„Stoczyłem batalię sam ze sobą” – Stoch o ostatnim dniu kariery

@fraki

Drugi Polski zawodnik w generalce i na tym pozytywny się kończą. Jak już spojrzy się na miejsce i zdobycz punktową, to to już wygląda bardzo źle (żeby nie rzec katastrofalnie). Jak jeszcze weźmiemy pod uwagę, że drugim najlepszym zawodnikiem była osoba kompletnie rozbita psychicznie, to obraz dyscypliny w Polsce i poziom pozostałych zawodników nie nadaje się na żaden komentarz. Po prostu człowieka zatyka.

@Bluchaman

Ciągnął to z uwagi na sponsorów i kasę, a nie tam bajki o rywalizacji - sam sobie doskonale zdawał sprawę, że nic już nie ugra.

@Vow_Me_Ibrzu

Czyli ciągle wierzysz w cudotwórcę Thurnbichlera? Akurat Kamil Stoch za jego kadencji nie zaliczył ani jednego sensownego wyniku. To właśnie stracony czas z Thurnbichlerem zdecydował, że Kamil Stoch miał koniec kariery taki jaki miał....

I tak w tym sezonie polski nr2 jak chodzi o generalkę. Oczywiście jest to poziom kiepski ale fakt do odnotowania.

@SzeskaFanStocha

Szansa na jakikolwiek sukces na przyklad w tym sezonie byla mrzonka. Nie kazdy nazywa sie Kasai i w wieku 42 lat zdobywa medal olimpijski.

Moim zdaniem czemu Kamil Stoch tak ciągnął karierę jest taka bo on myślał jak większość naszych weteranów, że jest wiecznie młody. Niestety dziennikarze też tak skoczków traktowali, nawet weteranem go nie nazywali. Wciąż myśleli że oni są młodymi chłopakami. Nawet redaktor Rudziński na 36 letniego skoczka Kamila Stocha nie mówił weteran tylko zwracał się do niego "chłopak" dobrze że nie wspomniał, że młody bo to już by była parodia. Oni dalej myśleli że są wiecznie młodzi a wiek robił swoje. Dopiero rok temu do Kamila Stocha zaczęło dochodzić że młody już taki nie jest. I czas pomyśleć o końcu kariery. Adam Małysz w wieku 33 lat i sam on to czuł był postrzegany już jako stary. Przez wszystkich redaktorów, kibiców itp. I przez siebie samego. A Maciej Kot 35 letni mówił o sobie że na "Pana trzeba mieć wygląd" bo ktoś przypadkowo zwrócił się do niego Panie Macieju w Kanale Sportowym. To też mówi wszystko. Oni myślą że są dalej młodzi a kibice dają im to do zrozumienia.

@TandeFan23

W tamtym momencie to tak nie wyglądało. Dla wszys I Stocha i Kibiców Kamil był w kryzysie, a 4 miejsce to był upokarzający wynik. Zakończyć będąc tak blisko medalu dla Stocha nie wchodziło w rachubę, skoro mówił, że czekał z kończeniem aż pojawi się jakiś medal bądź inny sukces.

Stoch powinien zakonczyc kariere po sezonie 2022/23. Najpierw 6 i 4 miejsce na IO w 2022, potem 6 i 4 na MS 2023. To byly dobre wyniki mimo ze bez medalu. Kamil przeszedl by na emeryture jako czolowy skoczek swiata. A nie zawodnik ktory gdyby nie klopoty ze zdrowiem Hoerla i upadek Tomasiaka nie wystapilby w finalowym konkursie.

Drugi polski skoczek w tym sezonie i nie ma co tak rozpaczać, bo to świetny wynik. Można się tylko zastanawiać, który polski skoczek w przyszłym sezonie oprócz Kacpra Tomasiaka, ma szansę zdobyć 186 punktów.

Nie tak to miało wyglądać. Kibicowałem Kamilowi, by choć na koniec jeszcze odnalazł czucie i radość, ale niestety nie udało się.
Ostatni sezon Małysza: kilka realnych szans na zwycięstwo, w tym jedna wykorzystana, akurat w Polsce; medal MŚ; kilka miejsc na podium; rekord życiowy i kraju w długości lotu; sezon zakończony na podium w konkursie i generalce.
Ostatni sezon Stocha: brak punktów w Zakopanem; brak awansu do II serii w konkursie olimpijskim; brak powołania do duetów olimpijskich; odpadanie w kwalifikacjach; ostatni konkurs zakończony na ostatnim punktowanym miejscu dzięki kompromitacji Hoffmanna.
Dwie różne rzeczywistości. Szkoda, bo Kamil nie zasłużył na takie marne odejście, ale co poradzić.

