Igrzyska naszych marzeń – Vancouver 2010

  • 2014-02-05 22:46

Przed rozpoczęciem wyścigu o miano gospodarza XX Zimowych Igrzysk Olimpijskich, Międzynarodowy Komitet Olimpijski postanowił ponownie zmodyfikować zasady procesu wyłaniania organizatora tej imprezy. Tym samym selekcja została podzielona na dwa etapy. Do finału kwalifikowały się cztery najwyżej ocenione oferty w pierwszej rundzie przez kolegium selekcyjne MKOl.

W ten sposób już w pierwszej fazie marzenia o igrzyskach utraciła Andora, hiszpańska Jaca, chiński Harbin i bośniackie Sarajewo. Do ścisłego finału awansowały z kolei oferty szwajcarskiego Berna, południowokoreańskiego PyeongChang, austriackiego Salzburga i kanadyjskiego Vancouver. Faworytem wyścigu wydawali się Azjaci. Szwajcarzy zaś ostatecznie wycofali swoją kandydaturę. Najmniejsze szanse dawano Austriakom, albowiem igrzyska w 2006 zostały już zaplanowane w Europie, a dokładniej w Turynie. Do wyboru organizatora doszło podczas sesji MKOl w Pradze w 2003 roku. W pierwszej turze, zgodnie z oczekiwaniami, odpadł Salzburg, który otrzymał jedynie 16 głosów. W drugiej turze miały zmierzyć się kandydatury Koreańczyków i Kanadyjczyków, którzy zyskali odpowiednio 51 i 40 głosów poparcia. W finałowej rundzie doszło jednak do niespodzianki – większość poprzednich wyborców austriackiej oferty, tym razem wskazała na Vancouver, które stosunkiem głosów 56:53 pokonało PyeongChang. Tym samym po ośmiu latach przerwy zimowe igrzyska olimpijskie miały powrócić do Ameryki, a po 22 latach do Kanady, kiedy to gospodarzem imprezy było Calgary.

W 2004 roku Kanadyjczycy oszacowali koszt organizacji igrzysk na sumę 354 milionów dolarów. Kwota ta jednak rosła, a w dobie wybuchu światowego kryzysu gospodarczego, nabrała rozmiarów 6 miliardów dolarów. Główni nacisk gospodarze nałożyli na ochronę środowiska naturalnego. Olimpijskie obiekty powstawały w miejscach, w których w jak najmniejszym stopniu naruszały tamtejszy ekosystem. Dodatkowo posadzono tysiące drzew, w tym także wokół wioski olimpijskiej. Na olimpijskich lodowiskach zainstalowano system wykorzystywania ciepła z maszyn chłodzących lód do ogrzewania wody w znajdującym się nieopodal aqua parku. Nawet medale olimpijskie zostały wykonane z metalu, który pochodził częściowo z... zepsutych i poddanych recyklingowi urządzeń elektronicznych.

Ceremonia otwarcia XXI Zimowych Igrzysk Olimpijskich odbyła się 12 lutego 2010 roku w hali BC Place Stadium w Vancouver. Tym samym po raz pierwszy w historii olimpizmu, uroczystość ta miała miejsce w zadaszonym obiekcie. Do Kanady przyleciało 2632 sportowców z 82 państw. Po ośmiu latach do rywalizacji powróciły reprezentacje Jamajki i Meksyku, zaś po osiemnastu – Maroka. Swój debiut na zimowych igrzyskach zaliczyły z kolei Czarnogóra, Ghana, Kajmany, Kolumbia, Pakistan i Peru. W porównaniu z igrzyskami w Turynie, do Vancouver nie przybyły ekipy Kenii, Kostaryki, Luksemburga, Madagaskaru, Tajlandii, Wysp Dziewiczych Stanów Zjednoczonych oraz Wenezueli. Na starcie pojawiła się 47-osobowa reprezentacja Polski, w której rolę chorążego pełnił panczenista Konrad Niedźwiedzki. Znicz olimpijski znajdujący się wewnątrz hali zapalili Nancy Greene – mistrzyni olimpijska w narciarstwie alpejskim, światowej sławy koszykarz Steve Nash oraz równie słynny hokeista Wayne Gretzky. Sztuki tej miała dokonać również Catriona Le May Doan, ale doszło do awarii mechanizmu wysuwającego znicz w wyniku którego nie pojawiło się na scenie ramię, które miała zapalić mistrzyni olimpijska w łyżwiarstwie szybkim. Kilkanaście minut po ceremonii, Wayne Gretzky zapalił również znicz olimpijski znajdujący się w centrum Vancouver.

Rywalizację skoczków narciarskich podczas igrzysk w Vancouver zaplanowano w miejscowości Whistler, na nowo wybudowanych skoczniach w Whistler Olympic Park. Przed zawodami typowano dwóch największych faworytów do zdobycia olimpijskich tytułów. Byli to Szwajcar Simon Ammann, lider Pucharu Świata i dwukrotny złoty medalista ZIO w Salt Lake City oraz Austriak Gregor Schlierenzauer, obrońca Kryształowej Kuli i wicelider klasyfikacji generalnej. Nasze nadzieje były skupione wokół Adama Małysza. „Orzeł z Wisły” od 2007 roku nie wygrał żadnego konkursu najwyższej rangi, ale od pucharowych zawodów w Zakopanem jego forma wyraźnie zwyżkowała i w ostatnim starcie przed igrzyskami, w niemieckim Klingenthal, zajął drugie miejsce, rozdzielając przy tym Ammanna i Schlierenzauera. Wśród kandydatów do medali wymieniano także obrońcę tytułu z Turynu – Austriaka Thomasa Morgensterna, Fina Janne Ahonena, który w celu zdobycia indywidualnego medalu powrócił ze sportowej emerytury czy Norwega Andersa Jacobsena. Do Vancouver przybyło 71 skoczków narciarskich z 18 państw. Po ośmiu latach przerwy do olimpijskiej rywalizacji powrócili Francuzi. W porównaniu z igrzyskami w Turynie, na skoczniach zabrakło reprezentantów Białorusi, Bułgarii, Chin i Estonii. Oprócz trenującego pod okiem Hannu Lepistoe Adama Małysza, Łukasz Kruczek powołał na zawody w Whistler Stefana Hulę, Krzysztofa Miętusa, Łukasza Rutkowskiego i Kamila Stocha.

