W wieku 28 lat zanotował sezon życia, za nim słabe lato. „Jest jeszcze parę rzeczy do poprawy”

  • 2026-11-18 17:13

Jako 28-latek zaliczył sezon życia. Zdobył 662 punkty do klasyfikacji generalnej, a przez wszystkie wcześniejsze lata kariery uzbierał ich zaledwie... 86. Stał na podium w Lillehammer, Oberstdorfie i dwukrotnie w Engelbergu, był najlepszym Niemcem podczas Turnieju Czterech Skoczni. Zimę 2026/27 Felix Hoffmann zaczyna z zupełnie innego pułapu niż miało to miejsce wcześniej, ale wyniki z sezonu letniego nie zwiastują rychłego sukcesu.

Jeszcze ubiegłoroczne Letnie Grand Prix nie sugerowało, że reprezentant Niemiec nieoczekiwanie wystrzeli z formą. Ale jesienią wygrał mistrzostwa kraju, a potem już poszło. - Przygotowania do lata 2025 roku nie przebiegały optymalnie. Musiałem zrobić sobie przerwę z powodu kontuzji i problemów z nerwem. Tym większym zaskoczeniem było dla mnie to, jak dobrze poszło mi podczas mistrzostw Niemiec, ponieważ właściwie były to moje pierwsze skoki w warunkach rywalizacji. Później skakałem już bardzo stabilnie i po prostu czerpałem z tego radość. Potrzebowałem jednego konkursu, żeby złapać właściwy rytm. Od tego momentu wszystko przychodziło łatwo. A kiedy wszystko przychodzi łatwo, zazwyczaj dobrze się kończy - opowiada Hoffmann.

- Było kilka istotnych czynników, które spowodowały, że wszystko tak dobrze działało. W minionym sezonie mój sprzęt był pracował bardziej efektywnie. W życiu prywatnym również zaszło kilka zmian poza skocznią, które mi pomogły. Poza tym wraz z upływem lat przybywa doświadczenia, a ono pozwala skakać jeszcze stabilniej - wyjaśnia skoczek.

Reprezentant Niemiec do inauguracji sezonu przystępuje jako ubiegłoroczny "podiumowicz" z tej lokalizacji. Minione lato nie było jednak dla niego szczególnie udane. Zaprezentował się w trzech konkursach Letniego Grand Prix. W Courchevel zajął 27 i 26 miejsce. Na 26 pozycji uplasował się również w Klingenthal. Mistrzostwa Niemiec w Hinterzarten zakończył dopiero na 9 lokacie.

- Mam mieszane uczucia przed inauguracją. Oczywiście dobrze wspominam ubiegły rok, ale jednocześnie czuję, że po moim sukcesie w Lillehammer pojawiły się pewne dodatkowe oczekiwania. Z jednej strony są one formułowane przez otoczenie, z drugiej sam również je w sobie odczuwam. Postaram się podejść do tego wszystkiego jak najlepiej od strony technicznej i nie myśleć zbyt dużo o oczekiwaniach, które mi towarzyszą. Pod względem fizycznym przeszedłem przez przygotowania znacznie lepiej niż latem 2025 roku, co oczywiście było dużą ulgą. Technicznie miałem natomiast nieco więcej trudności. Ująłbym to tak: jest jeszcze kilka oczywistych rzeczy do poprawienia - tłumaczy podopieczny trenera Andreasa Mittera.

Zanim w ubiegłym sezonie Hoffmann zadomowił się w Pucharze Świata przez lata błąkał się głównie po drugo- i trzecioligowych zawodach. Nawet w tych trudnych momentach nie brakowało mu motywacji: - Nigdy nie straciłem radości ze skakania i cały czas robiłem swoje, nawet kiedy nie szło mi najlepiej. Ważne jest, żeby czuć, że jest się blisko światowej czołówki. Zawsze dostrzegałem w sobie potencjał, dlatego potrafiłem zachować motywację do dalszego rozwoju. Kiedy miałem gorszy okres, pomagał mi czas spędzony w szkole policyjnej w Bad Endorf, gdzie mogłem intensywnie pracować. Oczywiście ważne były również rozmowy z osobami, z którymi zazwyczaj rozmawiam w takich sytuacjach. Poza rodziną i przyjaciółmi przede wszystkim z naszym trenerem głównym Andreasem Mitterem. Nie korzystałem bezpośrednio z opieki psychologa sportowego, ale starałem się regularnie znajdować sobie odpowiednią odskocznię i czasami odcinać się od skoków narciarskich.

W ubiegłym sezonie reprezentant klubu SWF Goldlauter zadebiutował na igrzyskach olimpijskich, gdzie zajął 13. miejsce na skoczni normalnej i 25. na dużej. - Chociaż ze względu na duże odległości między poszczególnymi arenami olimpijskimi igrzyska przypominały nam bardziej mistrzostwa świata, to jednak były czymś wyjątkowym. Przede wszystkim ich przebieg był dla mnie czymś nietypowym. Zazwyczaj przyjeżdżamy na miejsce zawodów, rozgrywamy konkursy, a następnie wyjeżdżamy. Spędzenie ponad dwóch tygodni w jednym miejscu i sensowne wypełnianie wolnych dni pomiędzy startami było dla mnie zupełnie nowym doświadczeniem. Na mniejszej skoczni poszło mi jeszcze całkiem dobrze, natomiast na dużej niestety zupełnie nie. Szczerze mówiąc, cieszyłem się nawet, kiedy wszystko dobiegło końca. Mimo to bardzo chciałbym ponownie wystartować w igrzyskach olimpijskich w 2030 roku we Francji, wykorzystując doświadczenia zebrane w Predazzo i ponownie reprezentując niemiecką kadrę.

Druga część ubiegłego sezonu była w wykonaniu Hoffmanna dużo mniej udana niż pierwsza. Przeziębienie oraz kłopoty z kolanem sprawiły, że Niemiec musiał w styczniu ograniczyć treningi, co szybko przełożyło się na formę sportową. Jednym z najbardziej niebezpiecznych momentów zimy był konkurs w Oslo, gdzie Hoffmann przy silnym wietrze był bliski upadku. Mimo tego doświadczenia i początkowej rezygnacji z kolejnych startów, zdecydował się wrócić na mamucią skocznię w Planicy, co — jak podkreślił — było dla niego ważne pod kątem mentalnym. 


Adrian Dworakowski, źródło: Dosb.de
oglądalność: (1774) komentarze: (2)

Komentowanie jest możliwe tylko po zalogowaniu

Zaloguj się

wątki wyłączone

Komentarze

  • SzeskaFanStocha doświadczony

    Niewspółpracowanie z psychologiem jest nierozsądne. Ale z drugiej strony tym większy szacunek za to że był wstanie się sam poukładać.

  • Major_Kuprich profesor
    Powinien dostać order

    Jak A. Lanisek, dzięki niemu Stoch mógł oddać ostatni skok.

Regulamin komentowania na łamach Skijumping.pl