@King

Dalej to już nie ma co się aż tak rozpisywać. Przyjście Horngachera to było po prostu przywrócenie mistrza na odpowiednie tory, a także wzniesienie go na jeszcze nieco wyższy lvl. Mimo również wielu sukcesów z tej kadencji najbardziej zapamiętam najpierw wygrany TCS 2016/17 po raz pierwszy od czasów Adama Małysza, następnie szlem TCS 2017/18 oraz tą wybitną końcówkę sezonu 2017/18. Jeszcze bardzo fajnym momentem był ten piękny lot na 251,5m kiedy przez chwilę można się było zastanawiać czy Kamil czasem nie przybliżył się do rekordu świata, pamiętam że od razu po skoku wiedziałem że to musi być 250+, ale w emocjach nie byłem pewny ile dokładnie.

Rozpisałem się i tak dość mocno, choć można było bardziej. Za kadencji Dolezala również były piękne chwile, a nawet i sezon 2022/23 z Thurnbichlerem nie był taki zły kiedy w Planicy na MŚ był blisko medalu. Kamil jednak miał już wtedy 35 lat i po wielu latach na szczycie nadal był w stanie rywalizować na tak wysokim poziomie. Z perspektywy czasu doceniam ten sezon w wykonaniu Kamila coraz bardziej, a w tamtym czasie lekkie rozczarowanie czy niedosyt był.

Jakoś tak w sumie nadal do mnie nie dociera, że to już koniec tej bogatej w sukcesy kariery zawodnika, któremu mogłem kibicować przez te 20 lat oglądania skoków. Po pożegnalnym skoku koniec końców jakieś emocje się pojawiły, oczy z pewnością się lekko zaszkliły. Mimo wszystko może odbiór też taki mniej emocjonalny niż zakładałem dlatego, że z decyzją można się było oswoić przez grubo ponad pół roku. W przypadku Adama okres między ogłoszeniem przez niego końca kariery, a jej końcem to było jakieś 3 tygodnie.
Podejrzewam, że jakby Kamil (mimo, że można się było tego spodziewać) ogłosił to od razu po zakończeniu IO odbiór byłby może mocniejszy.

W każdym razie jaki to jest kawał życia. Kiedy Kamil debiutował w styczniu 2004 roku być może oglądałem skoki nieświadomie, w każdym razie jeszcze nawet nie rozpocząłem szkoły, a dziś już "30" na karku zbliża się nieubłaganie. Takie moje 3 pierwsze wyraźne wspomnienia z Kamilem to z pewnością MŚ w Sapporo 2007, wygrana w LGP w Oberhofie w 2007 oraz nieco słabiej co miało miejsce wcześniej TCS w Bischofshofen w 2007 roku kiedy był 9.
To już było takie lekko przykurzone, ale oglądając kiedyś ten materiał ze wszystkimi skokami Kamila wspomnienia nieco odżyły ;)

Potem były chwile lepsze, gorsze i z pewnością ten piękny sezon 2010/11, a jeszcze wcześniej obiecujące lato. W PŚ wygrana w Zakopanem, Klingenthal i wreszcie chwila, którą nadal uważam za najpiękniejszą chwilę w polskich skokach (mimo wielu pięknych chwil) jaką było mi dane śledzić, a więc zwycięstwo Kamila Stocha w Planicy, gdy Adam Małysz był na 3 miejscu, a na 2 miejscu był Robert Kranjec. Bardzo podobało mi się to podium, bo w tamtych czasach Kranjec był jednym z moich ulubionych zagranicznych zawodników, jeśli nawet nie najbardziej ulubionym.

Co było dalej wszyscy wiemy. Kamil wszedł ostatecznie w buty lidera polskiej kadry w PŚ z roku na rok był coraz lepszy, po drodze wpadło MŚ w Predazzo i brąz z drużyną w 2013 roku, a takim ukoronowaniem tego jak wybitnym zawodnikiem był Kamil to sezon 2013/14 kiedy zdobył pierwszą KK, a jeszcze wcześniej 2 złota IO. To również piękne wspomnienia.

@Vow_Me_Ibrzu

Można powiedzieć, że sportowo karierę Kamil mógł kończyć po 2021 roku, ewentualnie po 2022 lub 2023 roku, choć zarówno w 22, jak i w 23 zakładał zdobycie medalu w Pekinie i Planicy, co byłoby podstawą do zakończenia kariery.

To się nie udało i pewnie ten blask chwały sportowej nie byłby aż tak bardzo znaczący, choć w sezonie 2021/2022 było indywidualne podium, w sezonie 2022/2023 podia drużynowe - zawsze coś.

Z drugiej strony musimy pamiętać, że stochomania po 2018 roku jakoś przygasła. Być może jest to też spowodowane pandemią z 2020 roku, natomiast w tamtych latach coraz bardziej zauważalnym stał się Dawid Kubacki, który nie miał wtedy złej prasy. Stąd też zakończenie kariery w blasku sportowym niekoniecznie byłoby dla Kamila rzeczywiście idealnym rozwiązaniem.

