Kamila Karpiel po latach wraca do Pucharu Świata. Celem 2030 rok

  • 2026-11-19 17:50

Kamila Karpiel wraca do Pucharu Świata tam, gdzie po raz ostatni w nim startowała – na Lysgaardsbakken w Lillehammer. Od tamtego występu w grudniu 2021 roku minęło niemal pięć lat. W tym czasie zawiesiła karierę i wyjechała do pracy w Norwegii, a w 2025 roku wróciła do Polski, by znów skakać. Przed inauguracją sezonu 2026/27 w rozmowie ze Skijumping.pl opowiada, jak godzi treningi z pracą i co inspiruje ją w historii Anny Twardosz. Do dalszego skakania napędza ją marzenie o olimpijskim debiucie w Courchevel w 2030 roku.

Kamila KarpielKamila Karpiel
fot. Tadeusz Mieczyński

Skijumping.pl: W październiku zostałaś indywidualną wicemistrzynią Polski na Wielkiej Krokwi. W zawodach startowało tylko pięć Polek, ale twój wynik pokazuje, że po wznowieniu kariery zaczynasz dysponować pewnymi argumentami sportowymi, na razie na krajowym podwórku. Anna Twardosz zdominowała konkurs, ale w peletonie za jej plecami byłaś najlepsza.

Kamila Karpiel: Mistrzostwa Polski nigdy nie znaczyły dla mnie przesadnie dużo, bo zawsze było nas mało. Aczkolwiek tym razem wróciłam do domu i pomyślałam: kurczę, srebrny medal. Na pierwszych mistrzostwach po powrocie, w Wiśle, nie miałam nawet szans na taki wynik (4. miejsce w lutym – przyp. red.). Fajnie więc widzieć, że moja praca zaczyna przynosić efekty. Wiem, że nadal dużo mi brakuje, ale mam swoją wizję. Wiem, na czym muszę się skupić i co dalej robić, żeby się poprawiać.

Niedzielny kibic patrzący wyłącznie na wyniki zobaczy potężną stratę punktową do Anny Twardosz. Pamiętam jednak twoje pierwsze skoki po powrocie i widzę wyraźną poprawę. Jak czujesz się dziś na skoczni?

Pod względem fizycznym doszłam do poziomu, na którym mogę powiedzieć, że wykonałam naprawdę sporo ciężkiej pracy. Na dużych skoczniach wciąż brakuje mi jednak pewności siebie. Tu dochodzi kwestia głowy, nad którą nadal muszę sporo pracować. Powrót nie jest dla mnie łatwy. Jestem starsza i dostrzegam rzeczy, których jako dziecko nie zauważałam. Wtedy nie analizowałam, że mogę sobie coś zrobić. Teraz pojawia się myśl: kurczę, przecież mogę się połamać...

Z wiekiem ta świadomość rzeczywiście się zmienia.

Głowa pracuje inaczej i trudniej pewne rzeczy przełamać, ale realizujemy plan krok po kroku. Wiem, gdzie chcę być, gdzie jestem i ile mi brakuje. Muszę po prostu cierpliwie pracować.

Gdzie jesteś, a gdzie chciałabyś być?

Rozmawiamy w Zakopanem, na Wielkiej Krokwi, na mojej ulubionej skoczni. Tutaj się wychowałam, to moje miejsce. Czuję, że kiedy tu skaczę, robię to całym sercem. A docelowo chciałabym znaleźć się we Francji, w Courchevel.

Pewnie zimą 2030 roku?

Tak. Ale nie chciałabym, żeby ten czas minął tak szybko. Chcę jeszcze przepracować te cztery lata.

Byłaś już na dobrym poziomie międzynarodowym, pamiętamy choćby twoje występy w 2019 roku w Seefeld. To doświadczenie pomaga, bo wiesz, że możesz tam dotrzeć, czy czasem przeszkadza i sprawia, że chciałabyś przyspieszyć pewne sprawy?

To duży plus, bo mam dzięki temu więcej cierpliwości. Emocjonalnie jestem też w innym miejscu niż kiedyś. Znam swoje sposoby radzenia sobie ze stresem. Dawniej stresowała mnie nawet sama kontrola sprzętu. Dziś po prostu biorę sprzęt, zakładam wkładki, idę na kontrolę, przechodzę ją i ruszam dalej. Wtedy już to było dla mnie źródłem nerwów. Doświadczenie pomaga mi też uwierzyć, że potrafię. Już sobie to udowodniłam. Oczywiście nie był to poziom ścisłej światowej czołówki, ale wiem, że jestem w stanie dobrze skakać. Mogę sobie powiedzieć: „Dasz radę” i naprawdę w to wierzyć, zamiast tylko powtarzać te słowa.

Ktoś może zapytać, dlaczego mówisz o 2030 roku, skoro najpierw trzeba dobrze skakać tu i teraz. Ale przykład Anny Twardosz pokazuje, ile może dać czas i konsekwentna praca. Pamiętam, w jakim miejscu była choćby podczas mistrzostw świata w Planicy w 2023 roku.

