czyli o sportowym pechu wśród skoczków

  • 2007-03-09 08:23

Ostatnie publikacje, podsumowujące tegoroczne Mistrzostwa Świata w Sapporo, skłoniły mnie do napisania krótkiego tekstu o tych skoczkach, którym presja lub upadki nie pozwoliły odnieść tryumfu.

Po latach kibicowania w pamięci zostaje często tylko wynik pierwszej trójki, a bywa, że i to nie. Pamięć ludzka jest niezwykle ulotna. Część z nas mimowolnie mitologizuje rzeczywistość. Zawodnicy, którym mimo wielkiej formy nie udało się zdobyć zasłużonych laurów, zostają zapomniani lub ich sukcesy zostają pomniejszone. W sporcie liczy się wynik. Sam będąc zwolennikiem tej tezy pozwoliłem sobie jednak na przyjrzenie się trzem znanym w świecie skoków nazwiskom. Skoczkom, którzy pomimo zdobytych medali nie zdołali wykorzystać w czasie swoich sportowych karier maksimum szans, które otrzymali.

Robert MatejaRobert Mateja

1995 Thunder Bay. Pechowy Andreas Goldberger.

Nazwiska tego skoczka nie trzeba chyba nikomu przedstawiać. Jeśli ktoś cierpi na głód informacji, to zapraszam do przeczytania publikacji własnego autorstwa dostępnej w niniejszym serwisie.
Skoczek ten, mimo że święcił tak wspaniałe tryumfy, nigdy nie doczekał się mistrzowskiego tytułu na skoczniach nie mamucich. Zdobywał co prawda medale, których z mistrzostw świata posiadł pokaźną kolekcję, albowiem aż cztery indywidualne krążki.
Niestety, w latach swojej supremacji nie był w stanie zawładnąć skocznią na najważniejszych imprezach sezonu. Najbliżej mistrzowskiego tytułu był 12 marca 1995 roku w Thunder Bay. Trudno dzisiaj odpowiedzieć na pytanie czy presja, czy też może stres były głównymi sprawcami niepowodzenia sympatycznego Austriaka. Dość powiedzieć, że swoją pierwszą szansę na złoto zmarnował, mimo że prowadził po pierwszej serii nad Miką Laitinenem z przewagą siedmiu punktów. To bardzo dużo jak na skocznię normalną i w całej historii mistrzostw świata tylko Adam Małysz prowadził po pierwszej serii bardziej przekonująco. W drugiej serii "Goldi" oddał jednak fatalny skok, który dodatkowo został niezwykle nisko oceniony przez sędziów (nota za styl to tylko 52.5 punktu).
Po konkursie drużynowym (16 marca) Andi zdawał się jednak pewnym kandydatem do złota na skoczni dużej, albowiem liczone oddzielnie noty w "drużynówce" jednoznacznie wskazywały na Goldbergera, który za skoki na odległości 129.5 oraz 130 metrów uzyskał 269.5 punktu. Groźny zdawał się być jedynie brązowy medalista ze skoczni normalnej - Mika Laitinen, który zgromadził dla zwycięskiej ekipy Suomi równie imponującą notę 264.5 punktu.
Tymczasem konkurs na dużej skoczni przyniósł zwycięstwo skoczka, którego największym sukcesem było do tej pory czwarte miejsce po pierwszej serii konkursu na skoczni normalnej - Tommy Ingebrigtsena. O ile po pierwszej serii "Goldi" mógł mieć jeszcze jakieś nadzieje na złoto, gdyż jego strata do Tommiego wynosiła ledwie 2 punkty, o tyle seria druga była popisem Norwega, który skokiem aż o 10 metrów dłuższym od skoku Goldbergera zapewnił sobie tytuł mistrza świata.

1997 Trondheim. Dieter Thoma - kolejny mistrz bez złota. Robert Mateja, czyli o medalu, którego nie było.

Mistrzostwa Świata w Trondheim miały tak naprawdę dwóch bohaterów: Dietera Thomę i Masahiko Haradę. Obaj doskonali skoczkowie byli w absolutnie najwyższej formie i nie ulegało wątpliwości, że pojedynki o złoto będą pojedynkami japońsko-niemieckimi. I tak też byłoby, gdyby nie pech Dietera.
Na półmetku konkurs z 22 lutego 1997 roku prezentował się następująco:

I.Espen Bredesen 98 metrów - nota 133.5 punktu
II.Dieter Thoma 100 metrów - nota 133 punkty
III.Masahiko Harada 99 metrów - nota 131 punktów

Janne Ahonen, który ostatecznie wygrał konkurs, po pierwszej serii był dopiero ósmy. Za skok na odległość 95 metrów otrzymał notę 128 punktów. Robert Mateja zajmował 14. pozycję. Po skoku na odległość 94.5 metra uzyskał 126 punktów.
Kluczem do straconego medalu Roberta były bardzo niskie noty za styl w drugim skoku. Polak, który miał jedną z najlepszych odległości, skoczył 98.5 metra, nie zyskał uznania w oczach sędziów, głównie za sprawą lądowania, któremu daleko było do ideału. Wszyscy sędziowie dali Robertowi Matei noty po 17 punktów. W efekcie za drugi skok otrzymał ledwie 51 punktów za styl. Gdy dodamy do tego, że medal przegrał o trzy punkty, to można w pełni zrozumieć dramat tego naprawdę dobrze rokującego w swoim czasie skoczka.

Jedne z najdłuższych odległości miał Masahiko Harada, jednak i on nie był faworytem sędziów. Irracjonalnie wysokie noty dostał natomiast Andreas Goldberger (w obu próbach po 58.5 za styl), który skoczył łącznie trzy metry bliżej od Matei, a mimo to znalazł się na trzecim miejscu. Mistrz Świata - Janne Ahonen skoczył tylko pół metra dalej niż Robert Mateja, a dzieliła ich różnica 9.5 punktu.

Jednak bezapelacyjnym mistrzem byłby po tym konkursie Dieter Thoma, który w swojej drugiej próbie lądował na 99 metrze. Niestety, nie ustał skoku. Stracił tym samym szansę na podium. Prowadzący po pierwszej serii Bredesen także zawalił drugi skok uzyskując ledwie 86 metrów, co sprawiło, że znalazł się nie tylko za Robertem, ale i za Adamem Małyszem. Orzeł z Wisły był w tamtych mistrzostwach czternasty, a jego drugi skok (95.5 metra) był czwartym, co do jakości i odległości w drugiej serii.

1999 Ramsau. Masahiko Harada - odległość to nie wszystko. Upadek Horngachera.

Mistrzostwa Świata w Ramsau przyniosły czwarty medal dla Japończyka Masahiko Harady. Inna rzecz, że Harada, podobnie jak nasz Adam Małysz, był królem skoczni normalnej, lecz medale nie potwierdzają tego mistrzostwa tak, jak medale Orła z Wisły. Swój jedyny złoty medal na k90 Harada zdobył w 1993 roku w Falun. W opisywanych wcześniej MŚ w Trondheim, mimo najdłuższych (obok Thomy) odległości, musiał zadowolić się srebrem, albowiem przegrał notami z Janne Ahonenem. Kolejne MŚ i po raz kolejny Masahiko Harada skacze na skoczni normalnej najdalej. Tym razem jednak za skoki na odległość 98 i 94 metrów, a więc o dwa metry dalsze niż skoki Funakiego oraz o trzy metry dłuższe niż skoki Miyahiry, otrzymał kolejno czwartą i trzecią notę zawodów. Wystarczyło to jedynie na brąz.
O wielkim pechu może mówić były trener polskiej kadry B - Stefan Horngacher, który w pierwszej serii uzyskał wraz z Haradą najdłuższą odległość dnia - 98 metrów. Niestety, nie udało mu się ustać tego skoku, a po próbie finałowej zajął dopiero 16. pozycję.
Uwielbiany przez swych rodaków Masahiko Harada, to tak naprawdę jeden z większych pechowców w historii skoków narciarskich. Mimo że mówimy o dwukrotnym mistrzu świata, to jednak analizując jego wyniki na dużych imprezach można śmiało stwierdzić, że miał on znacznie mniej szczęścia niż kolega z drużyny Kazuyoshi Funaki. W pierwszym konkursie olimpijskim na skoczni normalnej w Nagano 1998 Masahiko prowadził po pierwszej serii z przewagą 2.5 punktu nad Jani Soininenem. Niestety, siedem metrów krótszy skok w drugiej serii zaprzepaścił szansę na medal.
Masahiko był zresztą przez pewien czas królem straconych szans. W 1994 roku podczas Igrzysk Olimpijskich w Lillehammer Harada po katastrofalnym skoku na odległość 97.5 metra odebrał swojej drużynie niemal pewny złoty medal. Demony Lillehammer odezwały się w Haradzie podczas Igrzysk w Nagano. Tym razem sytuacja odwróciła się i po pierwszym słabym skoku w drugim trzydziestoletni już wówczas zawodnik skoczył na rekordową odległość - 137 metrów. Tym samym Japonia wzięła rewanż na Niemcach - Mistrzach Olimpijskich z Lillehammer, pokonując ich z przewagą 35.6 punktu (w Lillehammer ekipa Samurajów przegrała o 13.2).