Ostatni rok - zaczęty z przytupem w lecie, później zjazd, na co wpływ mogło mieć wiele rzeczy, pod kątem mentalnym robienie serialu przez Eurosport na pewno nie było mądrą decyzją. W tej formie, w tej formie, jakiej robił to Kacper Merk - to nie jest forma, która pozwala zachować zdrową relację reporter - zawodnik, ale to jest temat kontrowersyjny. Uważam, że zrobiło się też za dużo nostalgii w relacjach Dominik Formela - Kamil Stoch. Dominik mówiąc w 3. serii w TVP w Planicy, że żona go pyta czy musi jeździć na każde zawody - on mówi: No muszę, kto będzie robił wywiady... Oczywiście super, fajnie - ale no nieeeee. No nie takie podejście panie Dominku.

Przyszedł jednak ten ostatni rok i upłynął sportowo słabo, natomiast Kamil znów był głównym aktorem. Ten sposób żegnania się sprawił, że na każdej skoczni był zauważalny, odgrywał znaczącą rolę w kontekście kibiców był kimś wielkim. Znów mógł czuć się jak najważniejszy.

To była kariera symboliczna i chyba tak musiało to wszystko wyglądać. 39 zwycięstw jak Adam Małysz, 80 podiów jak Simon Ammann, w top 10 równo 200 razy, liczba podiów w konkursach LGP identyczna do Adama Małysza. Obrazki z Zakopanego 2026 przypomniały te z 2026 roku.

Chyba tylko w Polsce ambicja jest uznawana za cos negatywnego. Tylko tu gdy ktos jest pewny siebie i ceni wagę swoich osiągnięć to najgorszy grzech. Bo przecież nie wolno się wychylić i nie wolno być lepszym w czymkolwiek od innych.
To tak podsumowując te komentarze niżej. Cały świat docenia osiągnięcia i legendę a kochani rodacy, no właśnie... nawet mnie to juz nie dziwi i nie smuci. Z takim podejściem to nie dziw ze jedziemy na igrzyska podpisać listy startowe z małymi wyjątkami.
Chcecie żyć w przecietnosci to sobie zyjcie, jaki problem ze ktos inny nie chce?

Wiadomo czy w sierpniu będzie benefis Stocha jak było wspominane w styczniu po Pucharze Świata w Zakopanem?

Wychodzi na to, że te ostatnie 4 lata Kamila zostały zaorane przez przemotywowanie i oczekiwanie wyników natychmiast. Oczywiście, była to walka z czasem, ale przecież punktem docelowym był 2026. Z perspektywy wydaje się, że pierwszy sezon pracy ze sztabem TT dawał efekty, bywało bardzo blisko podium, w generalce też nieźle. Oczywiście Kubacki powie, że to wszystko na bazie Doleżala z poprzedniego, inni że opary Kruczka/wpływ Boskiego MM. Ale realnie chyba zadziałała praca nowej ekipy. Z tym że filtrowana przez „czucie” Kamila, co sam wiele razy mówił. Oni mu sugerowali coś, on tego nie czuł, wychodziło pośrednio. A sugerowali mu po prostu nowszą technikę, jaką jechała Austria. Pytanie, czy Kamil mógłby „puścić” czucie i się dostosować, czy może wchodziły w grę ograniczenia fizyczne, mniejsza elastyczność starszego organizmu. W każdym razie wyniki Kamila nie zadowalały, bo nie przyszły od razu wiktorie, więc przed kolejnym sezonem zwątpił, zamknął się, a później wykoncypował prywatny sztab. Z jednej strony wysadziło to w powietrze pozycję TT — skoro lider kadry dokonuje secesji, inni też mogą sobie działać po uważaniu. Z drugiej — cała epopeja z Doleżalem nie dała zupełnie nic, droga „czucia”, robienia jak za dawnych dobrych czasów, prowadziła donikąd. I koniec wielkiej kariery wielkiego mistrza okazał się dość smętny.

@Major_Kuprich

Współczuję red. Jabłońskiemu, jako chrześcijanin.

@solidrock

On psychę niby oczyścił. Ciągle powtarzał o "czystej głowie"...
Zadecydowała podświadomość. A na to nie ma rady.
Od czasu stanięcia na szczycie, nie był gotów na porażki.
Ale był jednym z największych skoczków w historii, co udowodnił.
Jego sukcesy dały nam wiele radości, a i całą reprezentację wyniosły wysoko.
Tego zapomnieć nie wolno i nie da się!

Wszystkiego najlepszego, Kamilu, na nowej drodze życia.
Teraz żyj dla siebie, rodziny... I dla polskich skoków też! :-)

Szkoda że tak mocno sobie presję narzucił w tym sezonie, jakby oczyścił głowę, to uważam że miałby o wiele lepszy sezon.
A poza tym życzę mu najlepszego na nowej drodze życia.

@SzeskaFanStocha

Ależ oczywiście i to nie podlega dyskusji. Bardziej mam na myśli, że wiedząc i mając świadomość swoich obecnych ograniczeń, nakręcanie się do niebotycznych rozmiarów tylko zabiło w nim ten sezon (a i może poprzednie). To akurat serial też pokazał, że jak jakiś element nie pasował albo bał się, że go pominie, to wszystko się rozleci - wyglądało mi to na nerwicę natręctw. Kiedyś psychika była jego sprzymierzeńcem, teraz stała się przekleństwem. Finał był jaki był, czasu się nie cofnie.