Ich nie zobaczymy w sezonie 2026/27

  • 2026-11-18 20:45

W piątek 20 listopada będziemy świadkami pierwszego konkursu Pucharu Świata w sezonie 2026/27. Będą to zmagania mikstów w norweskim Lillehammer. Tej zimy nie zobaczymy jednak na rozbiegu wielu zawodniczek i zawodników. Wśród nich nie brakuje zarówno wielce utytułowanych postaci, które zakończyły bądź przerwały sportową karierę, ale także skoczkiń i skoczków, których ze startów w zawodach najwyższej rangi wykluczyły kontuzje.

MĘŻCZYŹNI:

Kamil Stoch (Polska)

Jeden z najwybitniejszych skoczków narciarskich w historii całej dyscypliny. Debiut Polaka w zawodach Pucharu Świata przypadł na 17 stycznia 2004 roku i konkurs w Zakopanem, gdzie nieco ponad siedem lat później odniósł swoje pierwsze pucharowe zwycięstwo w karierze.

W sezonie 2010/11 Stoch wygrał zawody PŚ nie tylko w Zakopanem, ale też w Klingenthal i Planicy. Od tamtego momentu umacniał on swoją pozycję w gronie najlepszych zawodników świata, czego potwierdzeniem było m.in. zdobycie tytułu mistrza świata na dużej skoczni w Predazzo (2013) czy trzech tytułów mistrza olimpijskiego – na obu skoczniach w Soczi (2014) oraz na dużym obiekcie w Pjongczangu (2018). W 2017 roku w Lahti został również m.in. mistrzem świata w drużynie.  

Skoczek z Zębu dwukrotnie zwyciężał ponadto w klasyfikacji generalnej PŚ (w sezonach 2013/14 i 2017/18), a także trzykrotnie triumfował w Turnieju Czterech Skoczni (w 2017, 2018 i 2021 roku). W pamięci kibiców szczególnie zapadło zwycięstwo reprezentanta Polski w niemiecko-austriackim tournée z sezonu 2017/18, kiedy jako drugi skoczek w historii (po Svenie Hannawaldzie) wygrał wszystkie cztery konkursy podczas jednej edycji Turnieju.

Łącznie Stoch wystąpił w 484 konkursach PŚ, stając na podium aż w 80 z nich. Na swoim koncie ma 39 pucharowych wygranych, a także 22 miejsca na drugim i 19 miejsc na trzecim stopniu podium. Jego ostatni start w zmaganiach elity miał miejsce 29 marca 2026 roku w Planicy, gdzie uplasował się na 30. pozycji.

– Jest we mnie tyle emocji, że na pewno długo jeszcze będę to wspominał, roztrząsał. Myślę, że czuję po trosze wszystkiego, ale najbardziej czuję szczęście – radość, że wytrwałem do końca; że to już wszystko się po prostu kończy. Coś zostawię po prostu za sobą i teraz wolny będę mógł kroczyć w nowe życie – mówił m.in. po swoim ostatnim skoku w karierze Stoch.

Były lider naszej kadry nie pożegnał się całkowicie ze światem skoków narciarskich. W sezonie 2026/27 będzie pełnił rolę doradcy zarządu Polskiego Związku Narciarskiego ds. tej dyscypliny sportu.

Manuel Fettner (Austria)

Reprezentant Austrii zadebiutował w konkursie głównym PŚ już w wieku 15 lat, 6 miesięcy i 18 dni. Miało to miejsce 4 stycznia 2001 roku w Innsbrucku, gdzie zajął 44. lokatę. Dwa dni później sprawił już ogromną niespodziankę, zajmując znakomite 5. miejsce w Bischofshofen.

Później skoczek z Wiednia przez wiele lat nie mógł się przebić na stałe do austriackiej czołówki. Pierwszym poważnym sukcesem w jego seniorskiej karierze był złoty medal w konkursie drużynowym MŚ w Val di Fiemme w 2013 roku. Fettner stał się wówczas także bohaterem austriackiej kadry. W drugiej serii po wylądowaniu swojego skoku wypięła mu się prawa narta. Mimo to zachował równowagę i bezpiecznie minął strefę oceniania przez sędziów, dzięki czemu podopieczni Alexandra Pointnera zachowali szanse na obronę mistrzowskiego tytułu.

Od tamtej pory Fettner stał się etatowym członkiem austriackiej kadry na imprezach rangi mistrzowskiej. Życiowy sukces osiągnął jednak w wieku blisko 37 lat – podczas zimowych igrzysk w Pekinie w 2022 roku. Na normalnej skoczni został wicemistrzem olimpijskim, a na dużym obiekcie przypieczętował zdobycie złotego medalu przez austriacką drużynę.

Łącznie 41-latek ma w swoim dorobku siedem medali imprez rangi mistrzowskiej, z czego aż sześć zdobytych w drużynie. Sześciokrotnie stawał on również na indywidualnym podium konkursów PŚ, jednak ani razu nie udało mu się wygrać zawodów zimowego cyklu. Swój ostatni występ w zmaganiach elity zanotował 29 marca 2026 roku w Planicy, zajmując 9. lokatę. Obecnie Fettner współpracuje z trenerem kobiecej reprezentacji Austrii, pomagając w przygotowaniach do nadchodzącego sezonu swojej żonie Lisie, znanej pod panieńskim nazwiskiem Eder.

Daniel Huber (Austria)

Skoczek urodzony w Salzburgu zadebiutował w PŚ stosunkowo późno, bo dopiero w wieku 23 lat. Podczas drugiego konkursu w Sapporo, rozegranego 31 stycznia 2016 roku, zajął 35. lokatę. Swój pierwszy pucharowy punkt zdobył blisko rok później, kiedy był 30. w Innsbrucku.

Znaczący progres w karierze Hubera przypadł na sezon 2018/19, kiedy podczas pierwszego konkursu w Engelbergu zajął 3. pozycję i zanotował premierowe podium PŚ. W kolejnych sezonach Austriak utrzymywał miejsce w światowej czołówce, a 6 stycznia 2022 roku w Bischofshofen odniósł pierwszą wygraną w karierze. Tej samej zimy zdobył także wraz z drużyną olimpijskie złoto w Pekinie oraz zanotował najlepsze w swojej karierze, 11. miejsce w klasyfikacji PŚ.

Sezon 2022/23 przyniósł jednak Huberowi poważne problemy zdrowotne. Urazy prawego kolana i biodra, wymagające zabiegów operacyjnych, sprawiły, że na przestrzeni całej zimy wystartował tylko w inauguracyjnym konkursie w Wiśle oraz jednym z konkursów w Willingen. Austriak powrócił do rywalizacji w następnym sezonie, w którym zanotował kapitalną końcówkę zimy. Wygrał wówczas dwukrotnie – po jednym konkursie w Vikersund i Planicy. Ten ostatni triumf, mający miejsce 24 marca 2024 roku, pozwolił mu również sięgnąć po Małą Kryształową Kulę za PŚ w lotach narciarskich. Był to zarazem ostatni start Hubera w zmaganiach elity w karierze.

