Okiem Samozwańczego Autorytetu: "Przedostatki"

Ostatki - informuję gimby, bo nie znajo takiego słowa - to trzy ostatnie dni karnawału. Dla nas - kibiców - ostatki będą w Planicy. Zatem w Vikersund były Przedostatki. Jaki karnawał, takie przedostatki. Niby powinniśmy się bawić i objadać, tymczasem się dołowaliśmy i głodowaliśmy.

Domen Prevc i Stephan Embacher

Głodowaliśmy, bo 4 punktami zdobytymi przez jednego polskiego skoczka, to się oczekiwań kibiców nie nakarmi. To nawet nie jest ochłap, to ogryzek ochłapów. Głodowaliśmy, bo co to za emocje, jak do drugiej serii wchodzi jeden Polak. Głodowaliśmy, bo jeden dzień skakania to zdecydowanie za mało. Szczególnie, jak się ma z tyłu głowy, że to przedostatni weekend. Głodowaliśmy, bo lotów znów było zdecydowanie za mało. 

Ale to tylko jedno znaczenie Ostatków, które już za tydzień w Planicy. Otóż nie mam dla Was dobrych wiadomości. Te Ostatki w Planicy, to będzie koniec jeszcze jednego karnawału. Karnawału, który trwa od ćwierćwiecza. A ze szczególną intensywnością od półtorej dekady. Wielkim, fantastycznym karnawałem były dla nas lata sukcesów najpierw Adama Małysza, a potem Kamila Stocha. Kamila Stocha i jego pokolenia. Skoczków takich jak Piotr Żyła i Dawid Kubacki, zdobywających medale mistrzostw świata, wygrywających Turniej Czterech Skoczni. A także takich cieszących nas pomniejszymi sukcesami - Macieja Kota, Stefana Huli, Jana Ziobro, Jakuba Wolnego, Andrzeja Stękały, Krzysztofa Bieguna, Aleksandra Zniszczoła. Ci zawodnicy albo przyczyniali się do medali drużynowych, albo wygrywali konkursy, ostatecznie stawali na podium. 

De facto ten karnawał skończył się już trzy sezony temu, ale przecież jeszcze wciąż trwały jakieś Ostatki, jakieś resztki. Najdziwniejszymi, najbardziej zaskakującymi były medale zdobyte w lutym na Igrzyskach w Cortinie. Ale wraz z zakończeniem kariery przez Kamila Stocha ten karnawał będzie miał swoje symboliczne zakończenie. Teraz- nieubłaganą logiką dziejów - czeka nas Wielki Post. Przygotujcie się więc na głodowanie. Takie jak w Vikersund. Tylko to będzie głodówka długodystansowa. I wiem, że wielu kibiców w Polsce jej nie przetrzyma. Podobnie jak wielu sponsorów. Idzie czas zaciskania pasa. 

Pwowiecie - "no jak to, przecież jest Kacper Tomasiak!" Oczywiście, że jest, nie zapomniałem o nim. Podtrzymuje to, co o nim pisałem. Jak chłopak w wieku 19 lat przywozi z Igrzysk 3 medale, to będzie wielkim skoczkiem. Tak, oczywiście że Tomahawk z Bielska-Białej jest godnym następcą Orła z Wisły i Rakiety z Zębu. Ale nie ma mowy, by jeden Tomahawk podtrzymał polskie skoki na takim poziomie, na jakim były one w latach pokolenia Stocha. Samemu nie wygrasz drużynówki, nawet jeśli to już tylko duet. Powiecie - "ale jest Paweł Wąsek!" No jest. I wierzę, że on też jeszcze ma przed sobą najlepsze lata. Ale ani Kacper, ani Paweł nie będą w stanie we dwóch zasypać tej wielkiej pokoleniowej wyrwy, jaką mamy w polskich skokach. Czasem swój peak będzie miał jeden, czasem drugi, ale nawet nie wiadomo, czy kiedykolwiek się zsynchronizują. Ale przede wszystkim - najgorsze, co można teraz zrobić Kacprowi, to oczekiwać teraz od niego lepszego sezonu, niż tego który właśnie się kończy. To, czego on dokonał, to jest kosmos. Ma teraz prawo do zrobienia kroku w tył. Jego kariera będzie się harmonijnie rozwijać, tego jestem pewien. Będą sukcesy, jestem pewien. Ale będą też słabsze sezony. Ten fantastyczny ma już za sobą. Kacper i Paweł  to są dwaj skoczkowie, po których spodziewam się dużych rzeczy. Dwóch ich jest. Zanim pojawią się nowi zawodnicy, dzieki którym będziemy mogli znów nawiązywać wyrównaną walkę z najlepszymi  - miną lata a może dekady. "Hola hola, karierę kończy tylko Kamil Stoch, są jeszcze Piotr Żyła i Dawid Kubacki. Są Maciej Kot, Kuba wolny, Aleksander Zniszczoł". Wielkie podziękowania dla wszystkich tych zawodników za to, co zrobili. Szczególnie Piotr i Dawid to skoczkowie, którzy zapisali się niezwykle chwalebnymi zgłoskami nie tylko w polskich kronikach, ale kronikach światowych skoków. Ale biologia nie kłamie. Oni już mają za sobą to, co najlepsze. I moje serce chciałoby mówić co innego, ale rozum wie swoje. Oni już się o tym też przekonują, tak, jak przekonał się nasz Mistrz. 