Po raz pierwszy skoczkowie stanęli do rywalizacji o medale w Whistler 13 lutego na normalnej skoczni. W pierwszej serii daleki lot na odległość 103,5 metra oddał Michael Uhrmann. Reprezentant Niemiec tym samym objął prowadzenie w zawodach i włączył się do walki o olimpijskie podium. Półtora metra bliżej od Uhrmanna skoczył Robert Kranjec. Zdobywca Małej Kryształowej Kuli w lotach narciarskich uplasował się tym samym na drugim miejscu ze stratą 4 punktów do Niemca. Zawiódł Anders Jacobsen. Największa nadzieja Norwegów na medal wylądowała na 99,5 metrze i została sklasyfikowana dopiero na dziewiątej pozycji. Z marzeń o złocie nie rezygnował Janne Ahonen. Pięciokrotny triumfator Turnieju Czterech Skoczni doleciał do 102 metra i wskoczył na drugą lokatę, tracąc do Uhrmanna 3,5 punktu. Nadeszła chwila próby Adama Małysza. Czterokrotny mistrz świata uzyskał identyczny rezultat co lider (103,5 m), ale z powodu niższych ocen sędziowskich przegrywał o pół punktu z reprezentantem Niemiec. Kontaktu z czołówką nie byli w stanie nawiązać Austriacy – Wolfgang Loitzl i Andreas Kofler. Zwycięzcy ostatnich dwóch edycji TCS oddali skoki na odległość 100 i 98 metrów, co dało im zaledwie 9. i 14. miejsce. Do 102 metra doleciał Thomas Morgenstern, dzięki czemu Austriak uplasował się na trzeciej pozycji ze stratą 3 punktów do Uhrmanna. Słabo spisał się Gregor Schlierenzauer. Jeden z faworytów do złotego medalu uzyskał odległość 101,5 metra i był dopiero szósty. Szansy nie zmarnował z kolei Simon Ammann. Dwukrotny mistrz olimpijski pofrunął na odległość 105 metrów i objął prowadzenie z przewagą 2,5 punktu nad Uhrmannem. Pierwszą serię zakończył, zgłaszający defekt kombinezonu, Pascal Bodmer. Młody Niemiec zajął pechowe, 31. miejsce po skoku na 95,5 metra. Na półmetku prowadził zatem Ammann przed Uhrmannem, Małyszem, Morgensternem, Ahonenem, Kranjcem i Schlierenzauerem. Do drugiej serii zakwalifikował się również Kamil Stoch. Skoczek z Zębu zajmował 22. pozycję po skoku na 98,5 metra.

W drugiej serii Kamil Stoch skoczył trzy metry bliżej i ostatecznie zajął 27. miejsce. Zrehabilitował się z kolei Anders Jacobsen. Piętnasty na półmetku rywalizacji Norweg poszybował w finale na 104 metr i został nowym liderem konkursu. W jeszcze większy zachwyt wprawił kibiców Peter Prevc. Nastoletni Słoweniec, który po pierwszej kolejce był trzynasty, skoczył jeszcze dalej od Jacobsena i z wynikiem 104,5 metra objął prowadzenie z przewagą 2 punktów nad Norwegiem. Dwa metry bliżej lądował Wolfgang Loitzl, który znalazł się na czwartej pozycji, przegrywając także z Martinem Schmittem. Olimpijskie podium zaatakował Gregor Schlierenzauer. Dopiero siódmy po pierwszym skoku Austriak tym razem pofrunął na odległość 106,5 metra i został liderem, wyprzedzając o 9 punktów Prevca. Skaczący po „Schlierim” Robert Kranjec skoczył cztery metry krócej i został sklasyfikowany na drugim miejscu ze stratą 8,5 punktu do mistrza świata w lotach z Oberstdorfu. Medalowe sny chciał spełnić Janne Ahonen. Legendarny Fin wylądował na 104 metrze i zajmował drugą pozycję, przegrywając o 5 punktów ze Schlierenzauerem. Wyraźnie spięty na belce startowej, Thomas Morgenstern nie wytrzymał presji olimpijskich zawodów i po skoku na odległość 101,5 metra spadł na piątą pozycję. Cała Polska wstrzymała oddech, kiedy nastała pora skoku Adama Małysza. Trzeci na półmetku Polak doleciał do 105 metra, co pozwoliło mu na wyprzedzenie o 1,5 punktu prowadzącego Austriaka. Stało się jasne, że po ośmiu latach przerwy, czterokrotny mistrz świata zdobył trzeci medal olimpijski! Medalowej szansy nie wykorzystał Michael Uhrmann. Wicelider konkursu uzyskał w finale 102 metry i zajął czwarte miejsce, tym samym zapewniając Schlierenzauerowi miejsce na podium. Podział medali miał rozstrzygnąć skok Simona Ammann. Szwajcar potwierdził jednak, kto tego dnia był najlepszy w Whistler. Lot na 108 metr zapewnił mu trzecią olimpijską wiktorię w karierze. Ammann wyprzedził Małysza różnicą 7 punktów. 32-letni Polak i tak cieszył się ze srebrnego medalu. Brąz przypadł Schlierenzauerowi. Po raz trzeci w karierze olimpijski konkurs na pechowej, czwartej pozycji zajął Ahonen. Po konkursie pojawiły się głosy o nowych wiązaniach Ammanna, rzekomo mających mu pomagać w zwycięstwach. Austriacy złożyli nawet protest, ale został on odrzucony przez FIS, który uznał niehomologacyjny nowy sprzęt Szwajcara za zgodny z przepisami.