Austriak opuścił cały sezon 2024/25 z powodu kontuzji prawego kolana. Mimo tego, że we wrześniu 2025 roku wystąpił on jeszcze dwukrotnie w zawodach Letniego Pucharu Kontynentalnego w Hinterzarten, w drugi dzień Świąt Bożego Narodzenia ogłosił zakończenie kariery.

Mackenzie Boyd-Clowes (Kanada)

Zawodnik pochodzący z Toronto przez wiele lat samodzielnie reprezentował kanadyjskie skoki w zawodach PŚ mężczyzn. Po raz pierwszy pojawił się w zmaganiach elity już w styczniu 2009 roku, kiedy zajął 42. oraz 49. lokatę w Whistler. Rok później zadebiutował tam także na zimowych igrzyskach olimpijskich, notując start w konkursie drużynowym.

W późniejszych latach Boyd-Clowes regularnie gromadził punkty Pucharu Świata. Wyjątkiem był sezon 2014/15, w którym zawiesił swoją karierę. Najlepsze wyniki Kanadyjczyka przypadły na sezon 2020/21. Dwukrotnie plasował się wówczas w czołowej „10” pucharowych zmagań, a dzięki zdobyciu 115 punktów zajął 32. miejsce w klasyfikacji generalnej. W lutym 2022 roku zapisał się również w historii kanadyjskich skoków, będąc liderem drużyny, która w Pekinie sensacyjnie wywalczyła brązowy medal olimpijski w konkursie mikstów.

Tuż przed sezonem 2023/24 Boyd-Clowes ponownie zawiesił karierę, jednak postanowił wrócić przed sezonem 2025/26, aby po raz ostatni wystąpić na igrzyskach olimpijskich. W lutym 2026 roku ogłosił, że po zakończeniu igrzysk ostatecznie rozstaje się ze skokami. Podczas swojej kariery skoczek z Kraju Klonowego Liścia sześciokrotnie startował na MŚ w narciarstwie klasycznym i MŚ w lotach narciarskich. Na swoim koncie ma również aż pięć startów na zimowych igrzyskach olimpijskich. W swoim ostatnim występie w karierze, czyli olimpijskim konkursie na dużej skoczni w Predazzo, był 45.

Fredrik Villumstad (Norwegia)

27-latek był w ostatnich sezonach zawodnikiem, który dość regularnie pojawiał się w konkursach PŚ. Debiut Villumstada w zmaganiach elity przypadł na 12 marca 2019 roku i zawody w Lillehammer, w których był 46. Na swoje pierwsze pucharowe punkty musiał jednak poczekać dopiero do sezonu 2021/22, w którym zdobył 62 „oczka” i zajął 42. pozycję w łącznej punktacji PŚ. Jego najlepszym wynikiem w pojedynczym konkursie była 9. lokata w jednym z konkursów w rodzinnym Oslo.

Po dwóch słabszych sezonach, w których Norweg sporadycznie zdobywał punkty zimowego cyklu, przyszedł rok, w którym notował najlepsze wyniki w karierze. Latem 2024 roku w Courchevel zdobył swoje jedyne podium zawodów Grand Prix, natomiast w zimowym sezonie 2024/25 zdobył aż 127 punktów do klasyfikacji generalnej PŚ. Villumstad wyrównał także wtedy w Wiśle swoje życiowe osiągnięcie w zmaganiach elity, czyli 9. miejsce. Cały sezon zakończył na 34. pozycji w łącznej punktacji.

Minionej zimy Villumstad skakał tylko w Pucharze Kontynentalnym, natomiast w październiku 2026 roku ogłosił swój rozbrat ze skokami za pośrednictwem mediów społecznościowych. Decyzję tę argumentował m.in. brakiem wystarczającej motywacji do dalszej walki o najwyższe cele.

Jarosław Krzak (Polska)

Polski skoczek występował głównie w zawodach niższej rangi. 19 stycznia 2021 roku zanotował m.in. miejsce na najniższym stopniu podium konkursu FIS Cup w Szczyrku. Niespełna dwa miesiące wcześniej Krzak po raz pierwszy wystąpił z kolei w kwalifikacjach do zawodów PŚ w Wiśle, lecz nie udało mu się awansować do pierwszej serii konkursowej. Wyczyn ten nie udał mu się także rok później – ponownie na Skoczni im. Adama Małysza.

Latem 2022 roku reprezentant Polski sprawił niespodziankę, zajmując 12. pozycję w zawodach Grand Prix w Courchevel. Mimo to, nie zdołał on już wywalczyć sobie miejsca w kadrze na zawody PŚ. W samym LGP wystartował później jeszcze tylko dwa razy w Rasnovie w 2023 roku, gdzie nie udało mu się zdobyć ani jednego punktu. W ubiegłym sezonie 26-latek startował na ogół w Pucharze Kontynentalnym, gdzie jego najlepszym wynikiem była 11. lokata w jednym z konkursów w chińskim Zhangjiakou.

Wiosną 2026 roku Polak znalazł się w beskidzkiej grupie bazowej, natomiast w sezonie letnim wziął udział tylko w Międzynarodowym Memoriale Olimpijczyków w Szczyrku. Był to zarazem ostatni start Krzaka w karierze, a zakończenie przez niego przygody ze skokami potwierdził we wrześniu 2026 roku w rozmowie ze Skijumping.pl jego klubowy trener, Łukasz Kruczek.

Kacper Juroszek (Polska)

Kilka sezonów temu zawodnik AZS AWF Katowice był uważany za jedną z nadziei polskiej kadry. Jego debiut w PŚ przypadł na zawody w Lahti, rozegrane 25 lutego 2022 roku. Do końca sezonu 2021/22 wziął udział w jeszcze trzech pucharowych konkursach, ale nie udało mu się zdobyć punktów.

Obiecujące w jego wykonaniu było lato 2022 roku, gdy zajął 22. pozycję w klasyfikacji LGP. W sezonie zimowym Juroszek miał jednak problemy z przebiciem się do kadry prowadzonej wówczas przez Thomasa Thurnbichlera. W czołowej „30” zawodów najwyższej rangi znalazł się raz. 18 lutego 2023 roku zajął 14. lokatę w Rasnovie. Później skoczek z Cieszyna dość często startował w zawodach LGP, jednak w samym PŚ udało mu się wystąpić jeszcze tylko w dwóch konkursach – w Sapporo w lutym 2025 roku.