Podjął walkę, spróbował jeszcze raz, wierzył, że wciąż są w nim jeszcze te siły, ten błysk. Gdzieś tam tkwią te dobre skoki, które trzeba tylko wydobyć na powierzchnię. Spróbował i poniósł porażkę. Męczył się tej zimy, a my męczyliśmy się z nim. Taki jest sport. Raz wygrywasz, raz przegrywasz. Ważne, by nie umknęło nam jedno. Za kilka lat nikt nie będzie patrzył na naszego Kamila Stocha przez pryzmat tego ostatniego, czy nawet kilku ostatnich, słabych sezonów. Będziemy pamiętać jego zwycięstwa, medale, rekordy i te niezwykłe emocje, których tyle nam dostarczył przez te wszystkie lata. Będziemy pamiętać pierwsze zwycięstwo w Letniej Grand Prix w Oberhofie 3 października 2007 roku. Gdy Adam Małysz postanowił już spod skoczni wrócić do kraju z powodów rodzinnych, spod skoczni zawrócili też dziennikarze i kibice. A wielu nie włączyło tego dnia telewizora, bo po co? Tymczasem Kamil Stoch i wziął i wygrał, pozostawiając w pokonanym polu Thomasa Morgensterna i Jerneja Damiana. Skoczków, którzy wtedy byli przy nim gigantami, a dziś są przez niego zupełnie przyćmieni. Będziemy pamiętać czwarte miejsce na mistrzostwach świata w Libercu. Będziemy pamiętać pierwsze zwycięstwo w pucharze świata, na zasypywanej śniegiem Wielkiej Krokwi, podczas trzydniowego, dramatycznego festiwalu skoków. Będziemy pamiętać magiczne Predazzo w 2013, gdy Kamil w tak wspaniałym stylu podniósł się po porażce ósmego miejsca na skoczni normalnej. Będziemy pamiętać Krasną Polanę w lutym 2014 i ten niezwykły kask z biało-czerwoną szachownicą, gdzie stanął na szczycie skokowego Uniwersum i wywalczył podwójne mistrzostwo olimpijskie. Będziemy pamiętać Planicę w marcu 2014, gdy wznosił w górę swoją pierwszą Kryształową Kulę. Będziemy pamiętać drużynowe mistrzostwo świata z Lahti i obronę złotego medalu na dużej skoczni w Pjongczangu. Drugą Kryształową Kulę i rekord Polski, będący zarazem rekordem Letalnicy. Będziemy pamiętali trzy Złote Orły, a przede wszystkim tego drugiego. Tego, co zaczął się 28. miejscem w kwalifikacjach w Oberstdorfie, a zakończył z czterema zwycięstwami. Będziemy pamiętali drugi puchar świata, po sezonie, w którym wygrał niemal wszystko, co wygrać się dało. Można by tak długo wymieniać. Każdy z nas ma jakieś szczególne momenty z kariery Wielkiego Mistrza, które zapamiętał, choćby z racji okoliczności. Ja na przykład pamiętam doskonale jego pierwsze  zwycięstwo  - w głównej mierze pewnie dlatego, że widziałem je na żywo. Ale i zwycięstwo numer dwadzieścia - też odniesione  na Wielkiej Krokwi. Bo oglądałem je w Wenecji, siedząc na bardzo twardym i niewygodnym stołku i zajadając pizzę w jakimś podrzędnym tureckim barze. Te i inne wspomnienia pozostaną z nami na zawsze. To są rzeczy, które utkwią w naszej pamięci. A słabsze konkursy? Porażki? Braki awansu do drugiej serii? Wszystkie te chwile znikną w czasie, jak łzy w deszczu. I bardzo dobrze.