XXI Zimowe Igrzyska Olimpijskie Vancouver 2010 - konkurs na normalnej skoczni:

Whistler, skocznia Whistler Olympic Park Ski Jump K-95 HS106, 13 lutego 2010:


1. Simon Ammann (Szwajcaria) – 276,5 pkt. (105,0/108,0 m)

2. Adam Małysz (Polska) – 269,5 pkt. (103,5/105,0 m)

3. Gregor Schlierenzauer (Austria) – 268,0 pkt. (101,5/106,5 m)

4. Janne Ahonen (Finlandia) – 263,0 pkt. (102,0/104,0 m)

5. Michael Uhrmann (Niemcy) – 262,5 pkt. (103,5/102,0 m)

6. Robert Kranjec (Słowenia) – 259,5 pkt. (102,0/102,5 m)

7. Peter Prevc (Słowenia) – 259,0 pkt. (100,0/104,5 m)

8. Thomas Morgenstern (Austria) – 258,5 pkt. (102,0/101,5 m)

9. Anders Jacobsen (Norwegia) – 257,0 pkt. (99,5/104,0 m)

10. Martin Schmitt (Niemcy) – 256,0 pkt. (99,5/103,5 m)

27. Kamil Stoch (Polska) – 232,0 pkt. (98,5/95,5 m)

31. Stefan Hula (Polska) – 112,5 pkt. (95,0 m)

36. Krzysztof Miętus (Polska) – 109,0 pkt. (94,0 m)

Minął tydzień i skoczkowie przystąpili do walki o medale na dużej skoczni. Bardzo dobry skok w pierwszej serii oddał Matti Hautamaeki. Reprezentant Finlandii poszybował na 134 metr i zdecydowanie objął prowadzenie w konkursie. Sześć metrów bliżej lądował Antonin Hajek. Czech uplasował się po swojej próbie na drugim miejscu ze stratą 12,3 punktu do lidera. Do 130 metra doleciał Michael Neumayer, co pozwoliło Niemcowi na drugą pozycję z przewagą 3,1 punktu nad Hajkiem. Jeden z kandydatów do medali, Anders Jacobsen oddał skok na 128 metr i znalazł się na trzeciej pozycji ex aequo z reprezentantem naszych południowych sąsiadów. Niemiłe wspomnienia ze swojego występu miał z kolei Janne Ahonen. 32-letni Fin doznał upadku w serii próbnej, zaś w pierwszej serii wylądował na 125 metrze. Ostatecznie w wyniku kontuzji więzadła bocznego, dwukrotny zdobywca Pucharu Świata musiał zrezygnować z drugiego skoku i zawodów drużynowych. Pomimo bardzo dobrych warunków na skoczni, przetrzymywany na górze skoczni został Adam Małysz. Po dłuższym oczekiwaniu Polak pojawił się na belce i skoczył najdalej. Lot na odległość 137 metrów pozwolił mu wyprzedzić o 6,4 punktu Hautamaekiego. 7,5 metra bliżej od „Orła z Wisły” skoczył Wolfgang Loitzl. Mistrz świata z Liberca został sklasyfikowany na trzecim miejscu ze stratą 14 punktów do Małysza. Do 131,5 metra doleciał Andreas Kofler. Triumfator Turnieju Czterech Skoczni wskoczył na trzecie miejsce, przegrywając z prowadzącym Polakiem o 10,9 punktu. Jeszcze krócej skoczył Thomas Morgenstern. Skok na odległość 129,5 metra oznaczał dla „Morgiego” piąte miejsce. Metr dalej od swojego rodaka skoczył Gregor Schlierenzauer. Tym samym Austriak został sklasyfikowany na piątej pozycji, tracąc do prowadzącego Małysza 12,7 punktu. Wszystkich jednak ponownie przeskoczył Simon Ammann. Trzykrotny mistrz olimpijski rozpoczął atak na czwarty triumf, lądując na 144 metrze. Szwajcar otrzymał jednak niższe noty i za styl i wyprzedzał drugiego Małysza jedynie o 6,6 punktu. Tuż za czołową dwójką sklasyfikowani byli Hautamaeki, Kofler, Schlierenzauer, Loitzl i Morgenstern. Do drugiej serii awansowali także Kamil Stoch i Stefan Hula, którzy po skokach na 126 i 122,5 metra zajmowali odpowiednio trzynaste i dwudzieste miejsce.