Słowo wyjaśnienia.

Przypadków podobnie przegranych szans jest oczywiście w historii skoków znacznie więcej. Wybrane konkursy i zawodnicy stanowią jednak nie tak znowu odległą, a mimo to jakże już zamazaną, przeszłość. Tytuł mówi o mistrzach, którzy nie zawsze byli mistrzami. Tu należy się słowo wyjaśnienia, albowiem Andreas Goldberger i Dieter Thoma byli w czasie swoich wspaniałych karier Mistrzami Świata w Lotach Narciarskich. Thoma w 1990 roku w Vikersund, Goldberger w 1996 roku w Kulm.

Suplement.

Na zakończenie tej krótkiej opowieści o pechowcach, pragnę zamieścić - niejako dla odmiany - zestawienie zawierające dziesięć największych różnic punktowych w konkursach o tytuły Mistrza Świata i Mistrza Olimpijskiego. Jest to (być może) pierwsza tego rodzaju lista, dlatego też jeżeli ktoś z Was - drodzy kibice - dysponuje szerszymi danymi na temat zwycięstw, szczególnie z lat 30., 40., 50., to proszę w imieniu redakcji o kontakt, a lista ta z pewnością zostanie zweryfikowana.

1) MŚ Sapporo 2007
21.5 punktu - Adam Małysz nad Simonem Ammannem

2) IO Lake Placid 1980
17.1 punktu - Anton Innauer nad Hirokazu Yagi

3) IO Sarajewo 1984
17.1 punktu - Matti Nykaenen nad Jensem Weissflogiem

4) IO Calgary 1988
17 punktów - Matti Nykaenen nad Pawłem Plocem

5) MŚ Val di Fiemme 2003
16 punktów - Adam Małysz nad Tommy Ingebrigtsenem

6) MŚ Zakopane 1962
15 punktów - Helmut Recknagel nad Nikolaiem Kamenskim

7) IO Lillehammer 1994
14 punktów - Espen Bredesen nad Lasse Ottesenem

8) MŚ Visoke Tatry 1970
13.7 punktu - Garij Napałkov nad Jiri Raską

9) MŚ Thunder Bay 1995
13.1 punktu - Tommy Ingebrigtsen nad Andreasem Goldbergerem

10) MŚ Lahti 2001
13 punktów - Adam Małysz nad Martinem Schmittem

Mariusz Wesołowski, źródło: Informacja własna

oglądalność: (14339) komentarze: (22)

Komentowanie jest możliwe tylko po zalogowaniu

Zaloguj się

wątki wyłączone

Komentarze

  • patrycja381 weteran

    a artykul i tak dobry...

  • Canton doświadczony

    No artykuł ciekawy , ale spodziewałem się po tytule czegoś innego . Nie powiedziałbym , że Goldberger , Thoma czy Harada to sportowcy nawet nie do końca spełnieni . Są oni bardzo spełnieni jako zawodnicy .

    Lepiej byłoby jak by redaktor Wesołowski napisał taki artykuł w którym jednak głównymi bohaterami byli by skoczkowie typu Dmitry Vassiliew . Bo przecież mu przeszkodziła wielka presja . Z 1 miejsca w konkursie olimpijskim na średniej skoczni jakie zajmował po pierwszej serii (gdzie triumfował Bystoel ) spadł na 10 lokatę . I to są mistrzowie nie do końca spełnieni według mnie .

  • anonim

    przydały by się też punkty k
    bo Małysz w Planicy 2003 był drugi i miał nad trzecim Hoellwarthem 50 pkt przewagi i 1,2 pkt do Hautamaekiego

  • FAN ADAMA MAŁYSZA początkujący

    @Vegx,
    odpowiem cytatem z tekstu:

    "Przypadków podobnie przegranych szans jest oczywiście w historii skoków znacznie więcej."