Oby jak łzy w deszczu spłynęły po Kacprze wszelkie skutki niedzielnego upadku. Już wiemy, że nic poważnego mu się na ciele nie stało. Ale upadki na mamutach pozostawiają czasami ślady na psychice. Pół biedy, że upadek przydarzył mu się już po lądowaniu, nie rozpoczął się w locie. Na razie jednak nie wiadomo, czy Kacper pojedzie do Planicy. Trener Maciusiak twierdzi, że raczej chyba nie. W kwestii tej decyzji mam akurat do trenera pełne zaufanie. I na tym w sumie moje zaufanie do niego się kończy. Medale medalami, ale wyłączając imprezę docelową oraz Kacpra indywidualnie, to ten sezon w ujęciu drużynowym jest taką kompromitacją, taką katastrofą, taką smutą i porutą, że chyba mało kto się spodziewał takiej kaszany. Medale zapewne uratują mu posadę. Ale czy słusznie? Trudno wierzyć, że przyszłość może wyglądać lepiej. Wszystko jednak wskazuje na to, że będziemy się musieli o tym przekonać na własnej skórze. Zarówno my, jak i zawodnicy. Bedę przyszłej zimy ściskał kciuki, bo co mi pozostaje? Jakby co, to będę odszczekiwał i jeśli zostanę do tego zmuszony, zrobię to z radością. 

Narzekaliśmy na publiczność w Oslo i twierdziliśmy, że w Vikersund na pewno będzie więcej kibiców. No może i było trochę więcej. Ale czy jakoś zdecydowanie? Te obrazki spod skoczni były bardzo smutne. Na samej skoczni też oczywiście bywały smutne, ale było i trochę jasnych punktów. Jednym z nich była postawa Hektora Kapustika. No proszę państwa. Jeden Słowak zlał wszystkich Polaków. Zajął trzynaste miejsce, co jest drugim najlepszym wynikiem w historii słowackich skoków. Tylko o jedno oczko gorszym, niż 12.miejsce Martina Švagerko z Oslo w 1993 roku. Tu śpieszę przypomnieć, że Švagerko, owszem, był mistrzem świata juniorów i stawał dwa razy na podium w pucharze świata, ale reprezentował jeszcze wtedy Czechosłowację. No, był taki kraj. A Kapustik wyśrubował rekord życiowy oraz Słowacji na poziom 235,5 metra. Czyli Słowacja ma lepszy rekord, niż Włochy, Francja, Ukraina czy Estonia. Nie wspominając już o Kanadzie, Kazachstanie czy Bułgarii. I w ogóle Hektor pokazał, że jest lotnikiem, co się zowie. Mam nadzieję, że jeszcze go zobaczymy w Planicy. Drugim jasnym punktem był Isak Langmo. To, że mu w Lahti szczęśliwy wiatr przywiał siódme miejsce, to jedno. Ale ósma i czwarta lokata na Vikersundbakken pokazały, że też ma jakieś ptasie geny. Kapustik i Langmo dołączyli do Tomofumiego w kategorii tegosezonowych odkryć na skoczniach mamucich. 

Mówią, że z racji słabszego występu w sobotę i odwołanych zawodów w niedzielę, Domen Prevc nie pobije kilku rekordów brata, może tylko je wyrównać. To się jeszcze zobaczy, bo chodzą słuchy, że Planiczanie chcą wyciągnąć do niego pomocną dłoń i zorganizować u siebie jeden dodatkowy konkurs indywidualny. Nie miałby w sumie nic przeciwko. Przecież organizowanie dodatkowych konkursów w przypadku odwoływania ich gdzie indziej nie jest niczym zdrożnym, ani bezprecedensowym. W mojej opinii nawet ze wszech miar pożądanym. Ale w przypadku Domena to ta końcówka sezonu jest w sumie rozczarowująca. Ledwo zapewnił sobie puchar i zarazem Wielkiego Szlema, to od razu ostro zabuksował. Ostatnie zwycięstwo odniósł jeszcze w Austrii, trzy tygodnie temu. Ostatni raz stał na podium w Finlandii. Jednak myślę, że na występ przed własną publicznością, to się zmobilizuje. Na razie jednak wygląda to tak, jakby nagle na konkursy przestała mu dojeżdżać głowa. Serie treningowe i kwalifikacje super a obie serie konkursowe nagle już nie tak super. 