Finałowa runda przyniosły świetny skok Roberta Kranjca i Noriakiego Kasai. Dwudziesty siódmy po pierwszej serii Słoweniec i dwudziesty pierwszy Japończyk pofrunęli na odległość 135,5 i 135 metrów i wyraźnie zajęli dwie czołowe pozycje w konkursie. Na pozycji lidera Kasaiego zmienił dopiero dziewiąty na półmetku Antonin Hajek. Reprezentant Czech wylądował na 129 metrze i wyprzedził olimpijskiego weterana o 1,4 punktu. Gorzej zaprezentował się Anders Jacobsen, który po skoku na odległość 122,5 metra spadł na piąte miejsce. Lepiej spisał się Michael Neumayer. Niemiec doleciał do 130 metra i wyszedł na prowadzenie, pokonując Hajka różnicą 4,9 punktu. Pół metra bliżej lądował Thomas Morgenstern. Obrońca tytułu zdołał wyprzedzić liderującego Neumayera o 1,2 punktu. Szansę na wysoką pozycję utracił Wolfgang Loitzl. Reprezentant Austrii uzyskał dystans 121,5 metra i został sklasyfikowany na szóstej lokacie. Podobnie jak przed tygodniem, atak na podium w drugiej serii rozpoczął Gregor Schlierenzauer. Zdobywca Pucharu Świata poszybował na 136 metr i objął prowadzenie, wyprzedzając Morgensterna różnicą 15,5 punktu. Z medalowych marzeń nie chciał jednak rezygnować Andreas Kofler. Rodak Schlierenzauera skoczył zaledwie metr krócej, ale otrzymał niższe noty za styl. W efekcie przegrał z liderem zaledwie jednym punktem. Całkowicie spalił się Matti Hautamaeki. Trzeci na półmetku Fin oddał najsłabszy skok finałowej rundy, spadając na 104 metr. Tym samym Schlierenzauer był pewien drugiego olimpijskiego krążka. Jednak już chwilę później utracił szansę na medal z najcenniejszego kruszcu. Wszystko za sprawą Adama Małysza. „Orzeł z Wisły” ponownie potwierdził swoją świetną, olimpijską formę, lądując na 133,5 metrze. Polak wyprzedził 7,2 punktu Schlierenzauera, zapewniając sobie co najmniej srebrny medal. Następnie uklęknął i ucałował śnieg, a następnie narty. Małysz został pierwszym skoczkiem w historii, który mając ponad 30 lat wywalczył indywidualne dwa olimpijskie krążki. Nie było jednak dane wiślaninowi cieszyć się ze złota. Kropkę nad i postawił Simon Ammann, który triumfował po skoku na 138 metr. Szwajcar wyprzedził o 14,2 punktu Małysza i przeszedł do historii jako pierwszy skoczek, który miał w dorobku cztery indywidualne tytuły olimpijskiej. Został także pierwszym skoczkiem, który dwukrotnie zdobył oba indywidualne złota na jednych igrzyskach. Ponadto, Ammann i Małysz dołączyli do Mattiego Nykaenena, będąc jedynymi skoczkami narciarskimi, mającymi na swoim koncie cztery indywidualne medale olimpijskie. Brązowy medal przypadł Schlierenzauerowi. Tym samym zdarzyła się kolejna historyczna chwila. Po raz pierwszy na zimowych igrzyskach olimpijskich w obu indywidualnych konkursach skoków narciarskich powtórzyła się ta sama konfiguracja sportowców na podium. Kamil Stoch i Stefan Hula ukończyli zawody odpowiednio na 14. i 19. miejscu.


XXI Zimowe Igrzyska Olimpijskie Vancouver 2010 - konkurs na dużej skoczni:

Whistler, skocznia Whistler Olympic Park Ski Jump K-125 HS140, 20 lutego 2010:


1. Simon Ammann (Szwajcaria) – 283,6 pkt. (144,0/138,0 m)

2. Adam Małysz (Polska) – 269,4 pkt. (137,0/133,5 m)

3. Gregor Schlierenzauer (Austria) – 262,2 pkt. (130,5/136,0 m)

4. Andreas Kofler (Austria) – 261,2 pkt. (131,5/135,0 m)

5. Thomas Morgenstern (Austria) – 246,7 pkt. (129,5/129,5 m)

6. Michael Neumayer (Niemcy) – 245,5 pkt. (130,0/130,0 m)

7. Antonin Hajek (Czechy) – 240,6 pkt. (128,0/129,0 m)

8. Noriaki Kasai (Japonia) – 239,2 pkt. (121,5/135,0 m)

9. Robert Kranjec (Słowenia) – 233,7 pkt. (118,5/135,5 m)

10. Wolfgang Loitzl (Austria) – 230,3 pkt. (129,5/121,5 m)

...

14. Kamil Stoch (Polska) – 224,1 pkt. (126,0/123,5 m)

19. Stefan Hula (Polska) – 217,2 pkt. (122,5/124,0 m)

36. Krzysztof Miętus (Polska) – 84,7 pkt. (111,5 m)

Dwa dni później nastąpiło zakończenie olimpijskiej rywalizacji skoczków w Vancouver. Głównymi faworytami do triumfu w konkursie drużynowym byli Austriacy. I tak też się stało. Podopieczni Alexandra Pointnera od początku prowadzili w zawodach i notorycznie powiększali przewagę. Zwycięstwa nie był w stanie odebrać nawet podparty finałowy daleki lot Gregora Schlierenzauera na odległość 146,5 metra. Srebrny medal nieoczekiwanie przypadł Niemcom, którzy o 5,5 punktu wyprzedzili uważanych za pewniaków na drugiej pozycji, Norwegów. Zawodnikom Miki Kojonkoskiego pozostało zadowolić się brązowym medalem. W polskich mediach królowała opinia, iż naszą reprezentację z Adamem Małyszem na czele stać będzie nawet na olimpijskie podium. Tak się jednak, niestety, nie stało. Bardzo dobrze w naszym zespole skakali Małysz i Stefan Hula. Nieco słabsze próby w pierwszej serii oddali jednak Łukasz Rutkowski i Kamil Stoch. Szans na medal i tak nie było, ale ostatecznie nasz zespół zajął szóstą pozycję ze stratą 20,9 punktu do czwartych Finów. Nie udało się zatem powtórzyć wyniku z Turynu, kiedy to Polacy zostali sklasyfikowani na piątej pozycji. Dziennikarze opisywali te zawody jako ostatnią szansę na olimpijski medal w konkursie drużynowym, albowiem na kolejnych igrzyskach w Soczi, nie mieliśmy już ujrzeć na skoczniach „Orła z Wisły”... W konkursie wzięło udział 12 reprezentacji.