Przygotowania do minionej zimy Juroszek rozpoczął jako członek kadry A, ale w trakcie sezonu trafił na zaplecze polskiej kadry i startował głównie w „trzecioligowym” cyklu FIS Cup. Przed sezonem 2026/27 nie znalazł się już w żadnej grupie szkoleniowej, a w kwietniowej rozmowie z naszym portalem poinformował o zawieszeniu kariery. Jak sam mówił, ten czas ma służyć poukładaniu przez niego sfery mentalnej oraz spraw finansowych.

Tomasz Pilch (Polska)

Wiślanin pojawił się po raz pierwszy w PŚ niedługo po swoich 17. urodzinach. Po bardzo dobrych wynikach w Pucharze Kontynentalnym zadebiutował on w zawodach najwyższej rangi podczas austriackiej części Turnieju Czterech Skoczni w sezonie 2017/18, kwalifikując się do konkursu zarówno w Innsbrucku, jak i Bischofshofen. W tym samym sezonie zdobył także premierowy punkt PŚ, zajmując 30. pozycję w Zakopanem.

W sezonie 2020/21 Pilch sensacyjnie zdobył tytuł mistrza Polski podczas jednoseryjnego konkursu w Wiśle, natomiast w sezonie 2022/23 osiągnął swoje najlepsze wyniki w zawodach PŚ. 26-latek punktował w nich dwukrotnie. Podczas inauguracyjnego konkursu w Wiśle był 23., a w Rasnovie zajął 12. miejsce – najwyższe w historii swoich pucharowych występów. Po raz ostatni w zmaganiach elity wystąpił z kolei pod koniec marca 2023 roku w Lahti, kończąc zmagania na 49. lokacie.

Przed sezonem 2025/26 Pilch znalazł się w składzie beskidzkiej grupy bazowej, funkcjonującej przy kadrze narodowej B. Minionej zimy nie wystąpił jednak ani razu na arenie międzynarodowej. W styczniu 2026 roku poinformował w mediach społecznościowych, że z przyczyn od niego niezależnych jest zmuszony zawiesić karierę sportową.

Niklas Bachlinger (Austria)

Niespełna 25-letni reprezentant Austrii zadebiutował w zawodach PŚ w sezonie 2020/21, zajmując 38. lokatę podczas pierwszego konkursu w Willingen. Tej samej zimy wystąpił w zmaganiach elity jeszcze raz, plasując się w Rasnovie na 32. pozycji. Niezwykle udane w wykonaniu Bachlingera były jednak mistrzostwa świata juniorów w Lahti, gdzie zdobywał złote medale zarówno indywidualnie, jak i w drużynie.

Mimo znaczących sukcesów w wieku juniorskim austriacki skoczek startował w kolejnych latach głównie w zawodach FIS Cup i Pucharu Kontynentalnego. Przełomem było dla niego lato 2025 roku, kiedy był jedną z rewelacji zawodów Grand Prix. Bachlinger odniósł wówczas dwie wygrane (w Courchevel i Wiśle), a w klasyfikacji generalnej całego cyklu zajął 3. miejsce. Minionej zimy nie przebił się jednak na stałe do kadry Andreasa Widholezla, występując w całym sezonie tylko podczas austriackiej części Turnieju Czterech Skoczni i nie zdobywając ani razu pucharowych punktów.

W lipcu 2026 roku Bachlinger doznał w czasie treningu w Stams zerwania więzadła krzyżowego przedniego w lewym kolanie, a także urazów łąkotki przyśrodkowej i bocznej. Wspomniane urazy powodują, że Austriak z dużym prawdopodobieństwem opuści cały sezon 2026/27.

Erik Belshaw (USA)

W sezonie 2023/24 zawodnik ze Steamboat Springs był jedną z rewelacji PŚ, notując kilka bardzo dobrych startów – m.in. znakomite 8. miejsce podczas piątkowego konkursu w Planicy. Na przestrzeni całej zimy Belshaw zgromadził wówczas 137 pucharowych punktów i uplasował się w „generalce” na 35. pozycji. Tej samej zimy był również o krok od wywalczenia tytułu mistrza świata juniorów na normalnej skoczni w Planicy, przegrywając o zaledwie 0,8 pkt. ze Stephanem Embacherem.

Po dużo słabszym sezonie 2024/25, Amerykanin zanotował całkowicie nieudany sezon 2025/26, w którym nie zdołał wywalczy ani jednego pucharowego punktu. Najlepszym startem Belshawa podczas minionej zimy była dopiero 40. lokata w niedzielnym konkursie w Wiśle. Wystąpił on również na MŚ w lotach w Oberstdorfie, gdzie nie przebrnął kwalifikacji do zawodów indywidualnych, a wraz z kolegami z zespołu zajął przedostatnie, 9. miejsce.

Słaba dyspozycja sprawiła, że Belshaw nie załapał się do kadry USA na zimowe igrzyska olimpijskie w Mediolanie i Cortinie d’Ampezzo. W listopadzie 2026 roku tamtejsza federacja narciarska poinformowała, że po namyśle i konsultacjach ze sztabem szkoleniowym 22-latek zdecydował się na przerwę od startów w najbliższym sezonie zimowym.

Decker Dean (USA)

Debiut Amerykanina w kwalifikacjach do zawodów PŚ miał miejsce w listopadzie 2019 roku w Wiśle. Po raz pierwszy w konkursie głównym wystąpił on z kolei 3 stycznia 2021 roku, kiedy był 48. w Innsbrucku. Nieco ponad rok później w Willingen Dean wywalczył swoje premierowe punkty w zmaganiach elity, plasując się odpowiednio na 26. oraz 28. miejscu. Również w sezonie 2021/22 zadebiutował on na zimowych igrzyskach olimpijskich, jednak ani indywidualnie, ani drużynowo nie zdołał on awansować do drugiej serii.

W kolejnych latach skoczek zza oceanu punktował w zawodach PŚ jeszcze tylko dwa razy – w obu przypadkach miało to miejsce w sezonie 2022/23. Później sporadycznie kwalifikował się do konkursów PŚ, a minionej zimy pojawił się na starcie kwalifikacji do zmagań elity tylko podczas styczniowych zawodów w Sapporo. W kwietniu 2026 roku Amerykanin poinformował w mediach społecznościowych o zakończeniu swojej kariery sportowej.

Andrew Urlaub (USA)

25-latek to kolejny skoczek ze Stanów Zjednoczonych, którego nie zobaczymy na światowych skoczniach w nowym sezonie. Po raz pierwszy w zmaganiach elity mogliśmy go zobaczyć już podczas MŚ w narciarstwie klasycznym w Seefeld w 2019 roku. Debiut Amerykanina w zawodach PŚ stał się faktem 29 listopada 2020 roku w Ruce. Tamten konkurs nie był jednak dla niego udany, gdyż po słabym skoku w pierwszej serii ocenianej został także dyskwalifikowany za nieprzepisowy kombinezon.