Na słabszych lotach Domenatora skorzystał zatem ten, co miał skorzystać. Stephan Embacher. Dwa razy drugi na Kulm. Jedyny, który nawiązał wtedy wyrównaną walkę ze Słoweńcem. Austriak jest pierwszym juniorem od siedmiu lat, który wygrał konkurs pucharu świata. Poprzednim był... Domen. A Embacher  - najlepszy junior ostatnich lat. Trzy razy z rzędu zdobywał mistrzostwo świata juniorów i wreszcie ma na koncie zwycięstwo w elicie seniorów. Witamy wśród triumfatorów konkursu pś kolejnego juniora i kolejnego skoczka urodzonego w XXI wieku. Też Austriaka, ale cóż na to poradzić? Przy okazji Młody zepchnął Domena z pozycji lidera A jak juz jesteśmy przy Austriakach, to Czofi wypisał się z walki nie tylko o Małą Kryształową Kulę, ale nawet o podium w lotach. 

To by było na tyle o panach. A jak wypadł historyczny, pod pewnymi względami, weekend z lotami pań? Trochę jak w tym dowcipie, co to w sumie w 2026 roku jest już pewnie mocno politycznie niepoprawny, ale nadal mnie śmieszy: Jeden epileptyk wziął udział w zawodach baloniarskich. I nawet nieźle wypadł. No bo kurcze blade. Chwalą się, jak to promują te skoki kobiecie, jak je rozwijają, wiecie - równouprawnienie i tak dalej. Super będzie, niech się kobiety uczą latania. Zapraszają do Vikersund 30 kobiet, przyjeżdża 27, a oni do obu konkursów kwalifikacje robią, żeby odpadło 7. Czyli te siedem będzie miało po dwa, albo i po cztery skoki mniej na naukę. Żeby wymyślić coś tak bezsensownego, trzeba mieć sporo czasu, a poza tym siedzieć i główkować w kilku, bo jeden człowiek by takiej głupoty nie wymyślił. W normalnych konkursach startuje 40 pań. W lotach panów jest ich 40. Jak już zaprosili tylko 30, to po jakiego grzyba robić kwalifikacje? Żeby się pochwalić, że się zorganizowało kwalifikacje? Ktoś powie - jak nie wiadomo, o co chodzi, to chodzi o pieniądze. A guzik prawda. Nie w tym przypadku. Nagrody finansowe na lotach pań i tak są przyznawane wedle regulaminu tylko do piętnastego miejsca. A za zwycięstwa w kwalifikacjach zarówno Erin Kvandal, jak i Frida Westman przytuliły po trzy patyki we frankach szwajcarskich. Czyli wyszli na tym do tyłu. 

Absurdów jest zresztą więcej. Frida Westman zajmuje obecnie trzecie miejsce w klasyfikacji pucharu świata w lotach. Przypomnijmy, że jest to premierowa edycja i po raz pierwszy wręczone zostanie takie trofeum - Mała Kryształowa Kula za loty. Stoi więc Szwedka na wirtualnym podium i teoretycznie mogłaby nawet wygrać tę klasyfikację. Ale nie wygra. I pewnie spadnie z podium. A wiecie dlaczego? Bo jako dziewiętnasta zawodniczka klasyfikacji generalnej nie ma prawa wystąpić w Planicy, gdzie odbędzie się finałowy, trzeci konkurs. Tam w tym FISie to same kanclerskie łby. No ale dobrze już, lekarz i żona mi mówią, żebym się tyle nie denerwował. To napiszmy coś optymistycznego. Od soboty rekord Polski pań w skoku wynosi 172,5 metra i należy oczywiście do Ani Twardosz. Ania do Planicy nie poleci i dla niej sezon się już skończył, ale na podsumowanie jej występów tej zimy poczekam do ostatniego felietonu. Na razie krótko: brawo Aniu! Wielkie gratulacje!

Co ja mam jeszcze do powiedzenia w temacie niedzielnej farsy? Przeciągali te iluzje i pozory, że będą próbować przeprowadzić ten konkurs. W myśl zasady "cóż szkodzi obiecać". Kazali nawet skoczkom wyjechać na górę skoczni, choć wszyscy się pukali w czoło, że przy tym wietrze nie ma najmniejszych szans na skakanie. Przecież w telewizji pokazują grafikę z siłą i kierunkiem wiatru. Ale dyrektor Pertile uspokajał do kamer, "stay positive". No cóż, wiatr ich tam bezwzględnie wyjaśnił:

Caption this.#skijumpingfamily#skijumping#skokoholicy#Vikersund@skijumpingpl https://t.co/eW6qiDeXYm

— Marcin Hetnal (@HetnalMarcin) March 22, 2026

Cytat niezupełnie nie na temat:
"Adieu, goodbye, auf Wiederseh'n
Den letzten Weg musst du alleine geh'n
Ein letztes Lied, ein letzter Kuss
Kein Wunder wird gescheh'n
Adieu, goodbye, auf Wiederseh'n
Die Zeit mit dir war schön"
Til Lindemann