XXI Zimowe Igrzyska Olimpijskie Vancouver 2010 - konkurs drużynowy na dużej skoczni:

Whistler, skocznia Whistler Olympic Park Ski Jump K-125 HS140, 22 lutego 2010:


1. Austria (Wolfgang Loitzl, Andreas Kofler, Thomas Morgenstern, Gregor Schlierenzauer) – 1107,9 pkt.

2. Niemcy (Michael Neumayer, Andreas Wank, Martin Schmitt, Michael Uhrmann) – 1035,8 pkt.

3. Norwegia (Anders Bardal, Tom Hilde, Johan Remen Evensen, Anders Jacobsen) – 1030,3 pkt.

4. Finlandia – 1014,6 pkt.

5. Japonia – 1007,7 pkt.

6. Polska (Stefan Hula, Łukasz Rutkowski, Kamil Stoch, Adam Małysz) – 996,7 pkt.

7. Czechy – 981,8 pkt.

8. Słowenia – 958,8 pkt.

9. Francja – 419,8 pkt.

10. Rosja – 414,1 pkt.

Naszą największą medalową nadzieją w Vancouver była Justyna Kowalczyk. Swój udział w igrzyskach Polka zaczęła od piątego miejsca w biegu na 10 km st. dowolnym, który wygrała Szwedka Charlotte Kalla. Dwa dni później został rozegrany sprint st. klasycznym, w którym zawodniczka z Kasiny Wielkiej spisywała się bardzo dobrze. W finałowym starcie na ostatnim ostrym wirażu przed metą została jednak wyprzedzona przez Marit Bjoergen. Kowalczyk wywalczyła srebrny medal ze stratą 1,1 sekundy do Norweżki. Kolejny olimpijski krążek Polka zdobyła w biegu łączonym, gdzie wywalczyła brąz, pokonując różnicą kilkunastu centymetrów Kristin Stoermer Steirę. Tymczasem drugi złoty medal wpadł na konto Bjoergen, która w swoim dorobku miała jeszcze brązowy krążek ze startu na 10 km. Ostatnią olimpijską szansą Kowalczyk na złoty medal był start na 30 km klasykiem. Dwa dni przed tymi zawodami, dwukrotna mistrzyni świata z Liberca pomogła naszej sztafecie zająć szóstą pozycję, którą jednak anulowano kilkanaście dni później, z powodu wykrycia erytropoetyny w organizmie Kornelii Marek. Złoto wywalczyły Norweżki z Bjoergen na czele. Finałowy bieg na 30 km był wielkim pojedynkiem Kowalczyk z gwiazdą igrzysk w Vancouver. O złotym medalu miał zadecydować finisz, który tym razem zakończył się triumfem Polki. Justyna Kowalczyk została drugą w historii polskiego olimpizmu, złotą medalistką zimowych igrzysk olimpijskich. Wcześniej mistrzem olimpijskim był tylko Wojciech Fortuna. Podopieczna Aleksandra Wierietielnego wywiozła z tras w Whistler złoty, srebrny i brązowy medal, stając się pierwszym polskim sportowcem w historii, który z jednych ZIO powrócił z trzema krążkami. Kombinacja norweska zakończyła się podziałem złotych medali pomiędzy Francuzem Jasonem Lamy-Chappuis (normalna skocznia), Amerykaninem Billem Demongiem (duża skocznia) i drużyną Austrii.

O ile medali Justyny Kowalczyk byliśmy pewni, zaś krążków Adama Małysza mogliśmy oczekiwać, o tyle wyczyn naszych panczenistek był wielką niespodzianką. Tymczasem polski zespół w składzie Katarzyna Bachleda-Curuś, Katarzyna Woźniak i Luiza Złotkowska wypadł rewelacyjnie w biegu drużynowym. Najpierw w ćwierćfinale Polki pokonały faworyzowane Rosjanki. Następnie minimalnie przegrały awans do finału z zespołem Japonii. Nastał moment walki o brązowy medal z drużyną Stanów Zjednoczonych. Nasze reprezentantki nie były faworytkami tej rywalizacji, co potwierdzało się przez niemal cały wyścig, kiedy minimalnie przegrywały z Amerykankami. Wtedy jednak jedna z rywalek zaczęła tracić rytm i oddalać się od koleżanek. Tymczasem Polki jechały w jednej grupie i na ostatnim okrążeniu wyprzedziły przeciwniczki i największa polska sensacja w Vancouver stała się faktem. Nasze panczenistki wywalczyły brązowy medal, pierwszy w tej dyscyplinie dla naszego kraju od igrzysk w Squaw Valley w 1960 roku. Olimpijski krążek wynagrodził poprzednie, nieudane występy naszych panczenistów w czasie całych igrzysk. Największą gwiazdą olimpijskiej rywalizacji w Richmond była Martina Sablikowa. Czeszka triumfowała w startach na 3000 i 5000 m, a także wywalczyła brąz w biegu na 1500 m.

