Skoki w Kanadzie. "Po sukcesie olimpijskim niewiele się zmieniło"

  • 2022-07-28 07:29

Były skoczek Nigel Lauchlan, który przed dwoma laty zakończył karierę zawodniczą, jest dziś jednym z dwóch aktywnych trenerów w całej Kanadzie. Ze szkoleniowcem z Kraju Klonowego Liścia porozmawialiśmy o kondycji tamtejszych skoków po niespodziewanym sukcesie olimpijskim, a przed domowymi mistrzostwami świata juniorów, które w 2023 roku odbędą się w Whistler.

- W 2022 roku zakończyłeś karierę skoczka. Jaka jest Twoja obecna rola w kanadyjskich skokach?
- Jestem głównym trenerem klubu Altius Nordic Ski Club z Calgary. Podczas ostatniego obozu w Europie zorganizowanego dla słabszych nacji, opiekowałem się też sportowcami z klubu narciarskiego Sea to Sky z Whistler oraz zawodnikiem ze wschodniej Kanady, który trenuje w klubie z Lake Placid. Zaczynamy już myśleć o najbliższych mistrzostwach świata juniorów, które odbędą się w Whistler. Wyselekcjonowaliśmy kilku zawodników, z którymi pracujemy nad podniesieniem ich poziomu. Podczas obozu w Planicy nasi skoczkowie skakali na wszystkich dostępnych skoczniach od HS15 do HS138.

- A gdzie trenujecie na co dzień?
- Naszą najczęstszą bazą jest Park City w stanie Utah w USA, kompleks olimpijski. 

- Ile osób uprawia w tej chwili skoki narciarskie w Kanadzie?
- Według moich szacunków może to było około 35 osób, z czego większość jest związana z Whistler i tamtejszym klubem Sea to Sky. Szkoleniowcem dzieciaków z tego klubu jest dwukrotna olimpijka Taylor Henrich. Ale ona, podobnie jak i ja, nie jest trenerem w pełnym wymiarze etatu. Oboje mamy też inne zajęcia zawodowe, pracujemy na innych stanowiskach.

- Zdaje się, że skocznie olimpijskie w Whistler są na co dzień niedostępne?
- Są otwarte tylko przez trzynaście dni w roku, zimą. Dlatego tamtejszy klub myśli o postawieniu własnej skoczni w Squamish. My też nie korzystamy już z dziedzictwa olimpijskiego w Calgary. Skocznie, które tam pozostały nie mają odpowiedniego profilu. Możemy przez cały rok trenować jedynie na małej skoczni, którą postawiliśmy własnymi rękami.

- Opowiedz coś więcej o obozie w Planicy, o którym już wspomniałeś. Mieliście tam okazje trenować z przedstawicielami dziewięciu innych słabszych w skokach nacji. Jakie wrażenie zrobiło na Tobie to wydarzenie?
- Była to niesamowita okazja do pokazania naszym sportowcom kultury skoków narciarskich. Patrząc z perspektywy kraju, w którym skoki narciarskie nie są powszechne, nasi zawodnicy nie rozumieją, jak popularne i konkurencyjne są one w Europie. Zanurzenie się w dyscyplinę podczas tego obozu było bardzo motywujące dla wszystkich naszych zawodników i pomoże im zostać pasjonatami tego sportu. Dostęp do wielu skoczni był niesamowitą szansą, a nasi skoczkowie wykonali w dwa tygodnie postęp, jaki mogliby osiągnąć w rok. Posiadanie kanadyjskich sportowców z trzech różnych klubów na jednym obozie treningowym to coś, co nie zdarzyło się od trzech dekad.

- Co zmieniło się w kanadyjskich skokach od momentu niespodziewanego sukcesu olimpijskiego?
- Mówiąc szczerze, to niewiele. Co prawda w mediach było o tym trochę głośno, pojawiły się wywiady z zawodnikami, ale nie przełożyło się to zbyt mocno na naszą sytuację finansową. Dostaliśmy co prawda auta, którymi możemy się poruszać, ale dalekie to jest od spełnienia wszystkich naszych potrzeb. Oczywiście plany na przyszłość są, ale nie uwierzę w nie dopóki, nie zaczną być realizowane.

- A jakie to plany?
- Istnieje projekt wskrzeszenia sekcji skoków w klubach narciarskich w całym kraju, a także stworzenia nowych. Na obrzeżach Calgary ma powstać nowoczesny kompleks skoczni od K-20 do K-60. Po ich utworzeniu ma zostać rozważana perspektywa budowy większych obiektów, łącznie z "dziewięćdziesiątką" i "stodwudziestką". Po naszej owocnej wizycie w Planicy mówi się o funduszach na częstsze podróże do Słowenii dopóki nie będziemy dysponować własnymi obiektami. Nasz najlepszy junior przeniósł się już na stałe do Lake Placid, gdzie znajduje się pełna baza szkoleniowa. Przyczyniło się to do jego rozwoju. W obecnej sytuacji, to najlepsza droga dla naszych innych utalentowanych skoczków.