Na swoje pierwsze pucharowe punkty Urlaub musiał czekać aż do lutego 2023 roku, kiedy zajął w Willingen 26. pozycję. Później dość regularnie startował w zmaganiach elity, jednak łącznie sztuka awansu do drugiej serii zawodów PŚ udawała mu się jeszcze tylko trzykrotnie. Po raz ostatni miało to miejsce 25 listopada 2025 roku na normalnej skoczni w Falun, gdzie znów był 26.

W lipcu 2026 roku skoczek z Eau Claire poinformował, że kończy swoją przygodę ze skokami. Amerykanin zapewniał jednocześnie w swoim oświadczeniu, opublikowanym na łamach mediów społecznościowych, że chce pozostać blisko skoków narciarskich.

Clemens Leitner (Austria)

Austriacki skoczek pochodzący ze Stams po raz pierwszy pojawił się w eliminacjach do zawodów PŚ w styczniu 2017 roku w Bischofshofen. Jego debiut w konkursie głównym miał z kolei miejsce blisko rok później w Innsbrucku, gdzie udało mu się zająć 29. lokatę i zdobyć premierowe punkty PŚ. Również w 2018 roku Austriak wywalczył dwa medale MŚ juniorów w Kanderstegu – srebro w konkursie drużynowym oraz brąz w zawodach indywidualnych.

W kolejnych latach Leitner bardzo dobrze radził sobie przede wszystkim w Pucharze Kontynentalnym, wygrywając na przestrzeni całej kariery aż 10 konkursów tego cyklu. W sezonie 2019/20 został także triumfatorem łącznej punktacji PK. Oprócz tego, dostawał on sporadycznie szanse występów w zawodach PŚ – najczęściej podczas austriackiej części Turnieju Czterech Skoczni.

Najbardziej udany dla 28-latka był sezon 2022/23, w którym sześciokrotnie zdobywał pucharowe punkty i z dorobkiem 59 „oczek” zakończył zimę na 41. miejscu w klasyfikacji generalnej. Leitner dość często startował również w konkursach LGP, a 18 października 2025 roku zajął nawet 5. pozycję w Hinzenbach. W marcu 2026 roku Austriak poinformował o zakończeniu kariery, chcąc skupić się na nauce i przyszłości zawodowej.

Stefan Rainer (Austria)

Austriak był zawodnikiem, występującym podczas swojej kariery głównie w zawodach Pucharu Kontynentalnego lub FIS Cup. W sezonie 2020/21 zadebiutował on w konkursie głównym PŚ, kończąc zawody w Bischofshofen na 42. miejscu. Potem Rainer jeszcze tylko trzykrotnie wystąpił w konkursach najwyższej rangi w sezonie 2021/22, ale ani razu nie udała mu się sztuka awansu do serii finałowej. Po raz ostatni Austriak przystąpił do kwalifikacji zawodów najwyższej rangi w styczniu 2023 roku w Bad Mitterndorf, gdzie został zdyskwalifikowany.

27-latek największe sukcesy w karierze święcił w zawodach FIS Cup, gdzie w sezonie 2023/24 triumfował w klasyfikacji generalnej. Ponadto, dwukrotnie plasował się w łącznej punktacji na 2. pozycji (w sezonach 2019/20 i 2025/26) oraz raz na 3. lokacie (sezon 2024/25). Na swoim koncie ma także dwie wygrane w konkursach Pucharu Kontynentalnego. W kwietniu 2026 roku skoczek pochodzący z Goldegg im Pongau zdecydował się zakończyć przygodę ze skokami.

Peter Resinger (Austria)

26-letni były austriacki skoczek swoje największe sukcesy odnosił jako junior. W 2020 roku w Oberwiesenthal wywalczył aż trzy medale MŚ juniorów – srebro w konkursie drużynowym oraz złoto w zmaganiach indywidualnych i rywalizacji mikstów.

Mimo świetnych występów na juniorskim czempionacie Resinger nie był w stanie na stałe przebić się do austriackiej kadry, występując na ogół w zawodach Pucharu Kontynentalnego i FIS Cup. W tym ostatnim cyklu zdołał wygrać nawet jeden konkurs, a minionej zimy dwukrotnie plasował się na podium „trzecioligowych” zmagań w Szczyrku. Przedstawiciel klubu SV Schwarzach dwukrotnie w swojej karierze zdobywał także punkty LGP. W sierpniu 2020 roku w Wiśle i we wrześniu 2025 roku w Hinzenbach zajmował on 30. lokatę.

Pod koniec lutego 2026 roku Resinger ogłosił rozstanie ze skokami. W sezonie 2026/27 będzie on jednak obecny podczas zawodów PŚ, gdyż będzie współpracował z reprezentacją Japonii jako serwisant.

Justin Lisso (Niemcy)

W 2018 roku niemiecki skoczek był częścią drużyny, która na MŚ juniorów w Kanderstegu zdobyła złoto w konkursie drużynowym oraz srebro w zmaganiach mikstów. Debiut przedstawiciela klubu WSV Schmiedefeld w konkursie PŚ miał miejsce 1 stycznia 2022 roku w Garmisch-Partenkirchen, a trzy tygodnie później w Titisee-Neustadt sięgnął po pierwsze pucharowe punkty, plasując się odpowiednio na 11. i 13. miejscu. Następnej zimy Lisso czterokrotnie awansował do serii finałowej zawodów PŚ, zajmując w klasyfikacji generalnej 40. lokatę.

Kariera niespełna 27-letniego skoczka była zdominowana przez kontuzje. Łącznie aż trzykrotnie doznawał on zerwania więzadeł krzyżowych w kolanie. Ostatni taki uraz miał miejsce w listopadzie 2025 roku. Tuż po zakończeniu sezonu 2025/26 reprezentant Niemiec ogłosił swoje pożegnanie ze skokami.

Benedikt Holub (Czechy)

26-letni reprezentant Czech występował najczęściej w zawodach niższej rangi, a w sezonie 2020/21 zdołał nawet zanotować jedno miejsce na podium indywidualnego konkursu cyklu FIS Cup. W zawodach PŚ wystąpił on tylko dwukrotnie – za każdym razem w rywalizacji drużynowej. Miało to miejsce w Zakopanem w 2023 i 2024 roku. Indywidualnie wystartował w kwalifikacjach do zawodów najwyższej rangi tylko raz, jednak nie zdołał awansować do pierwszej serii zakopiańskiego konkursu w sezonie 2023/24.

Holub ma na swoim koncie także występy w indywidualnych konkursach Igrzysk Europejskich w Zakopanem w 2023 roku, a jego ostatni start na arenie międzynarodowej miał miejsce w lutym 2026 roku podczas Pucharu Kontynentalnego w Kranju. W marcu tego samego roku czeskie media informowały o zakończeniu przez niego kariery.