Kolejną z naszych nadziei medalowych miał być Tomasz Sikora. Wicemistrzowi olimpijskiemu z Turynu nie dopisało jednak szczęście na igrzyskach w Vancouver. Ostatecznie najwyższe miejsce zajął w biegu indywidualnym, w którym był siódmy. Zaskoczyły za to nasze biathlonistki. Weronika Nowakowska-Ziemniak była o krok od olimpijskiego medalu, a dokładniej o jeden niecelny strzał. W biegu indywidualnym Polka uplasowała się na piątej pozycji. W tym samym starcie siódma była Agnieszka Cyl. Największe sukcesy w Whistler odnieśli natomiast Magdalena Neuner i Emil Hegle Svendsen. Niemka zwyciężyła w biegu pościgowym i masowym, a także wywalczyła srebro w sprincie. Norweg olimpijskie złota zdobył w wyścigu indywidualnym oraz sztafecie, zaś srebrny krążek w sprincie.

Na alpejskich stokach tylko jedna zawodniczka była w stanie zwyciężyć w dwóch olimpijskich konkurencja. Tego wyczynu dokonała Maria Riesch. Niemka wygrała w konkurencjach superkombinacji i slalomu. Po swój upragniony złoty medal olimpijskich sięgnął na trzecich igrzyskach Bode Miller. Amerykanin okazał się najlepszy w superkombinacji, a poza tym sięgnął na trasach w Whistler także po srebro w supergigancie i brąz w zjeździe.

Wielką porażkę w łyżwiarstwie figurowym odnieśli Rosjanie. Ich reprezentanci po raz pierwszy od 1960 roku nie wywalczyli ani jednego złotego medalu w tej dyscyplinie. Najbliżej sukcesu był ich światowej sławy solista, Jewgienij Pluszczenko. Obrońca olimpijskiego tytułu przegrał jednak z Amerykaninem Evanem Lysackiem. Sędziowski werdykt wzbudził wiele kontrowersji i głosów, iż Rosjanin został niesłusznie pozbawiony złotego medalu.

Z dobrej strony pokazała się nasza narciarka dowolna, Karolina Riemen, która w debiutującym na igrzyskach skicrossie zajęła szesnastą pozycję. Jeszcze lepiej spisała się Ewelina Staszulonek, która w saneczkarskich jedynkach uplasowała się na ósmym miejscu.

Kanadyjczycy przeżywali jednak przede wszystkim olimpijski turniej hokejowy mężczyzn. Nie wyobrażali sobie innego rezultatu, niż triumf swojej drużyny. Zespół spod znaku Klonowego Liścia dotarł do finału, pokonując po drodze m.in. Rosjan i Słowaków. W meczu o złoto rozegrali zacięty mecz z Amerykanami, który zakończył się po dogrywce rezultatem 3:2 dla Kanady. Gola na wagę olimpijskiego tytułu strzelił Sidney Crosby. W meczu o brąz Finowie pokonali 5:3 Słowację. Turniej kobiecy zakończył się identyczną kolejnością pierwszych trzech zespołów.

Igrzyska w Vancouver miały także śmiertelną ofiarę. Na kilka godzin przed ceremonią otwarcia zginął Nodar Kumaritaszwili. Gruziński saneczkarz przy prędkości bliskiej 140 km/h wypadł z trasy i uderzył głową w nieosłonięty betonowy słup, będący podporą dachu. Mniej poważne wypadki miały także inne załogi saneczkarskie i bobslejowe. Pod względem organizacyjnym olimpijska rywalizacja w Kanadzie wypadła bardzo słabo. Na treningu przed narciarskim sprintem kobiet w trzymetrowy nieoznakowany dół wpadła Petra Majdic, która tym samym doznała złamania czterech żeber i uszkodzenia opłucnej. Słowenka pojawiła się jednak na starcie i wywalczyła brązowy medal, po czym wycofała się z igrzysk. Zbyt wymagająca okazała się także kobieca trasa zjazdowa, na której doszło do wielu upadków, m.in. Szwedki Anji Paerson i Szwajcarki Dominique Gisin. Część kibiców, pomimo zakupionych biletów, nie obejrzała rywalizacji snowboardzistów na Cypress Mountain, ponieważ z powodu roztopów ich miejsca na trybunach po prostu zmieniły się w błoto.

W ramach XXI Zimowych Igrzysk Olimpijskich w Vancouver rozegrano 86 konkurencji w 15 dyscyplinach. Nieoczekiwanie klasyfikację medalową wygrali gospodarze. Reprezentanci Kanady zdobyli 26 krążków – 14 złotych, 7 srebrnych i 5 brązowych. W Vancouver medale wywalczyli zawodnicy z 26 państw. Podobnie jak przed czterema laty w tym gronie znalazła się Polska z rekordowym dorobkiem 6 medali – 1 złotym, 3 srebrnymi i 2 brązowymi. Dzięki Justynie Kowalczyk, Adamowi Małyszowi oraz Katarzynie Bachledzie-Curuś, Katarzynie Woźniak i Luizie Złotkowskiej nasza reprezentacja została sklasyfikowana na piętnastym miejscu.