    Oczywiście, gdybym miał przygotować książkę o pechu w skokach narciarskich, to znalazłby się tam i Adam Małysz, choć z innych powodów niż te zasugerowane, i Sven Hannawald, i Janne Ahonen, i wielu, wielu znakomitych dzisiaj i w przeszłości skoczków.

    Pozdrawiam serdecznie.

  • vegx początkujący

    A Małysz to nie jest pechowcem? Uważam, że tez powinien zostać wpisany do tego artykuły gdyż miał przyjemnosc trenowac pod okiem anty-trenera Heinza Kuttina! To dopiero pech!!! Albo w Oberstdorfie na MŚ, po 1 serii na K120 byl chyba na 3 pozycji, a spadl poza 10! Nie pech?

  • Usia początkujący

    O, Mariusz spędził następny pracowity tydzień grzebiąc w statystykach :)
    Dzięki, przynajmniej my-lenie mamy łatwe życie :)

    Ale niesamowite sa te statystyki, jak pomyslimy, że Wojtek Fortuna wygrał tylko 1 dziesiątą punkta swoje złoto na Igrzyskach, a Adam kilkakrotnie potrafił znokautować przeciwników znaczną przewagą punktową.

  • anonim
    ADAŚ

    wymiata bo w 10 największych przewag ma 3 wyniki co jest niewiarygodne

  • anonim

    Ludzie, czytajcie uważnie i nie piszcie o igrzyskach! W artykule jest mowa wyłącznie o MŚ.

  • FAN ADAMA MAŁYSZA początkujący

    @Fan,
    He, he, he, był ktoś jeszcze :)

    11 miejsce

    IO Albertville 1992
    12.2 punktu - Toni Nieminen nad Martinem Hoellwarthem

    Z czasem postaram się o wydłużenie tej listy.

    Pozdrawiam.

  • MarcinBB redaktor
    taka karma ;-)

    No i prosze - a mysmy mysleli, ze to Malysz ma pecha w tym sezonie. Tymczasem wylaowac poza tuz poza podium bedac faworytem, to mae piwo w porownaniu z prowadzeniem po pierwszej serii, by w drugiej totalnie zawalic...
    Bardzo cenny artykul! Gratuluje pracowitosci Mariuszu. Prztznam sie, ze sam chcialem troche poszperac, by stworzyc taka liste (roznic punktowych) jak Ty, ale bylem za leniwy i mowilem sobie - moze pozniej ;-)
    Pozdrawiam serdecznie!

  • Adrian D. bywalec

    Do tej listy dołączyłbym Primoża Peterkę. Mimo dwukrotnego triumfu w PŚ nie wiodło mu się na wielkich imprezach. Na I.O. i MŚ zwykle nie wytrzymywał presji stąd przylgnęła do niego etykietka "skoczek bez medalu". Później jednak ten stan rzeczy się zmienił, paradoksalnie wtedy, kiedy od swojej szczytowej formy Peterka był bardzo daleko. Razem z drużyną wywalczył brązowe krążki na I.O. w Salt Lake City i MŚ w Oberstdorfie.

  • anonim
    11 miejsce?

    IO Salt Lake City 2002-11.7 pkt.-Simon Ammann nad Adamem Małyszem:).pozdrawiam.

  • anonim

    Badzo ładny artykuł.

    A za dwa lata pewnikiem Adam obroni tytuł Mistrza Świata, przy takiej publiczności jaka bedzie w Libercu, dokona tego cudu ponownie.

    Będę w niego zawsze wierzyć, dopoki nie zakonczy kariery.

  • Divine JazOOn początkujący
    @narty

    bo Mateja jest zawsze pechowy - nie trzeba o tym pisać.
    A Goldberger miał tego pecha że nie wygrał tylko MŚ bo PŚ brylował

  • anonim

    Super artykuł. Gratulacje. Przedstawione tutaj lata to jeszcze moje wczesne dzieciństwo i nie dane mi było ich śledzić na żywo.
    Z powyższego zestawienia widać, że Adam jest klasą sam w sobie. Tylko najwięksi (nie myslić z tymi którzy fuksem wywalczyli złoto MŚ) w historii tak wygrywali, z taką przewagę, a Adam wygra pewnie jeszcze za dwa lata:) Może z nowym rekordem przewagi?