 

KOBIETY:

Katharina Schmid (Niemcy)

Niemiecka zawodniczka, znana pod panieńskim nazwiskiem Althaus, jest jedną z najbardziej utytułowanych skoczkiń narciarskich w historii. Jej debiut w PŚ przypadł na premierowe zawody tego cyklu, czyli konkurs w Lillehammer, rozegrany 3 grudnia 2011 roku. Zajęła wówczas dopiero 33. miejsce. Na swoje pierwsze punkty Schmid musiała czekać tylko do kolejnego konkursu w Hinterzarten, gdzie była 24.

Z biegiem czasu skoczkini z Oberstdorfu coraz mocniej dobijała się do światowej czołówki, a przełomem w jej karierze okazał się sezon 2016/17. 15 stycznia 2017 roku wywalczyła ona swoje pierwsze pucharowe podium (3. miejsce w Sapporo), a niespełna miesiąc później odniosła premierową wygraną w Ljubnie. Kolejna zima była najlepsza w jej dotychczasowej karierze, gdyż zakończyła sezon jako druga zawodniczka klasyfikacji generalnej PŚ, a także została indywidualnie wicemistrzynią olimpijską w Pjongczangu.

Na przestrzeni dalszych lat Schmid zdobywała kolejne medale imprez rangi mistrzowskiej, będąc m.in. w 2022 roku ponownie srebrną medalistką olimpijską. W Pekinie była najbliżej olimpijskiego złota, gdyż prowadziła po pierwszej serii zmagań. W drugiej kolejce musiała jednak uznać wyższość Słowenki Uršy Bogataj. Zdecydowanie najbardziej udaną imprezą w jej karierze były MŚ w Planicy w 2023 roku, z których przywiozła aż 4 medale – 3 złote i 1 brązowy. Ponownie zajęła także 2. miejsce w łącznej punktacji PŚ.

Przed sezonem 2025/26 zawodniczka z Oberstdorfu ogłosiła, iż wspomniana zima będzie jej ostatnim sezonem w karierze. Po raz czwarty wystąpiła wówczas na igrzyskach olimpijskich, a swój ostatni skok oddała podczas finałowych zawodów PŚ w Planicy. Łącznie Schmid aż 61 razy stawała na pucharowym podium, wygrywając 19 konkursów.

Ema Klinec (Słowenia)

Swój pierwszy znaczący sukces w zmaganiach elity Klinec odniosła już w sierpniu 2013 roku, wygrywając konkurs LGP w Courchevel. W grudniu tego samego roku zadebiutowała z kolei w PŚ, zajmując wysokie 7. miejsce w Lillehammer.

W kolejnych latach Słowenka umacniała swoją pozycję w światowej czołówce, jednak w walce o najwyższe laury przeszkadzały jej problemy zdrowotne. Dwukrotnie doznawała ona zerwania więzadeł krzyżowych – w 2014 roku w prawym, a w 2018 roku w lewym kolanie. Pewnym przełomem okazały się za to MŚ w Oberstdorfie w 2021 roku, gdzie sięgnęła po złoty medal na normalnej skoczni, a także po srebro w konkursie drużynowym. Pod koniec tego samego roku wygrała także swój pierwszy konkurs PŚ (w Niżnym Tagile).

Zdecydowanie najlepszy w wykonaniu 28-latki był sezon 2022/23, który zakończyła na najniższym stopniu podium klasyfikacji generalnej zimowego cyklu. Tej samej zimy została także pierwszą skoczkinią w historii, która pofrunęła poza granicę 200. metra. Podczas jednego z treningów w Vikersund osiągnęła 203 metry, a w pierwszym konkursie w historii lotów narciarskich kobiet skoczyła 226 metrów. Jest to zarazem jej rekord życiowy, a w latach 2023-2024 był to również nieoficjalny rekord świata.

Minionej zimy Klinec znów miała poważne problemy ze zdrowiem. Były one spowodowane komplikacjami po rutynowym zabiegu stomatologicznym, które sprawiły, że musiała ona opuścić znaczną część sezonu. W ostatnich miesiącach ponownie prezentowała wysoką dyspozycję, wygrywając łączną punktację LGP oraz inauguracyjny konkurs w Wiśle. 9 listopada 2026 roku podczas specjalnej konferencji prasowej Słowenka ogłosiła nieoczekiwanie koniec kariery.

Silje Opseth (Norwegia)

Po całkowicie nieudanym sezonie 2024/25, w którym była rekordzistka świata w długości lotu narciarskiego kobiet odniosła m.in. bolesny uraz kolana i opuściła MŚ w Trondheim, przyszło kilka bardzo dobrych wyników zanotowanych minionej zimy. Szczególnie udana w jej wykonaniu była druga część sezonu, w czasie której kilkukrotnie plasowała się w czołowej „10” zawodów PŚ. Ponadto, na igrzyskach w Mediolanie i Cortinie d’Ampezzo Opseth uplasowała się m.in. na znakomitym 5. miejscu na dużej skoczni – najlepszym w historii jej olimpijskich startów.

Początek tegorocznego sezonu letniego również ułożył się pomyślnie dla Norweżki, gdyż w pierwszych dwóch startach dwukrotnie znalazła się na podium. W Wiśle zajęła ona odpowiednio 2. oraz 3. lokatę. Jak się później okazało, były to jedyne starty Opseth latem 2026 roku. W październiku skoczkini z kraju fiordów ogłosiła, że zostanie mamą i opuści nadchodzący sezon zimowy. 27-latka zapewniła jednocześnie, że nie kończy swojej kariery sportowej.

– Mój cel pozostaje dokładnie taki sam jak wtedy, gdy w 2025 roku wykluczyła mnie kontuzja kolana: zamierzam znów wygrywać na najwyższym poziomie w skokach narciarskich. Droga powrotna po prostu zrobiła się trochę bardziej kręta! – pisała m.in. Norweżka w mediach społecznościowych.

Anna Hollandt (Niemcy)

Debiut niemieckiej skoczkini, znanej pod panieńskim nazwiskiem Rupprecht, w zawodach najwyższej rangi przypadł na 7 stycznia 2012 roku, kiedy zajęła ona 46. lokatę w Hinterzarten. Po raz pierwszy zdobyła ona pucharowe punkty ponad dwa lata później w Hinzenbach, a podczas inauguracyjnych zawodów sezonu 2016/17 wywalczyła swoje jedyne pucharowe podium (3. miejsce w Lillehammer). Dwa tygodnie po tym ostatnim osiągnięciu Niemka doznała w Niżnym Tagile zerwania więzadła krzyżowego przedniego w kolanie, przez co musiała przedwcześnie zakończyć sezon.