XXI Zimowe Igrzyska Olimpijskie w Vancouver dobiegły końca 28 lutego wraz z ceremonią zamknięcia. Olimpijski znicz na czas trwania uroczystości w hali BC Place Stadium zapaliła Catriona Le May Doan. Ta sama, której nie było to dane uczynić podczas ceremonii otwarcia. Dla nas były to igrzyska niczym ze snu. Co prawda pech chciał, że największymi gwiazdami zawodów zostali główni rywale Justyny Kowalczyk i Adama Małysza, czyli Marit Bjoergen i Simon Ammann, ale dorobek sześciu medali był spełnieniem marzeń, tak nierealnych podczas ostatnich dwudziestu edycji ZIO. W trakcie ceremonii, flagę olimpijską przekazano w ręce Anatolija Pachomowa, burmistrza Soczi. Miasta, w którym już w piątek rozbłyśnie znicz XXII Zimowych Igrzysk Olimpijskich. Czy okażą się one równie szczęśliwe dla polskich sportowców, jak te w Vancouver?

Adam Bucholz, źródło: Informacja własna

oglądalność: (16457) komentarze: (31)

Komentowanie jest możliwe tylko po zalogowaniu

Zaloguj się

wątki wyłączone

Komentarze

  • anonim

    Sion i Pyongchang - obie kandydatury były faworytami, i przegrali tym samym stosunkiem. I to tuż po sobie. Przypadek? :-)

  • anonim
    Największa zaleta Adama

    Największą zaletą Adama jest to, że potrafi cieszyć się nawet w chwilach gdy nie w pełni zrealizował swoje marzenia. Pamiętam tą jego radość ze srebrnych medali, pomimo tego, że nie spełnił marzenia o złocie. Z takich sportowców powinno brać się przykład. Adam nigdy nie zarzucił Ammanowi faktu, że przegrał z nim przez wiązania. Pogratulował mu bo wiedział, że on po prostu w tym momencie jest poza jego zasięgiem.

    Dywagacje na temat viązań, dziury po Kasaim prowadzą od lat zakompleksieni kibice, którzy na siłę próbują udowaodnić że Adam był najlepszym skoczkiem w historii. Był skoczkiem wybitnym, wspaniałym i dostarczył nam mnóstwo emocji i radości ale o ile mniejsza byłaby nasza radość gdyby nie fakt, że przez lata pokazywał klasę na tle innych wybitnych sportowców.

    Adam Małysz należy do elity skoczków narciarskich w całej historii tej dyscypliny podobnie jak Amman, Nykaenen, Ahonen, Weissflog, Goldberger, Schlierenzauer, Morgenstern, Bredesen, Funaki, Kogler, Schmitt, Vettori, Nieminen i wielu wielu wielu innych.

    Koniec kropka.

  • anonim

    Pech Małysza można rozpatrywać tylko w ten sposób że akurat Amman byl wtedy w super formie, ale nie można powiedzieć że Małysz nie wygrywał złota w jakiś totalnie pechowy czy frajerski sposób. Amman na dwóch igrzyskach był po prostu lepszy i tyle w temacie. I to nie o 0,1 czy 0,2 ale o parę punktów

  • Allison bywalec

    Na IO w Vancouver o złoty medal walczyło się nie tylko dobrymi skokami, ale i... wiązaniami. To trochę nie pasuje do obrazu równej sportowej walki. Tym razem będzie sprawiedliwiej, odkąd FIS uściślił przepisy dotyczące sprzętu ciężko jest wyskoczyć z czymś dającym większą przewagę.

  • anonim

    @Fanka_Ammanna

    OK, może to określenie jest niefortunne, jednak uwzględniając obecną formę Japończyka mam nadzieję, że Noriaki udowodni, że warto było tyle lat harować na treningach i zdobędzie poprzez dobre skoki olimpijski medal, na który w mojej opinii zasługuję. I mam też nadzieję na dobry występ Janne, choć on akurat obecnie nie grzeszy swoją dyspozycją.

    A Ammann już ma wystarczającą ilość medali na IO, którą zresztą w 50 % wywalczył stosując nieuczciwe zagranie z wiązaniami. Dla mnie Ammann to jeden wielki oszust, który pozbawił naszego Adasia złota poprzez nieuczciwą rywalizację. O jego żenującym markowaniu telemarku nie wspomnę, bo to jak jest zawyżana jego nota przez sędziów to istny skandal.

  • Fanka_Ammanna stały bywalec

    @Fan Ahonena i Kasai
    Ammann to mój ulubiony zagraniczny zawodnik, więc dyskusja tu nie będzie miała sensu :), ale nie mam nic przeciwko medalowi dla Ahonena.

    I jeszcze jedno, nienawidzę, gdy ktoś pisze "zasłużył na medal." Medale za zasługi, to rozdaje prezydent. Na IO medal trzeba wywalczyć dobrymi skokami.

  • anonim

    @Fanka_Ammanna

    Z tym medalem dla Kasai się zgodzę, zasłużył jak nikt inny. Ale ammannowi medalu absolutnie nie życzę, chciałbym za to aby na podium stanął w końcu pechowy Janne Ahonen, bo to prawdziwa legenda skoków w przeciwieństwie do tego kombinatora ze szwajcari.

  • anonim

    Biedny ten Kofler, co jak co, ale szczęścia to on nie ma. W Turynie sprzątnęli mi złoto o 0.1 pkt, w Vancouver brąz o 1 pkt. I to jeszcze koledzy z reprezentacji. Nawet w szczytowej formie zawsze siedział gdzieś w cieniu duetu Morgenstern i Schlierenzauer.

  • anonim
    Małysz - pechowiec

    wg mnie Małysz jest jednym z największych pechowców jeśli chodzi o IO - w Kanadzie super ale Ammann wystartował z tymi swoimi wiązaniami i szans nie było ale największy pech to wg mnie Salt Lake City kiedy wylądował w dziurze po Kasaim - gdyby nie to pewnie by było złoto

  • anonim
    dobra robota

    Fajnie sobie tak wszystko przypomnieć. Te 2 srebra Małysza były dużo większym sukcesem niż 2 medale przywiezione z Salt Lake City kiedy dało się mimo wszystko odczuć niedosyt. Nic dziwnego w 2002 roku Małysz był największym faworytem.