Regulamin komentowania na łamach Skijumping.pl

  1. Zanim zadasz pytanie na forum - zobacz czy poniżej ktoś już nie dał na nie odpowiedzi.
  2. Redakcja serwisu Skijumping.pl zastrzega sobie prawo do usuwania oraz modyfikowania komentarzy łamiących regulamin - nie związanych z tematem newsa, zawierających obraźliwe treści, atakujących osoby publiczne (a w szczególności zawodników, trenerów, działaczy, polityków), napisanych wulgarnym językiem, spamu, powielania treści newsa itp.
  3. Zabrania się reklamowania innych stron, blogów itp.
  4. Forum to miejsce na przemyślane wypowiedzi i opinie. Do komentowania bieżących wydarzeń na skoczni oraz luźnych pogaduszek służy nasz czat. Komentarze o zerowej wartości merytorycznej typu "Ammann Słabo, Stoch - 125m, co tu tak cicho, czemu nie skaczą" - również będą usuwane.
  5. Komentarze powinny być rzeczowe, napisane poprawnie językowo i bez rażących błędów ortograficznych.
  6. Zapytania, opinie i uwagi skierowane do redaktorów serwisu Skijumping.pl, prosimy przesyłać na nasz adres email. Nasi redaktorzy nie czytają wszystkich komentarzy, często mogą więc wcale nie odpowiedzieć. Zapytania, opinie i uwagi skierowane do moderatorów forum Skijumping.pl, prosimy przesyłać na nasz adres admin@skijumping.pl.
  7. Wszystkich użytkowników forum, prosimy o kulturalną dyskusję. Do rozwiązywania wszelkich sporów i kłótni służy email, gadu-gadu lub inne środki komunikacji.
  8. Aby uniknąć bałaganu i nieporozumień, zabrania się tworzenia i korzystania użytkownikom z więcej niż jednego konta/nicka oraz podszywania się pod innych użytkowników, poprzez tworzenie bardzo podobnych nazw/nicków. W przypadku wykrycia takiego działania, konta będą kasowane, a w skrajnym przypadku (nagminne tworzenie kolejnych kont), użytkownik banowany.
  9. Wszelkie komentarze, atakujące bezpośrednio poszczególnych użytkowników (w tym także oskarżenia o pisanie pod wieloma nickami), moderatorów lub redaktorów, będą bezzwłocznie usuwane, podobnie jak spory między użytkownikami, nie mające nic wspólnego z tematem artykułu. Konta użytkowników, którzy obrażają moderatorów, administratorów, bądź atakują Redakcję Skijumping.pl, mogą być blokowane.
  10. Wszelkie narzekania na to, że komentarze są "bezpodstawnie" usuwane, będą również kasowane. Jeśli ktoś uważa, że jego komentarz był zgodny z regulaminem, a mimo to został usunięty, prosimy o kontakt emailowy na adres admin@skijumping.pl.
  11. Jeśli uważasz, że dany użytkownik nagminne łamie regulamin, wywołuje kłótnie i utrudnia dyskusję w komentarzach, prosimy o kontakt emailowy na adres admin@skijumping.pl.
  12. Redakcja zastrzega sobie prawo do usuwania wpisów bądź blokowania użytkowników, którzy używają niecenzuralnego języka, nagminnie wywołują konflikty, spory oraz prowokują innych uczestników forum do kłótni.
  13. Redakcja zastrzega sobie prawo do usuwania użytkowników, których nazwy (ksywki) zawierają wulgaryzmy lub brzmią podobnie do niecenzuralnych słów.
  14. Redakcja nie ponosi odpowiedzialności, w przypadku, gdy adres IP zablokowanej osoby, jest adresem całej sieci lokalnej. Ewentualne cofnięcie blokady może nastąpić jedynie w przypadku, gdy winny użytkownik zaprzestanie szkodliwych działań na forum.
  15. Redakcja nie odpowiada za treści i opinie prezentowane przez użytkowników forum. Jeśli wypowiedzi naruszają prawo, ich autorzy mogą ponieść z tego tytułu odpowiedzialność karną lub cywilną.
  16. W przypadku "bana" użytkownika, zabronione jest tworzenie nowego konta, przez 7 dni od momentu blokady konta.
  17. W przypadku nagminnego łamania regulaminu forum oraz ogólnych zasad dobrego wychowania, Redakcja zastrzega sobie prawo do powiadomienia odpowiednich służb, wraz ze wszystkimi posiadanymi danymi użytkownika (adres IP, logi, dane kontaktowe).