Trzeba w to wierzyć. Wiara jest tutaj kluczowa. Musisz patrzeć długofalowo, bo trenujesz przez lata, a sam sukces trwa chwilę. Kiedy wiesz, że możesz to zrobić, a obok jest ktoś, kto też w ciebie wierzy i daje ci pewność siebie, zyskujesz ogromną siłę do treningu. To naprawdę procentuje. Ania jest świetnym przykładem. Bardzo się z niej cieszę. Kiedy zobaczyłam ją na podium w Rasnovie, pomyślałam: kurczę, to jest możliwe, my też możemy osiągać sukcesy. Mogę powiedzieć, że trzy czwarte ludzi nigdy w nas nie wierzyło, a Ania wzięła sprawy w swoje ręce i pokazała, że potrafi. Każdej z naszych zawodniczek życzę, żeby wierzyła w siebie, nie pozwoliła nikomu odebrać sobie radości z tego sportu i szła dalej. One nadal mają czas. Ja może mam go trochę mniej, ale mój cel jest jasny. Wiem, czego chcę i do czego dążę.

Przez lata kobiece skoki w Polsce bywały traktowane jak ciekawostka. Historie twoja czy Kingi Rajdy, a teraz wyniki Anny Twardosz i Poli Bełtowskiej pokazują jednak, że coś się zmienia. Czujesz, że jesteście traktowane poważniej?

Wydaje mi się, że tak, choć potrzeba jeszcze trochę czasu. Pamiętam, jak reagowano, kiedy zaczynałyśmy i mówiłyśmy, że skaczemy na nartach. Było zdziwienie: „Co ty robisz? Mało jest damskich zajęć do roboty?”. Fajnie jest teraz budować tę pozycję i pokazywać, że jesteśmy, potrafimy i nie jesteśmy gorsze.

Ze skoków na takim poziomie nie da się wyżyć. Jak udaje ci się dziś łączyć sport z codziennym życiem? Przed powrotem z Norwegii do Polski mówiłaś o pracy, mieszkaniu i konieczności zorganizowania wszystkiego od nowa.

To nie jest proste. Jest bardzo trudno. Osoba, która musi połączyć naukę, pracę, treningi, życie prywatne i dojazdy, potrzebuje świetnej organizacji. Dużym plusem sportu jest to, że uczysz się takiej logistyki. Po prostu musisz. Teraz łączę te wszystkie rzeczy. Czasami brakuje mi czasu, a na pewno mam go za mało na regenerację. Przez to nie ma pełnego spokoju w głowie. Zawsze pojawia się dodatkowy stres, którego wolałabym nie mieć. Chciałabym skupić się na sporcie, ale nie mogę robić wyłącznie tego. Trzeba iść do pracy, utrzymać się i opłacić różne rzeczy. Nie mam już trzynastu lat, żeby za wszystko płacili mama czy tata. Czy sobie radzę? Nie wiem. Może za dziesięć lat będę mogła odpowiedzieć, czy sobie poradziłam. Teraz po prostu czuję, że nie mam wyboru. Robię, co mogę. Czy robię to dobrze? Nie wiem, ale robię.

Jesteś tutaj, jesteś zdrowa, uśmiechnięta i z powodzeniem rywalizowałaś w mistrzostwach Polski. Oby ten postęp trwał, a uśmiech cię nie opuszczał.

Bardzo dziękuję. Cieszę się, że mogłam wrócić do skoków.. Wokół jest naprawdę fajna, pozytywna atmosfera. Ostatnio spotkało mnie dużo dobrego i jestem bardzo szczęśliwa.

Pamiętam nasze rozmowy, kiedy byłaś jeszcze w Norwegii. Już wtedy pojawiał się temat powrotu i olimpijskich marzeń. Fajnie, że znów spotykamy się na skoczni.

Mam nadzieję, że kiedyś spotkamy się na Pucharze Świata kobiet w Zakopanem.

A na razie zapraszamy kibiców na kobiecy Puchar Świata w Wiśle – od 4 do 6 grudnia.

Zapraszamy serdecznie!

Z Kamilą Karpiel rozmawiał Dominik Formela

AdvertisementKaufland

Dominik Formela, źródło: Informacja własna
oglądalność: (2014) komentarze: (4)

Komentowanie jest możliwe tylko po zalogowaniu

Zaloguj się

wątki wyłączone

Komentarze

  • maciek0932 profesor
    @m_s

    Będzie w NRK2

  • m_s profesor
    @KibicOdLat

    Ciekawe czy transmisja kwalifikacji będzie w NRK.

  • KibicOdLat stały bywalec
    Do boju Kamilka

    Gdzie lista startowa? Mam nadzieję, że Kamila przejdzie quali i zobaczę ja w TV ;)

  • m_s profesor

    "Fajnie jest teraz budować tę pozycję i pokazywać, że jesteśmy, potrafimy i nie jesteśmy gorsze".

    Oj jesteście, jesteście. To nie wasza wina, ale po prostu mężczyźni są bardziej predysponowani do uprawiania większości sportów, w tym skoków narciarskich. Nawet taka dominatorka kobiecych skoków jak Nika Prevc w starciu z mężczyznami może sporadycznie zdobywałaby jakieś pojedyncze punkty PŚ, ale i to jest mocno wątpliwe, prędzej zajmowałaby miejsca tak gdzieś w granicy od 4 dziesiątki do odpadnięcia w kwalifikacjach.

Regulamin komentowania na łamach Skijumping.pl