  • Fanka_Ammanna stały bywalec

    To były moje trzecie Igrzyska Zimowe, które oglądałam świadomie i mam z nich najlepsze wspomnienia. Dużo łez radości się polało. A i smutku, ten raz, gdy Dario Cologna przewrócił podczas biegu na 50km, mimo że cały czas prowadził. Oby te Igrzyska były równie miłe. Moje marzenia (plan minimum): dwa medale dla Polaków w skokach, po jednym dla Ammanna i Kasajego. Dwa dla Kowalczyk i po jednym w biathlonie i panczenach. (te dwa ostatnie to już nie takie minimum).

  • Stinger profesor

    Najlepsze ZIO dla Polski w historii. Marzy mi się żeby poprawić ten wynik w Soczi ale wiem że to będzie trudne.

    Fantastyczne konkursy skoków i tylko szkoda że Adamowi nie udało się choć raz pokonać Ammanna.

Regulamin komentowania na łamach Skijumping.pl

  1. Zanim zadasz pytanie na forum - zobacz czy poniżej ktoś już nie dał na nie odpowiedzi.
  2. Redakcja serwisu Skijumping.pl zastrzega sobie prawo do usuwania oraz modyfikowania komentarzy łamiących regulamin - nie związanych z tematem newsa, zawierających obraźliwe treści, atakujących osoby publiczne (a w szczególności zawodników, trenerów, działaczy, polityków), napisanych wulgarnym językiem, spamu, powielania treści newsa itp.
  3. Zabrania się reklamowania innych stron, blogów itp.
  4. Forum to miejsce na przemyślane wypowiedzi i opinie. Do komentowania bieżących wydarzeń na skoczni oraz luźnych pogaduszek służy nasz czat. Komentarze o zerowej wartości merytorycznej typu "Ammann Słabo, Stoch - 125m, co tu tak cicho, czemu nie skaczą" - również będą usuwane.
  5. Komentarze powinny być rzeczowe, napisane poprawnie językowo i bez rażących błędów ortograficznych.
  6. Zapytania, opinie i uwagi skierowane do redaktorów serwisu Skijumping.pl, prosimy przesyłać na nasz adres email. Nasi redaktorzy nie czytają wszystkich komentarzy, często mogą więc wcale nie odpowiedzieć. Zapytania, opinie i uwagi skierowane do moderatorów forum Skijumping.pl, prosimy przesyłać na nasz adres admin@skijumping.pl.
  7. Wszystkich użytkowników forum, prosimy o kulturalną dyskusję. Do rozwiązywania wszelkich sporów i kłótni służy email, gadu-gadu lub inne środki komunikacji.
  8. Aby uniknąć bałaganu i nieporozumień, zabrania się tworzenia i korzystania użytkownikom z więcej niż jednego konta/nicka oraz podszywania się pod innych użytkowników, poprzez tworzenie bardzo podobnych nazw/nicków. W przypadku wykrycia takiego działania, konta będą kasowane, a w skrajnym przypadku (nagminne tworzenie kolejnych kont), użytkownik banowany.
  9. Wszelkie komentarze, atakujące bezpośrednio poszczególnych użytkowników (w tym także oskarżenia o pisanie pod wieloma nickami), moderatorów lub redaktorów, będą bezzwłocznie usuwane, podobnie jak spory między użytkownikami, nie mające nic wspólnego z tematem artykułu. Konta użytkowników, którzy obrażają moderatorów, administratorów, bądź atakują Redakcję Skijumping.pl, mogą być blokowane.
  10. Wszelkie narzekania na to, że komentarze są "bezpodstawnie" usuwane, będą również kasowane. Jeśli ktoś uważa, że jego komentarz był zgodny z regulaminem, a mimo to został usunięty, prosimy o kontakt emailowy na adres admin@skijumping.pl.
  11. Jeśli uważasz, że dany użytkownik nagminne łamie regulamin, wywołuje kłótnie i utrudnia dyskusję w komentarzach, prosimy o kontakt emailowy na adres admin@skijumping.pl.
  12. Redakcja zastrzega sobie prawo do usuwania wpisów bądź blokowania użytkowników, którzy używają niecenzuralnego języka, nagminnie wywołują konflikty, spory oraz prowokują innych uczestników forum do kłótni.
  13. Redakcja zastrzega sobie prawo do usuwania użytkowników, których nazwy (ksywki) zawierają wulgaryzmy lub brzmią podobnie do niecenzuralnych słów.
  14. Redakcja nie ponosi odpowiedzialności, w przypadku, gdy adres IP zablokowanej osoby, jest adresem całej sieci lokalnej. Ewentualne cofnięcie blokady może nastąpić jedynie w przypadku, gdy winny użytkownik zaprzestanie szkodliwych działań na forum.
  15. Redakcja nie odpowiada za treści i opinie prezentowane przez użytkowników forum. Jeśli wypowiedzi naruszają prawo, ich autorzy mogą ponieść z tego tytułu odpowiedzialność karną lub cywilną.
  16. W przypadku "bana" użytkownika, zabronione jest tworzenie nowego konta, przez 7 dni od momentu blokady konta.
  17. W przypadku nagminnego łamania regulaminu forum oraz ogólnych zasad dobrego wychowania, Redakcja zastrzega sobie prawo do powiadomienia odpowiednich służb, wraz ze wszystkimi posiadanymi danymi użytkownika (adres IP, logi, dane kontaktowe).