- A jak zapatrujesz się na perspektywę organizacji przez Vancouver igrzysk olimpijskich w 2030 roku. Byłaby to dla was dodatkowa szansa?
- Na pewno. Z tego co wiem, atmosfera wokół tej kandydatury jest pozytywna, czego nie można było powiedzieć o kandydaturze Calgary do przeprowadzenia igrzysk w 2026 roku. Whistler mające pod wieloma względami najlepsze skocznie na świecie, musiałoby zainwestować w nie przed olimpiadą i przy okazji mogłoby wykorzystać budżet na zbudowanie mniejszych skoczni. Miejmy nadzieję, że to się uda i będziemy mogli sprawić, że nasi zawodnicy będą skakać podczas domowych igrzysk pomimo wszelkich przeciwności. A nawet gdyby z jakichś powodów nie udało się przygotować drużyny skoczków na tę imprezę, myślę że niektórzy emerytowani zawodnicy wróciliby przy tej okazji na skocznię. 

Czytaj też:

"Ten projekt może ożyć" - niekończący się bój o chorwackie skoki

Własnym nakładem sił i środków. Tak buduje się skoki na Słowacji

"Walczymy o każdego dzieciaka" - trwa batalia o przyszłość szwedzkich skoków

Skromne fundusze, brak skoczni i nepotyzm - rzeczywistość skoków w Gruzji


Adrian Dworakowski, źródło: Informacja własna
oglądalność: (3686) komentarze: (7)

Komentowanie jest możliwe tylko po zalogowaniu

Zaloguj się

wątki wyłączone

Komentarze

  • Arturion weteran
    @TheDriger

    Ale dzieci tam są, tylko jak dorastają to kończy się babci sr... Chciałem napisać, że kończy się zainteresowanie federacji. A pieniądze rodzicom. Kanada mogła by ten problem rozwiązać, ale chyba nie bardzo chce.

  • TheDriger bywalec
    @Arturion

    Jasne, ja Jande podałem tylko jako przykład. Wiadomo, że w latach 80-tych mieli lepszą pakę.

  • TheDriger bywalec
    @Arturion

    Można, ale kto ma zachęcić i zainspirować dzieci do uprawiania tego sportu? Nie system tylko gwiazdy. Jeżeli ich nie ma, nie ma się na kim wzorować to nic z tego nie będzie.

  • Arturion weteran
    @TheDriger

    Co do Jandy, to Czesi przed jego epoką mieli większe sukcesy, jako drużyna. (chyba, że to byli Czechosłowacy) ;-)

    "A jeżeli czwórka średnich skoczków w jakimś konkursie mikstów w sporcie indywidualnym zdobywa przypadkowy medal... nie można z tego za wiele wyciągnąć długofalowo."

    Można, gdy się chce. Kanada nie jest biednym krajem.

  • Arturion weteran

    IO w Vancouver przydałyby się zdecydowanie. Inaczej znów w Kanadzie nie będzie czego zbierać. Chyba, że na Lotos Cup... Ale nie będzie ich stać na przelot.

  • TheDriger bywalec

    Moim zdaniem nic się nie mogło zmienić po takim co by nie mówić przypadkowym sukcesie w niewiele znaczącym konkursie. Jasne medal olimpijskie to super sprawa, ale żeby podciągnąć dyscyplinę i jej popularność to potrzeba po prostu jakiejś gwiazdy światowego formatu - bez tego ani rusz. Tak jak było z Małyszem, Ammannem czy Jandą czyli potrzebny jest jakiś zawodnik klasy światowej, którego będzie można wziąć do reklamy, postawić bilboard, zareklamować, zachęcić dzieci do naśladowania, dać im szansę na treningu podejrzeć gwiazdę. A jeżeli czwórka średnich skoczków w jakimś konkursie mikstów w sporcie indywidualnym zdobywa przypadkowy medal... nie można z tego za wiele wyciągnąć długofalowo.

  • Lataj weteran

    Który junior jest najlepszy? Czy aby na pewno plany budowy pewnych obiektów zostaną zrealizowane? I czy aby na pewno emerytowani skoczkowie wrócą na skocznię przy okazji IO w Vancouver? Raczej powroty po wznowieniu kariery albo przerwie nie służą seniorom. Dla przykładu Bickner skakał w zeszłym sezonie proch i jest teraz poza kadrami, Alborn się nie pozbierał, po pierwszym powrocie Ahonen miał "tylko" 3 podia zawodów TCS, a po drugim zaledwie punkciki.

Regulamin komentowania na łamach Skijumping.pl