Hollandt wróciła do rywalizacji już w następnym sezonie, jednak latem 2019 roku ponownie doznała urazu kolana – tym razem uszkodzenia łąkotki i chrząstki stawowej. Po kolejnym powrocie do zmagań elity (w sezonie 2020/21) zanotowała ona swój najlepszy sezon PŚ w karierze, zakończony zajęciem 17. miejsca w łącznej punktacji. Tej samej zimy była także częścią niemieckiej drużyny, która zdobyła w Oberstdorfie tytuł mistrzów świata w rywalizacji drużyn mieszanych.

Złoty medal światowego czempionatu w konkursie mikstów przedstawicielka klubu SC Degenfeld zdobyła ponownie w 2023 roku w Planicy, lecz w ostatnich latach prezentowała nierówną dyspozycję w zawodach PŚ. Hollandt przedwcześnie zakończyła swoje starty w sezonie 2024/25 z powodu problemów natury mentalnej, natomiast w marcu 2026 roku ogłoszono, iż po zakończeniu sezonu 2025/26 rozstaje się ona ze skokami.

Julia Kykkaenen (Finlandia)

Reprezentantka Finlandii debiutowała w rywalizacji światowej czołówki już w wieku niespełna 15 lat. Podczas pierwszego konkursu kobiet w historii MŚ w narciarstwie klasycznym, odbywającego się w 2009 roku w Libercu, zajęła ona 26. miejsce. W grudniu 2011 roku Kykkaenen uczestniczyła również w premierowym konkursie PŚ kobiet w Lillehammer, w którym uplasowała się na 14. pozycji.

W kolejnych latach Finka regularnie zdobywała pucharowe punkty, a najlepszy w jej karierze okazał się sezon 2013/14. To właśnie wtedy dwukrotnie meldowała się na najniższym stopniu podium konkursów PŚ (w Hinzenbach i Falun), a także zajęła 9. lokatę w klasyfikacji generalnej. Na przestrzeni swojej kariery skoczkini z Lahti trzykrotnie uczestniczyła w zimowych igrzyskach olimpijskich (w 2014, 2018 i 2022 roku), a także aż dziewięciokrotnie na MŚ w narciarstwie klasycznym (w latach 2009-2025).

W marcu 2026 roku reprezentantka „Suomi” ogłosiła w mediach społecznościowych, że po sezonie 2025/26 kończy swoją karierę. Jej ostatnim występem był konkurs w Oslo z 15 marca 2026 roku. Kykkaenen zakończyła te zmagania na 38. miejscu.

Paige Jones (USA)

24-letnia zawodniczka pochodząca z Park City po raz pierwszy pojawiła się w kwalifikacjach do zawodów PŚ w lutym 2020 roku, podczas rywalizacji w Hinzenbach. Jej debiut w konkursie zimowego cyklu przypadł jednak na styczeń 2021 roku, kiedy uplasowała się na 31. lokacie w Ljubnie.

Na przestrzeni kolejnych sezonów Jones stawała się coraz ważniejszą częścią amerykańskiej ekipy, startując w latach 2021-2025 trzykrotnie na MŚ w narciarstwie klasycznym. Choć w tym czasie udało jej się kilkanaście razy zdobyć pucharowe punkty, najlepsze wyniki w karierze przyniósł skoczkini zza oceanu dopiero sezon 2025/26. To właśnie minionej zimy zdobyła 118 punktów i uplasowała się w klasyfikacji PŚ na 31. miejscu. Zanotowała również swój olimpijski debiut.

Podczas zmagań na normalnym obiekcie w Predazzo zajęła 23. pozycję w konkursie indywidualnym oraz była częścią ekipy, która była 7. w konkursie mikstów. Rywalizację na dużym obiekcie Jones zakończyła z kolei na 28. pozycji. Tuż po tych zawodach Amerykanka ogłosiła w mediach społecznościowych, że był to jej ostatni start w sportowej karierze.

Annika Belshaw (USA)

Reprezentantka Stanów Zjednoczonych zaczynała swoją karierę od trenowania kombinacji norweskiej, a w PŚ kobiet w skokach narciarskich zadebiutowała 27 stycznia 2018 roku w słoweńskim Ljubnie, zajmując 39. lokatę. Po raz pierwszy pucharowe punkty Belshaw wywalczyła jednak dopiero 4 grudnia 2022 roku, kiedy podczas zawodów na dużej skoczni w Lillehammer uplasowała się na 20. pozycji.

Najlepsze wyniki w zmaganiach najwyższej rangi zawodniczka ze Steamboat Springs osiągała minionej zimy, kiedy zakończyła sezon na 27. miejscu w łącznej punktacji PŚ. W sezonie 2025/26 zakończyła również drugi konkurs w Ljubnie na najlepszej w karierze, 7. pozycji. W lutym 2026 roku Belshaw zadebiutowała na zimowych igrzyskach olimpijskich, gdzie była 21. na normalnym obiekcie oraz była członkinią drużyny, która zajęła 7. lokatę w konkursie mikstów. W konkursie indywidualnym na dużej skoczni otrzymała z kolei dyskwalifikację z powodu zbyt długich nart.

W czasie swojej kariery Amerykanka trzykrotnie wzięła udział w MŚ w narciarstwie klasycznym. W lipcu 2026 roku poinformowała ona o zakończeniu kariery sportowej.

Annika Sieff (Włochy)

Pod nieobecność kontuzjowanej Lary Malsiner 23-letnia skoczkini była w minionym sezonie liderką kobiecej reprezentacji Włoch. Sieff nie wystąpiła jedynie w finałowym konkursie PŚ kobiet w Planicy, a w pozostałych zawodach sztuka awansu do drugiej serii nie udała jej się zaledwie raz. Podczas drugiego konkursu w Wiśle zajęła ona 31. miejsce. Cały sezon zakończyła ona z kolei na 26. pozycji w klasyfikacji generalnej.

Całkiem pomyślnie wypadł również debiut Sieff na zimowych igrzyskach olimpijskich w Mediolanie i Cortinie d’Ampezzo. Indywidualnie zajmowała 19. lokatę na normalnej oraz 13. na dużej skoczni. Zawodniczka z Cavalese wystąpiła też w konkursie mikstów, gdzie Włosi uplasowali się na 10. pozycji.

W czerwcu 2026 roku reprezentantka Italii doznała upadku podczas obozu przygotowawczego w Predazzo, wskutek którego zerwała więzadło krzyżowe przednie i więzadło poboczne przyśrodkowe w prawym kolanie. Wspomniany uraz najprawdopodobniej wykluczy ją ze startów w sezonie 2026/27.

Emma Chervet (Francja)

Reprezentantka Francji to kolejna zawodniczka, która od kilku miesięcy walczy o powrót do pełni sił po poważnej kontuzji. Latem 2026 roku francuskie media informowały, że Chervet zaliczyła bolesny upadek w czasie jednej z sesji treningowych w Courchevel. Jak się później okazało, przedstawicielka klubu CS Chamonix doznała w wyniku tego zdarzenia zerwania więzadła krzyżowego przedniego w kolanie oraz uszkodzenia łąkotki.

Wspomniane urazy sprawiają, że niespełna 23-letnia skoczkini straci cały sezon 2026/27. Minionej zimy Chervet zdobyła tylko 1 punkt do klasyfikacji generalnej PŚ, zajmując w niej 67. miejsce. Po raz pierwszy w karierze wystąpiła jednak na zimowych igrzyskach olimpijskich, gdzie indywidualnie była 43. na normalnym oraz 45. na dużym obiekcie. Znalazła się również w składzie drużyny, która zajęła 9. pozycję w konkursie mikstów.

Nora Midtsundstad (Norwegia)

Swoje największe sukcesy w karierze Norweżka odnosiła jeszcze jako juniorka, będąc m.in. członkinią drużyny, która w zmaganiach mikstów wywalczyła brązowy medal MŚ juniorów w Zakopanem w 2022 roku. W tym samym roku Midstundstad została także srebrną medalistką Zimowego Olimpijskiego Festiwalu Młodzieży Europy, przegrywając na normalnej skoczni w Lahti jedynie z Niką Prevc.

W zmaganiach elity skoczkini z kraju fiordów zadebiutowała podczas finałowych zawodów sezonu 2021/22 w Oberhofie, a swoje pierwsze pucharowe punkty zdobyła 4 grudnia 2022 roku w Lillehammer. Zajęła wówczas 24. lokatę. Do końca sezonu sztuka awansu do czołowej „30” konkursów PŚ udała jej się jeszcze pięciokrotnie, co przełożyło się na zdobycie 78 punktów i zakończenie zimy na 39. miejscu w klasyfikacji generalnej. Jak się później okazało, był to jedyny sezon, w którym Midtsundstad zdobywała punkty w zawodach najwyższej rangi.

W ostatniej edycji zimowego cyklu 23-latka wystartowała tylko podczas inauguracyjnego weekendu w Lillehammer, jednak nie zdołała awansować do żadnego z dwóch konkursów indywidualnych. W lipcu 2026 roku Norweżka ogłosiła swój rozbrat ze skokami. Jak sama podkreślała, spory wpływ na podjęcie przez nią takiej decyzji miała kontuzja, którą odniosła kilka lat wcześniej.

Yūka Kobayashi (Japonia)

32-letnia reprezentantka Japonii, będąca prywatnie także siostrą Junshiro, Ryoyu i Tatsunao, swoje największe sukcesy odnosiła w konkursach zimowej uniwersjady. Na swoim koncie ma łącznie aż sześć medali tej imprezy, a w 2015 i 2017 roku sięgała m.in. po srebrne medale w konkursach indywidualnych.

Jeśli chodzi o zmagania elity, najbardziej udanym czasem w karierze Kobayashi było lato 2022 roku, kiedy zajęła bardzo dobre 10. miejsce w łącznej punktacji cyklu Grand Prix. Sytuacja wyglądała inaczej jednak podczas zawodów PŚ. Japońska skoczkini występowała w zimowym cyklu wyłącznie w konkursach rozgrywanych przed własną publicznością. Jej debiut w zmaganiach elity miał miejsce już w marcu 2012 roku w Zao, gdzie zajęła 40. miejsce.

Łącznie w swojej karierze Kobayashi pięciokrotnie zdobywała pucharowe punkty, a jej najlepszym wynikiem była 23. lokata w drugim konkursie w Sapporo w styczniu 2015 roku. Po raz ostatni wystąpiła ona w pucharowych zmaganiach 24 stycznia 2025 roku w Zao, plasując się na 38. pozycji. W styczniu 2026 roku reprezentowana przez japońską zawodniczkę drużyna Chintai Ski Club ogłosiła, iż po sezonie olimpijskim kończy ona swoją przygodę ze skokami.

Natalie Eilers (Kanada)

Kanadyjska skoczkini zadebiutowała w zawodach PŚ 15 lutego 2017 roku podczas próby przedolimpijskiej na normalnej skoczni w Pjongczangu. Już w swoim premierowym starcie zdobyła pucharowe punkty, zajmując 28. miejsce. W kolejnych latach Eilers sporadycznie kwalifikowała się do konkursów zimowego cyklu czy zdobywała pucharowe punkty. Trzykrotnie startowała także na mistrzostwach świata, a w 2022 roku zajęła 2. lokatę w klasyfikacji Letniego Pucharu Kontynentalnego kobiet.

Na początku 2024 roku reprezentantka Kraju Klonowego Liścia zaliczyła groźny upadek podczas treningów w Planicy. Wskutek tego zdarzenia zerwała wówczas więzadło krzyżowe przednie i uszkodziła łąkotkę w prawym kolanie, a także doznała urazu kości udowej i częściowego zwichnięcia barku. Po dwóch operacjach i wielomiesięcznej rehabilitacji skoczkini z Calgary powróciła do zmagań elity latem 2025 roku. Minionej zimy 28-latka wystąpiła z kolei tylko w jednym konkursie najwyższej rangi. Na normalnej skoczni w Falun była 58.

W lutym 2026 roku Eilers zaliczyła także olimpijski debiut. Na normalnej skoczni w Predazzo zajęła 49. pozycję. Kilka dni później nie przystąpiła natomiast do zmagań na dużym obiekcie. Pod koniec kwietnia Kanadyjka ogłosiła w mediach społecznościowych, że żegna się ze skokami.

Veronika Jenčová (Czechy)

Reprezentantka Czech po raz pierwszy wystąpiła w zawodach PŚ 27 stycznia 2024 roku w słoweńskim Ljubnie. W tym samym konkursie zdołała także awansować do serii finałowej, kończąc całe zmagania na 30. miejscu. Był to zarazem jedyny raz w karierze Jenčovej, kiedy zdobyła ona pucharowe punkty. Po raz ostatni wystąpiła ona w zawodach PŚ w marcu 2025 roku w Oslo, gdzie zajęła 42. lokatę.

Czeszka dwukrotnie wystąpiła także na MŚ w narciarstwie klasycznym – w Oberstdorfie (2021) i Trondheim (2025). Podczas tego drugiego czempionatu dwukrotnie zameldowała się nawet w czołowej „30". Na normalnej skoczni była 28., a na dużej 30. W lutym 2026 roku zadebiutowała także na zimowych igrzyskach olimpijskich, zajmując 47. miejsce w konkursie na normalnym obiekcie. W czasie swojej kariery 22-latka dwukrotnie doznawała poważnej kontuzji lewego kolana. W kwietniu 2026 roku poinformowała natomiast o zakończeniu swojej przygody ze skokami.

Lara Logar (Słowenia)

Największe sukcesy w karierze Słowenki przypadły na czasy juniorskie. W 2020 roku zdobyła wraz z koleżankami z zespołu srebrny medal w drużynowym konkursie MŚ juniorów w Oberwiesenthal, a dwa lata później w Zakopanem sięgnęła po złoto. Na przestrzeni całej kariery startowała głównie w zawodach niższej rangi.

Jeśli chodzi o zmagania elity, 23-latka wystąpiła tylko w dwóch konkursach PŚ przed własną publicznością. W sezonie 2021/22 w Ljubnie zajmowała ona 49. oraz 47. miejsce. Jej ostatnimi startami na arenie międzynarodowej były z kolei zmagania LGP w Rasnovie we wrześniu 2025 roku, gdzie uplasowała się odpowiednio na 26. i 30. lokacie. W czerwcu 2026 roku Logar poinformowała o rozbracie ze skokami.

Pia Lilian Kuebler (Niemcy)

Reprezentantka Niemiec ma w swoim dorobku dwa brązowe medale MŚ juniorów w konkursie drużynowym, natomiast swój debiut w konkursie PŚ kobiet zaliczyła 1 lutego 2020 roku na dużej skoczni w Oberstdorfie. W tych zawodach została jednak zdyskwalifikowana za nieprzepisowy kombinezon.

Później Kuebler sporadycznie pojawiała się w konkursach zimowego cyklu, a w ciągu swojej kariery tylko dwukrotnie zdobywała pucharowe punkty. Najlepsze wyniki osiągała natomiast w zawodach LGP w 2023 roku. Wystąpiła ona wówczas we wszystkich konkursach letniego cyklu, plasując się na 18. miejscu w klasyfikacji generalnej. Po raz ostatni na arenie międzynarodowej niemiecka skoczkini wystąpiła w lutym 2026 roku podczas konkursów Pucharu Interkontynentalnego w Oberhofie. Latem Kuebler postanowiła zakończyć swoją przygodę ze skokami, a pod koniec lipca w przerwie lokalnych zawodów w Oberstdorfie oddała ostatni skok w karierze.

Simone Buff (Szwajcaria)

Szwajcarska skoczkini po raz pierwszy pojawiła się w zawodach PŚ minionej zimy, kiedy przystąpiła do kwalifikacji do zmagań w Engelbergu. Sztuka awansu do pierwszej serii konkursowej udała jej się pod koniec lutego 2026 roku w Hinzenbach, gdzie zajęła 35. miejsce. Do tej pory Buff wystąpiła łącznie w czterech konkursach PŚ, a jej ostatni start miał miejsce 15 marca w Oslo. Uplasowała się wówczas na 37. pozycji.

Wiosną 22-letnia zawodniczka doznała jednak upadku, w wyniku którego zerwała więzadło krzyżowe przednie i więzadło poboczne przyśrodkowe w lewym kolanie. Uszkodziła również obie łąkotki. Wspomniana kontuzja sprawia, że Szwajcarka najprawdopodobniej nie pojawi się na skoczni w całym sezonie 2026/27.


Wojciech Skucha, źródło: Informacja własna
oglądalność: (4598) komentarze: (10)

Komentowanie jest możliwe tylko po zalogowaniu

Zaloguj się

wątki wyłączone

Komentarze

  • sailor początkujący

    Zbliżający się sezon będzie pierwszym sezonem od edycji 1993/94, w którym nie zobaczymy ani Adama Małysza, ani Kamila Stocha.

    To najlepiej obrazuje jak wielka epoka w polskim sporcie właśnie dobiegła końca.

  • FantastycznyLooooot bywalec
    @znawca_francuskiego

    Dla mnie nic trudnego. Ostatnie lata Kamil był niestety tylko tłem i oglądałem jego skoki bez jakichkolwiek emocji.

  • znawca_francuskiego profesor

    Trzeba będzie się przyzwyczaić że na listach startowych nie ujrzymy już Kamila Stocha...

  • m_s profesor
    @SzeskaFanStocha

    I oby w przypadku Waszka na dywagacjach się nie skończyło. On na pewno jest chętny na loty, a to już dobry sygnał bo to, że nasz sztab często nie chciał dawać szansy w lotach takim młodym zawodnikom to jedno, ale niestety często też sami młodzi zawodnicy, a nawet nie tacy młodzi, ale nie czujący się na siłach w danym momencie, np. Murańka rezygnowali z lotów. Wgl jakby wtedy Murańka wystąpił w lotach w Planicy to byłby jego ostatni konkurs/kwalifikacje w PŚ bo później latem mimo, że przystąpił do sezonu przygotowawczego to zakończył karierę jeszcze w trakcie sezonu letniego nigdzie wcześniej nie startując.

  • SzeskaFanStocha doświadczony
    @m_s

    Pamietam doskonale te wasze dywagacje. Sam też byłem ciekaw jakby sobie poradził. W tym sezonie możemy jeszcze się pozastanawiać jak by na lotach poradził sobie Waszek, wkońcu też „lotny” zawodnik.

  • m_s profesor
    @SzeskaFanStocha

    I niestety nie dowiemy się już pewnie nigdy jak Krzak sprawdziłby się na lotach, pamiętam że razem z @Arturionem widzieliśmy w nim potencjał na dobrego lotnika.

  • m_s profesor
    @Skokownik

    Mi najbardziej będzie brakowało Jencovej ;)

    A co do Resingera to jest w artykule informacja, że zobaczymy go w PŚ, ale w innej roli, czyli serwisanta reprezentacji Japonii.

  • SzeskaFanStocha doświadczony

    To już koniec legendarnego duetu JojkoKrzaków :(.
    Szkoda, bo Krzak miał pojedyncze konkursy, po których wydawało się, że będzie piął się w górę, ale to nigdy nie nastąpiło.

  • Sigmusiaxd weteran

    Porządny artykuł redaktora Wojciecha Skuchy. Duży szacunek. Szkoda, że aż tylu zawodników i zawodniczek nie zobaczymy w tym sezonie. Dużo zdrowia każdemu z wymienionych, którzy mają kontuzje. A powodzenia tym, którzy zakończyli swoje kariery.

  • Skokownik profesor

    Obszerne podsumowanie, ciekawe i z dobrym researchem, ale Resingera akurat możemy w sezonie 2026/2027 zobaczyć, choć już nie skaczącego. Może niektórych innych też np. na trybunach. Mi osobiście najbardziej szkoda, że nowy sezon odbędzie się bez Kathariny Schmid, Emy Klinec, rodzeństwa Belshaw, Paige Jones, Sieff, Chervet i Jencovej. Że bez Stocha też, ale dla niego raczej dobrze, że odpocznie od skoków, bo był nimi mocno już zmęczony.

Regulamin komentowania na łamach Skijumping.pl